08-08-10

brieven aan afwezigen

DSCN0147.JPG 
Iemand schreef ooit een brief aan de Korintiërs :
1 Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal. 2 Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. 3 Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.
4 De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. 5 Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, 6 ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. 7 Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.
8 De liefde zal nooit vergaan. Profetieën zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan – 9 want ons kennen schiet tekort en ons profeteren is beperkt. 10 Wanneer het volmaakte komt zal wat beperkt is verdwijnen. 11 Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten. 12 Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. 13 Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.


Enkele belangrijke notities over liefde
Nog maar eens een poging tot inzicht in wat men de 'liefde' noemt
De verstrengeling van de emotionele banden die er tussen mensen bestaan is zo moeilijk te doorgronden omdat er vóór we allen werden verwekt er al zoveel is gebeurd dat wel onvermijdelijk tot ons bestaan leiden moest. Deze soort geestelijk-biologische bewegingen zijn enorm moeilijk te vatten. Neem nu de eerste zin in deze uiteenzetting...ergens hebben we wel onder een bepaalde hoeveelheid ook al deel uitgemaakt van het verhaal van de vorige generaties. De generatiedomino's blijven gewoon vallen. Alle moeilijke dingen waar vorige generaties niet konden mee in het reine komen, krijgen we gewoon terug op ons bord. In religieuse termen zou men dit 'erfzonde' noemen. Bon, iedereen heeft een vrije wil en mits we de verkeersregel numero uno : 'trouw' in het klassieke liefdesspel 'gehoorzamen' hoe minder 'fout' de dingen dan dreigen te gaan : jaloezie, ingewikkelde driehoeksrelaties, vlinders in de buik voor anderen die bij de oorspronkelijke partner, dan weer de slangen tot leven brengen. Dégout in plaats van sensuele gevoelens naar derden toe naar de bestaande relatie te leren integreren. Chemie alleen is nog iets anders dan een voorname rol in het leven van iemand anders willen opnemen,...liefde. Dat is natuurlijk de theorie, de praktijk brengt andere resultaten voort. In hoeverre zijn we eigenlijk 'vrij' om ons eigen emotionele leven te leiden...bestaat die vrijheid eigenlijk wel, zijn we immers niet verbonden met iedereen die via oorzaak en gevolg aan ons voorafging ? Als dit sociaal-ekonomisch en politiek toch duidelijk zo is, waarom zou dat dan ook niet voor onze persoonlijke, emotionele relaties gelden ? Als maatschappij hebben we de vrije wil om armoede, oorlog en vervuiling uit de bannen en om door velen zeer duidelijke, uiteenlopend omschreven redenen, kan dit nog altijd niet...alsof de oude demonen uit de geschiedenis nog niet tot rust gekomen zijn. Ondanks alle mogelijke alternatieven voor het huidig samenlevingsbeheer, blijven we in een sukkelstraatje zitten...net als met onze relaties trouwens. Uitleenlopende en gelijklopende verklaringen en alternatieven genoeg, alle dagen met nieuwe, op oude ontwikkelingen gebaseerde tendensen gekruid.
Het is vandaag de dag niet moeilijk het ontstaan van het leven wetenschappelijk te verklaren. Filosofisch komt het er op neer dat iets dat niet meer houdbaar is onder grote druk ontploft...kleiner of gelijk aan nul bestaat immers niet, spoken ook niet, wat niet wil zeggen dat we na onze laatste adem geen andere vorm van energie aannemen. Wat voor de big-bang (uiteengaan onder teveel druk) geldt, geldt ook in het emotionele leven van mensen. Voor de generatie die nog vijftig jaar getrouwd geraakte, lag dat anders, niet alleen omdat de man vaak de enige kostwinner was. Onder teveel druk van buitenuit ontploffen ook wij en onze relaties (stress op het werk, overdreven steeds opgefokter consumptiepatronen, de kultus van het sexuele genot, de commercialisering van de sex, de sensatiepers, het inhoudsloze deel van wat de media te bieden heeft : geweldfilms, geweldspelletjes, uitgaan temidden van overdreven decibels en tot in te vroege uurtjes, verkeerde voeding, milieufaktoren, geen tijd voor bezinning...het gevoel maar één eindig leven te hebben dat zo vol mogelijk moet zitten, wanhoopsgevoelens naar de eindigheid van het leven toe, politieke a-pathie die asociaal en individualistisch maakt...).
De mensheid heeft zich over heel de wereld verspreid en is eigenlijk als één boom met geweldig veel vertakkigen te beschowen.
Onze wortels zijn in feite ons gemeenschappelijk kollektief verleden, zij die er niet meer zijn, maken er in feite op een haast onzichtbare manier nog deel van uit. Zij zijn een deel van onze vrije wil vandaag als het ware. Wijzelf, iedereen persoonlijk staan aan de top van de pyramide, moeten het geheel dirigeren, al slagen we daar niet altijd zonder moeite in. De ware levenskunst bestaat erin dit zonder teveel af te zien aan te kunnen. Je leven in alle rust te kunnen beleven. Weten wat wel en niet kan indien je die rust behouden wil. Dit houdt in dat je aan een inzicht in al de soorten realties rondom jezelf moet werken. Konstant, elke dag en nacht opnieuw. Als individuele tak van de boom je verbonden voelen met de andere takken, met de gemeenschappelijke stam, met de wortels.
Om dit op het niveau van het emotionele te doorgronden is het misschien best om het sociaal-ekonomisch-politieke deel van het bestaan even buiten beschouwing te laten en ons alleen op het emotionele te richten. Al is het emotionele moeilijk van het ekonomische te scheiden omdat inkomen en dus 'geld' en van die materiële zaken nu eenmaal ook in het emotionele meespelen, als zou dat eigenlijk niet moeten hoeven. Voor diegenen voor wie deze dingen wel een te belangrijke rol spelen zijn het gewoon gegevenheden die een opvoedkundige rol spelen in het proces van het inzien wat nu eigenlijk de zin van het leven is. De emotionele zin van het leven is veel belangrijker dan de socio-ekonomische en politieke zin van het leven...omdat het onze opdracht is van ons van alle negatieve emoties naar onzelf en anderen toe te ontdoen. Soms gaan mensen uiteen en is dat een noodzaak. Soms zouden ze beter bij mekaar blijven omdat dat in hun geval de best mogelijke kaarten zijn die het leven hen voor hun persoonlijke ontwikkeling had kunnen geven.

Geliefden, getrouwd of in welke vorm van samenleven dan ook, willen mekaar op momenten soms door klagen en zuren, flirten met... bewust uit een relatie duwen en tevens de indruk wekken dat het allemaal de fout van de andere is , soms net in een periode dat de andere dacht net in een onbezorgde relatieperiode te zijn beland, slaan wie weet welk een domino's van het verleden in het heden toe en lijkt de toekomst voor beiden ofwel een beloftevolle lat-relatie, vrienden-relatie, open relatie... of een eindpunt, met nieuwe vooruitzichten om van te leren ?

Velen hebben soms vele hoogtes en laagtes van velen moeten delen vooraleer ze zelf begrijpen dat er verdriet bestaat waarover niet zo maar kan worden gepraat met woorden. Misschien houden tranen dan nog gezond...of..enz


Helder zien hier in bereiken betekent eigenlijk gewoon beseffen dat wat men met het 'goddelijke of 'ondoorgrondelijke'  bedoeld (het leven in al zijn facetten eigenlijk), een staat is die men bereiken kan dooralgemene kennis, doorgronden van de eigen levensloop en inleving in de levens van anderen en de coordinatie ervan, niet alleen door het gesproken en geschreven woord, maar door de ontmoeting met je innerlijke evenwicht doorheen dit alles
Het beleven van het bewuste wezen in jezelf, ben je zelf
Dat spiegelbeeld van het wezenlijke zijn, concreet door je eigen vertaald; is ook het spiegelbeeld van de buitenwereld. Voortdurend zit je de gevoelens, gedachten, beelden daaromtrent in te schatten om de verbanden te ontrafelen, zin te zoeken en alles ten goede te proberen keren



-het jaloezie- monster in vele van zijn facetten : Met een grapje beginnen : in plaats van jaloezie te hebben, gewoon de volgende beklagen. Menig één heeft er al eens last van, van miniem tot gemiddeld en veels, veels te veel. Soms klopt de intuïtie, soms zit men er helemaal naast. Het vuur van de jaloezie, eenmaal in gang, probeert alles te verorberen...met wat brandstof uit herinneringen van het verleden er op gegoten, is het soms niet te stoppen en paranoia- achtig...we hebben het natuurlijk maar niet alleenlijk over de biologische jaloezie, die soms niet moet onderdoen voor andere vormen. De biologische jaloezie heeft natuurlijk zijn redenen in de vraag welk leven nu mag en moet tot stand komen en welk niet...als of wij in onze bescheidenheid daar allemaal een volmacht voor zouden hebben om dergelijke complexe codes te begrijpen. Als men veel last heeft van jaloezie is het best niet al te zeer met het subject dat in bepaalde situaties (scheiding, ander verblijf...)niet direct 'controleerbaar' is, bezig te zijn. Alle soorten opwinding die dat met zich meebrengt schaadt waarschijnlijk de gezondheid...of activeert het de kwaliteit van de genen ? Niet alles moet en kan worden uitgetest.
Ook al heeft men het monster al lang overwonnen, toch kan het op bepaalde momenten weer opduiken. Mensen die al enkele partners hadden, merken soms op dat ze maar bij een paar echt jaloers konden zijn, namelijk bij de vrouw van hun kinderen en iemand waarvan ze denken dat hij of zij best geen kinderen met die of die man of vrouw krijgt...in sommige gevallen pushen ze het door hun gedrag, in andere gevallen niet. Niet alleen 'kinderen' hebben met of willen hebben met, is een reden tot jaloezie. Het monster is op zijn best bij fantasiebeelden over de partner met iemand anders. Grappig, of helemaal niet grappig, is dat men soms duld dat de ander iemand nieuw' heeft' om ook iemand anders te kunnen 'hebben'...met of zonder onderlinge afspraak. Ijs is , zoals u weet, heel glad en het komt inderdaad bij tijd en wijlen terug.
Het echte belang van fysieke trouw, buiten de genetica, heeft qua menselijke goedvoelen, bij de meesten ? niet zozeer te maken dat men bij het scheiden armer wordt, maar is vooral belangrijk om jezelf niet al die zware emoties aan de hand te doen. In sommige gevallen is 'trouw' zijn echter een aangeleerd iets dat, indien je het echt te extreem wil volhouden, ontaard in de andere pool, de slipper...die alleen langdurig verrijkend kan zijn (soms met vallen en opstaan) indien twee mensen spiritueel meer bij mekaar horen dan twee anderen. Soms wordt er alleen maar wat geflirt omdat men de andere op het belang van de eigen 'waarde' wil wijzen of dat men er een melancholisch soort aandacht mee wil ervaren. Een klein beetje meer of minder van dit of dat hormoon, zal wel gezond zijn zeker ? Een brand kan je blussen, maar soms wordt hij oncontroleerbaar.
Soms is jaloezie iets dat ontstaat in voor iemand ongunstige ervaringen met ouders en de daaropvolgende soorten relaties of gewoon ook dat men zodanig geduld met iemand heeft gehad in lief, maar vooral leed, dat het dan driedubbel erg is dat je wordt ingeruild voor iemand waarmee de partner minder zichzelf worden kan. Soms kan dat niet anders en moet je je er mee neerleggen. Soms is alles aan je stiergehalte gebonden, heel gewoon in het dierenrijk, al zijn vrouwen vaak jaloerser dan mannen. Vaak potsierlijk is het als het niet zozeer om een gevecht voor de beste genen gaat, maar om materiële bezittingen bijvoorbeeld. Worden onze DNA-strengen er beter van ? Je zou ook kunnen stellen dat je niet daadwerkelijk ontrouw hoeft te zijn, om aanleiding tot jaloezie te geven. Sommigen voelen zich vaak belachelijk onnodig, of zijn verplicht van in de meeste gevallen anoniem; grote dosissen porno tot zich te nemen...als of dat ook niet meetelt in het aanvoelen van waar die energie achter af dan komt. Voor diegenen waarvoor sex pijnlijk wordt, is dat waarschijnlijk minder een probleem dan voor anderen.
Tot slot, indien je je partner achteraf vraagt wanneer 'het' dan gebeurt is en het tijdstip klopt met een soort jaloers gevoel dat je overkwam, meldt het ons en we zullen het bij onze studies rond het fenomeen telepathie, voegen. Ook het tijdstip van intieme gesprekken die men 'aan de andere kant' had, kan interessant voor ons zijn. Trouw, uiteindelijk, heeft zijn goeie en minder goeie redenen, maar is een heel valabel iets. Ergens vertrek je van een maagdelijke situatie die soms evolueert naar 'hoe zou het zijn met die of die andere'...al is het soms maar een heel klein beetje, want je bent content met je partner of gezin. Toch kunnen mensen niet altijd de opgelopen trauma's van hun partner inschatten, nog dikwijls het gestook achter hun rug van exen of schoonouders, vrienden, ouders... . Trouw heb je niet helemaal alleen in de hand, of je moet al vooraf over een soort grote wijsheid daarover beschikken. De situatie van 'je voelt je ok, alleen omdat je trouw zo vanzelfsprekend acht', kan danig uit de hand lopen.
Tweede slot. Er is meer tussen hemel en aarde, hoe meer men tijdens zijn leven met alle mogelijke schaduwkanten afrekent, hoe sterker we als ziel in de geestelijke wereld overgaan...en...hoe minder problemen je ouders onderling en naar ons toe oplosten dus , hoe meer er op ons bord komen ... ? Dat zou allemaal kunnen vermits de ziel en de geestelijke energie één zijn. We zijn immers een mix van de verlenging van onze voorouders en ook de meer en mindere hoeveelheden testosteron, dopamine (op opwinding gericht) en oxytocim (meer op kalmere ervaringen gericht), spelen mee in een spel waarvoor wij een leven tijd hebben om het te begrijpen...een leven en langer. Zoals alles is alles een test...om ons weerbaarder te maken, maar dat het leven ons maar te veel jaloezie bespaart...het is niet nodig mensen die bij mekaar horen te provoceren.

http://bloggen.be/houdenvan123     http://achjadeliefde.skynetblogs.be/  http://heerlijkoverliefdepennen.skynetblogs.be

 

  Wat brengen ons scheidingen ?

Vrouwen en mannen, in meer of mindere mate, kunnen bij sommigen hun hart luchten en hetgeen waarmee ze zitten op tafel gooien.  We zijn voor mekaar al eens een soort biechtstoel ben of een soort medium dat alle problemen van generaties terug soms via tranen en woorden van verlossing en verheldering voorziet.  Net daar moeten we altijd opletten dat we niet telkens weer in opeenvolgende moeilijkheidsgraden worden gezogen.   Het levert allemaal veel inzichten en kunst op, wijsheid en op de duur een soort  staat die eigenlijk  neer komt op wat je al lang wist :  als je een kind of kinderen hebt, blijf dan toch gewoon bij mekaar ,want bij een ander of andere is het ook wel wat soms en op de duur te veel al eens. Maar natuurlijk, soms lukken de levenslijnen naar inzichten niet met de ene en moet het met een andere...spijtig genoeg wordt er al eens te lichtzinnig mee omgesprongen met deze gedachte, de dag van vandaag.  Net zoals met produkten die altijd nieuw en beter en anders moeten zijn. 

Heeft het zin van van je partner te eisen dat hij naar een soort sterkte in zijn eigen moet zoeken als er een andere man of vrouw in je leven is ? Ergens wel, want je moet leren van niet meer emotioneel onderuit te worden gehaald omdat je partner iemand anders heeft, ‘had’.   Ergens wil je aantonen dat je wel anders kon reageren dan toen naar jezelf en haar of hem toe. Afhankelijk van het soort driehoek waar je in belandt en de voorgeschiedenis van de betrokkenen er in, kom je voor andere situaties en uitdagingen te staan.           Trouw blijven binnen een driehoek waar er twee onder één dak blijven wonen, als alleenstaande met of zonder kinderen, misschien de evidentie zelve, voor té fundamentalistische feministen zeker, maar niet voor de meeste mannen of vrouwen

Er breekt wel een periode aan van relativeren, eenmaal veel ervaringen allerhande opgedaan. Achter al die emotionele gebeurtenissen en verschillende soorten menselijke geaardheden, verzuchtingen, gaan levenslijnen samen die mekaar niet geheel toevallig kruisen. Het lijkt of er een soort vooraf vastgelegd noodlot mee gemoeid is.  Eigenlijk al die personages eens bijeenbrengen, zou nogal de moeite zijn, als ze in de telepatische wereld al niet één zijn...en wat voor een bijna niet na te speuren invloed heeft dat dan wel niet in onze levens en die van anderen. Moet je niet over beginnen redeneren, want voor je het weet sla je tilt als je alle verantwoordelijkheden alleen bij je eigen legt. Eenieder is verantwoordelijk voor het sturen van zijn of haar leven, maar af en toe trekken de passagiers toch wel erg hard aan het stuur van de bestuurder(ster).

Je zou kunnen zeggen 'we of jij of ik' hadden niet moeten dit of dat', maar het heeft ook met onze voorouderlijke erfenissen en met tal van andere omstandigheden in het praktische leven en het ontmoeten van mensen en omgaan met mensen en het waarom ervan te maken. Laat me voorlopig afronden met te stellen dat er in elke mens wel een overgeërfde of zelf opgebouwde kwelgeest aan negatievere emoties schuilt, bij de ene al wat meer dan bij de andere, zowel als een aantal engelachtige eigenschappen... .

Dit feit verklaard ook veel over de band tussen leven en dood, wat zich vertaalt in het feit dat eenieder die hier ter wereld komt eigenlijk logisch gezien al van in den beginne 'gepland' was, en zij die zich geen gewenst kind zouden voelen zullen doorheen het leven wel snappen waarom ze welke rol in dit aardse toneelstuk spelen. Of niet, kan ook.  Tegengestelde ladingen lijken mekaar aan te trekken en toch hebben ze ook een heleboel dingen gemeenschappelijk. Uit sommige combinaties of uit sommige relatieproblemen komen kinderen voort, die een heel andere kijk op de man-vrouw verhouding hebben...geen mensen met een overdaad aan begrip en vergevingsgezindheid, maar gewoon koele scheidsrechters die er van uitgaan dat zodra er hun iets niet aanstaat (flirten met anderen bijvoorbeeld) dat het dan over en uit is. Veel makkelijker dan een teveel aan begrip aan de dag te willen leggen in driehoeken, alleszins.  Een verbetering van een bepaalde erfenis kan je dat op een bepaalde manier wel noemen. Aan de andere kant is er een stuk van hun vertrouwen weg, maar dat houdt hen alerter misschien. Het is niet iedereen gegeven en het is niet iedereens opdracht van af te dalen in de pijn van de andere.

Het leven is niet alleen keihard soms, maar ook heel mooi. Je ziet van alles heerlijks om je heen gebeuren, des te wijzer je wordt. Al lijkt het niet heerlijk en eerlijk soms ook. Ook bij mensen in jongere generaties gebeuren nog altijd dezelfde oude dingen op andere manieren, in een ruimer kader van met mekaar omgaan. Kinderen blijven geboren worden vanuit de evenwichten en onevenwichten van de voorgeschiedenis en ze vullen de plaatjes volmaakt aan. Het wezenlijke in zielen zoekt immer zijn weg, ook in de mensen zonder kinderen.  Allen voelen we wel eens of we precies niet als wezen bij ons lichaam of familie passen en toch is dat zo, zelfs bij iemand die zijn echte vader of moeder niet kent. Dat onze ‘eigen-wijze’ kinderen er van ons zijn, kan je echt helemaal zien. Alles heeft altijd welbepaalde redenen en die laten zich voortdurend doorheen het leven raden. Probeer dit niet alleen logisch maar ook intuitief te begrijpen en leer ook vooral de details te begrijpen, geniet er van, probeer het niet altijd te delen of door te geven, want het ligt vaak voor velen nog anders.

Toch heb ik zelfs de indruk dat het woord sex, ondanks de commercialiteit en het ruigere en de gelukkig ter voorkoming van verscheuring ,beperkte vrijheid er rond, voor velen meer een edeler woord aan het worden is. Er lijkt ook meer openheid rond te ontstaan. Toch beleven de meeste mensen niet de diepte van dit alles, van de ware achtergronden van hun zijn, zijn ze zich niet altijd (gelukkig niet altijd) bewust. Het zou te pijn doen en ook daarom houden ze afstand van mensen die hun ziel kunnen peilen. Soms reageren ze niet meer op mekaar zelfs.  Hoeft geen ramp te zijn.  In het begin begrijpt men zoiets niet, het ‘waar heb ik dit aan verdiend’ gevoel. Het ‘waarom ben ik te min’-effect. Later begrijp het al beter. Te lang denkt men dat men zomaar die of die man of vrouw van onheil kan behoeden en gelukkig kan maken, maar eenieder moet via zijn eigen specifieke weg tot inzichten komen...al zijn dat dan vaak kunstmatige inzichten die hem of haar moeten afschermen van wat er werkelijk gebeurde en waarom alles is zoals het is. Toch zegt iets in mij dat bijvoorbeeld dit schrijven ooit zoals onze levens, velen tot nut kan zijn ook.  Velen kunnen door iets van zich af te schrijven en te overdenken, ook beter worden in het uiten van woorden naar anderen toe.

We zijn geboren na een tijd waar er bijna niks mocht, meegeëvolueerd naar een tijd waarin bijna alles mag en kan op relatiegebied. Net als of alle onderdrukking van vroeger moest worden rechtgetrokken. Het leidde tot allerlei verlichting en spontaniteit, maar het bracht veel problemen mee en verschoof veel problemen bij onnodig geëxperimenteer. Maar als iets gebeurd zal het veelal wel nodig zijn zeker ?

Alleen liefdes, laat ons ze relaties noemen, waarbij materiëel en geldelijk gewin aan de basis liggen, zijn echt heel heel lachwekkend en staan heel ver af van het wezenlijke in de mens...behalve als de praktische vruchten daarvan in een volgende generatie voor onbaatzuchtiger dingen aangewend worden (door als tegenreaktie tegen bepaalde graden van hebzucht onbaatzuchtiger dan de vorige generatie te willen zijn. Ook dat kun je als kind of zelfs later als volwassene en oudere mens misschien aanvoelen in generatieconflikten of andere.

Of als je als puber een partner begint te zoeken en er geen wil die te veel op je moeder of vader lijkt, zal dat in het ene stuk van die iemand wel en in het andere stuk helemaal niet het geval zijn. We zijn zo'n beetje een puzzel van over de generaties heen, zal ik maar zeggen. Soms krijgen we zelfs een deel van de eigenschappen en looks van ooms of tantes en lang daarvoor mee…we vullen ze aan met allerlei invloeden van iedereen die we in het leven ontmoeten…op zoek naar die ene iemand die ons leven zo veel mogelijk aanvult. De dag van vandaag kan dat ook via apart te wonen, maar makkelijker is het zeker niet en een open relatie vervalt vlug in de overcomplexiteit van gegevens waar mee moet worden rekening gehouden.

De werking van het wezenlijke doorheen de geest en het alledaagse een beetje in kaart te brengen, kan via de ontleding van filosofie, politiek, kunst ...het allemaal als een geheel aanvoelen, moet je dagelijks oefenen.    Het leven is ook een oefening in observeren wat je ziet en wat wordt gezegd. Een gescheiden fietsmaker heeft mij eens gezegd dat een vrouw die niet tussen twee mannen kan kiezen of zich niet aan één bindt, te veel om dragen heeft...daar is heel veel van waar, afhankelijk van het geheel der achtergronden in het spel van positieve en negatieve emoties en verhalen van vroeger die nog niet af zijn.

Het lijkt er sterk op dat, indien men er niet in slaagt van ietwat een eerlijk mens en onbaatzuchtig mens te zijn en vooral, indien men zich op te glibberige paden beweegt; dat men in situaties terecht komt waarbij het ene personage de schuld van de eigen wegen op de andere probeert te laden...als de ezel eenmaal gezadeld en gepakt is, is deze dan weer klaar om het gewicht van nog anderen die hij of zij  op zijn berg ontmoet te sleuren...of over te dragen…op de duur herkennen de ezels dan dat de anderen die hij of zij op zijn pad tegenkomen, eigenlijk ook bepakte ezels zijn die wel zouden willen ontsnappen, maar niet meer kunnen vaak. Zijn is niet alleen aan transport van dingen van de anderen doen.

 wat proza als voorbeeld :

brief aan een afwezige

Zo ontmoette hij in de wereld van het glazen vezelweb ,dat afscheidingen overbruggen en muren slopen moet, haar; in jaren niet gezien vanwege haar frigopolitiek die soms, al of niet best, de onafgewerkte ervaringen afsloot...al is dit quasi onmogelijk waarschijnlijk. Hij had haar naar aanleiding van een vaag intuïtief vermoeden opgespoord met de vraag of er niet over het nakomelingschap moest worden bijgemaild. Ze reageerde na enkele dagen optimistisch, met vooral een vraag naar de leuke berichten.

"Eerlijk gezegd, het doet goed je respons, begon al te denken dat ik nog een graad erger dan oorlogsmisdadiger was.

Leuke berichten, inderdaad, hoe ouder men wordt, des te meer positieve dingen je van de levensloop onthoudt.

De rest, na verwerking en bij de pijn van het zijn van mensen geweest te zijn, is te ‘deleten’ (sorry dikke Vandaele).

De dagelijkse update van het bestaande dat zijn groei zoekt, kan je hier en daar nog wel koppelen aan wederzijds begrip. Moet lukken.

Hoe meer kennis, wijsheid, inzicht en de rest van het onaantastbare, soms een beetje zoek geraakte optimisme, hoe duidelijker de zin wordt.

Ook iets dat met de ouderdom komt zeker. Alhoewel, ik ontwaar het ook hier en daar bij de nakomelingen.

Enorm veel meegemaakt met hen, in de schooltijd en daarna toen ik met de frigo vullen en zo stopte.

In tegenstelling tot de uiterst uiterst schaarse dingen die ik via de kinderen over jou bestaan verneem, vertellen andere kinderen soms te veel aan hun moeder, merk ik al eens in mijn omgeving. Vele mensen lijken in veel saga's van anderen betrokken te worden in deze modern times...om met andere mensen een deel dezelfde en andere wijsheden op te doen waarschijnlijk, als het met de oorspronkelijke personages niet meer kon. Zo leert een mens wel enorm veel bij, al blijft het zoeken naar steeds andere conclusies. Toch, heb je soms ook niet het gevoel dat je op een pad zit, waarvan je je op momenten afvraagd of het het jouwe wel is ? Meestal zijn dat wel vluchtige momenten, want als alles zich weer uitklaart, weet je ineens weer welke rol je in het samenspel van mensen speelt. En, je zal dat ook wel kennen, het eerste kleinkind aldaar bijvoorbeeld, peuters hebben nog niet de complexiteit van de volgende dimensies van zijn. Een mens trekt zich aan van alles op, zelfs in hoe iemand haar laatste jaren beleeft, hoe mooi, soms pijnlijk ook. Ach ouders, men heeft ze ons geleerd van te idealiseren, maar het zijn en blijven mensen met alle goede en minder goede kanten. Je moet gaan zoals je bent, niet ? Ook ik zie onze kroost al enkele jaren heel weinig daar ik elders alleen woon. Misschien weet je via de kinderen al een deel van hoe ik die opvoeding van ze vroeger alleen aanpakte, na je vertrek. Onderling communiceerden wij mannen ondereen weinig over je nieuwe leven ginderachter  telkens ze terugkwamen; in 't begin vroeg ik nog hoe het met je was, en of ze het goed hadden gehad om de zoveel weekends; veel wijzer werd ik niet van het stereoptype antwoord 'goed'.

Zal ik beginnen met de jongste ? Op hem ben ik fier omdat hij er altijd in slaagt van een job te vinden en al bergen ervaring heeft opgedaan. Omdat hij, als hij wil tenminste, toch op tijd zijn handen uit zijn mouw kan steken, met kuisen bijvoorbeeld. Gewoonlijk wachtte men tijdens hun schoolperioden bij te grote kuisachterstand, om een eufemisme te gebruiken, op mij om de zaak recht te trekken. Van zodra ze gingen werken was ik niet langer zo bereid van dit op mij te nemen. Mijn mededogen en toegeeflijkheid benaderden de ideale proporties meer en meer. Nu ze alleen wonen, staan ze zelf voor hun zaken in, weten ze dat het toch allemaal niet zo makkelijk is. Al bergen goeie raad heb ik gegeven, gewoonlijk over dingen die jeugdigen en ouderen dan jeugdigen doen. Ook daar in leer je bij, vooral als het overgestelde uit de bus komt.Ik moet wel zeggen, achteraf, krijg ik vaak gelijk. Meestal nadat er bijvoorbeeld met judo, jihu-ik weet niet wat, een blessure werd opgelopen. Ook onze jongste zou nu een gevechtssport willen gaan doen. Ons ma en ik raden het hem op de wekelijkse alternatieve gezinsbijeenkomst zondags af. Zijn argument : ‘je moet je toch leren verdedigen’, het mijne ‘jij hebt zoveel kracht in je dat dat wel eens mislopen kan, als je kwaad bent’. Opvoeden is altijd kunnen afwachten en dat geldt ook voor volwassenen onder mekaar, al zijn ze 86. Waar hij nu voorstaat ? Waar hij voor staat, weten we, er zit een heel goed mens in hem, zoals in alle drie trouwens. Hij is vroeg met ervaren wat een relatie is begonnen. 15, drie jaar lang en daarna na pauze weer drie jaar. Aan de tijdsgeest aangepast natuurlijk, aimer et coucher des le début. Mijn raad, ‘als je er zo vroeg mee begint, ga je ook vroeg door de pijn moeten misschien’. Ach, in bepaalde omstandigheden is altijd maar juist dit en dat mogelijk en eenieder heeft zijn eigen weg. Op tijd zeg ik al eens dat hij de lat voor een mogelijke partner te hoog legt en probeer hem uit zijn bij wijlen pessimisme te krijgen. Door te suggereren dat hij met al zijn familiale plannen voor later beter een blinkende keuken kan laten zien. Ik heb niet de energie meer om me over dergelijke dingen op te winden en iets in een ander zijn plaats te doen. Ik ga hem wel voorstellen om indien hij volgend jaar niet direct werk vindt één en ander bij hem op orde moet stellen. Zie, ik ben weer bezig, kan het precies niet laten. Er valt natuurlijk nog veel meer te vertellen, maar ik zal het hierbij voorlopig laten".

"Hopelijk nemen ze me dit schrijven niet kwalijk, want het zijn soms echte macho’s, wat natuurlijk, als je vele mannen en vrouwen mag geloven daarom niet slechter is. Het is een makkelijkere houding en voorkomt verscheurdheid in sommige gevallen. Kwestie van verduidelijking van de macho-houding ‘…het is altijd wit ofwel zwart’, weet je wel en bij relatieproblemen moet er altijd iemand ‘de schuldige’ zijn. Nu al een heel stuk van mijn leven probeer ik ook de keerzijde van die houding een plaats te geven. Ik had mijzelf een heleboel verwikkelingen kunnen besparen door ook in alles of niets te redeneren. Misschien had ik hen dan een beter voorbeeld gesteld in de jaren dat je er niet meer was…huisje,ander vrouwtje,mannetje,tuintje…en vooral strikt te volgen regels. Wat zal ik zeggen, je kan de verantwoordelijkheden van anderen niet dragen en in het leven doe je niet wat je wil eigenlijk, het is een samenspel, een gevolg van en steeds maar reageren op wijzigende omstandigheden ook. Nogmaals, je moet gaan zoals je bent en ik hou meer van mijn wilde bos, alhoewel ik ook van een verzorgde tuin kan genieten.

Ik haal dit tussen het relaas over onze nazaten door aan omdat daar denk ik het enige probleem zit tussen jou en de kids .Ergens ben je ook een stuk macho, ook vrouwen kunnen dat hebben…eens knopen doorgesneden, wijk je niet meer van je lijn af. Met twee ouders die dat ook sterk hebben, kan dat soms niet anders waarschijnlijk, en ik herhaal, dit moet niet pejoratief begrepen worden.Probleem is wel, dat ‘het water bij de wijn doen’, de kerk in het midden houden moeilijker, zo niet onmogelijk wordt. In tegenstelling tot de mij die ik nu ben, reageren onze kids anders (wie weet een verbetering?), in de liefde bijvoorbeeld… . Ze stellen of stelden (weet ik soms veel) aanvankelijk duidelijk dat bij een breuk om welke reden dan ook het volledig AF was, no second try. Je weet met de jaren veranderen mensen en ze zullen dat allemaal zelf wel ondervinden. Je zou het ze soms niet nageven, maar ze zijn slimmer dan je denkt op dit vlak. De weg naar zelfkennis en zelfbehoud en wijsheid kent wonderlijke wegen. Ik begrijp ze alle drie beter dan ze zelf kunnen vermoeden.

Onzen tweede dan.

Zeer te bewonderen om zijn werklust (buitenshuis vooral dan), we kunnen het hem niet kwalijk nemen, om zijn vakkennis en sociale vaardigheden met mensen ook.De weinige ruimte die hij nodig heeft, onderhoudt hij goed. Een beminnelijke mens naar mij toe, hij verstaat de kunst om me geen kwetsende dingen te zeggen. Misschien is er in zijn leven een lichte verschuiving naar andere projecten bezig.Kan er niet over uitweiden, ik weet dat hij dat niet zou pikken vanwege zijn frigopolitiek in die dingen, waar zijn mamaatje ook voor kiest. Heb geleerd van dat te respecteren denk ik toch, geen letter over jou, weet ik van hem. In zijn woelige adolescententijd hadden we soms diepere gesprekken over die dingen waar ook moeders in zijn geïnteresseerd, was ook wel nodig Ondertussen, ook deze man heeft wat gepresteerd qua gunstige evolutie, Chapeau. Goed dat het allemaal geen schrijvers worden.Je hoeft dat niet altijd te veel uit te leggen als je goed met mekaar overeen leren komen hebt. Zal je zoals gevraagd op de hoogte houden van de positieve nieuwtjes, en niet teveel zeuren over de onderliggende drijfveren van het zijn en het handelen.

And last, but not least, the eldest. Naar zijn eigen mening de schoonste, de sterkste, enz… , je kent hem wel en we houden beiden ook van zijn manier van zijn. Waar is de tijd dat ik van ellende voor de humaniora-examenperiodes zijn puinhoopkamer opruimde om een ander sfeer te scheppen ! na die vakantiejob die ik hem deed doen, wist hij eindelijk dat hij moest verder studeren ! Nadat hij de keuze maakte om op kot te gaan wonen en hogere studies te doen (geen TV)meer, ontdekte hij pas de capaciteit die in hem zat. Hopelijk is het huis verlaten ook jou goed bekomen (grapje). Hij koos om mij een plezier te doen in alle eerlijkheid voor het minst dure studentenkot, waar hij heel gelukkig is geweest denk ik. Hij combineerde die studie dan nog met de jeugbeweging leiden en de zijn vriendin, diegene die zijn levensmaat wel lijkt te zijn. Het moet gezegd, deze man overtreft mij qua standvastigheid in bepaalde dingen des levens. Rechtschapen als hij is, kan hij ook heel hard voor mensen overkomen, gelukkig voor hen geeft hij dat dan al eens een draai.Ben ook blij dat zijn broers veel van hem houden en dat ze goed overeenkomen, heel belangrijk. Heeft ook veel goedheid in hem, maar veel gereserveerder op dit vlak dan ik, en wellicht heeft ook hij hierin gelijk, zoals we dat alle vijf wel hebben op bepaalde vlakken.Ik weet dat hij om je geeft. Ik weet ook dat je bij hem, WIE JE OOK BENT ,(pa,ma,vriend,collega…) met bepaalde dingen niet moet afkomen, als je daar rekening mee houdt, kunnen we met zijn allen door de beugel voor hem. Je kan misschien zelf eens afkomen, want hij heeft een druk leven. Dit is maar een gedachte, ik heb geleerd dat dat niet altijd nodig blijkt, anderen korter bij mekaar willen brengen, het komt best uit hun eigen of hoeft eigenlijk niet. Maar ja, ‘loslaten’, je moet het maar kunnen niet ? Teveel loslaten zal ook wel niet de bedoeling zijn op alle momenten."

"Denk niet dat je onbemind bent als kinderen niet reageren op dit of dat, ze kunnen er wat van. Eén keer per week stuur ik hen al eens iets dat hun interesseert of een vakantiefoto of zo, maar die mannen sturen zelden iets terug natuurlijk. Wij zijn gewoon de ouwe zagen geworden, laat ons zeggen. Ik vind dat we nochtans dat schitterend bezig geweest zijn en bezig zijn, wij vijf en de mensen rond ons, in onze verenigde opdracht, het doorleven van het leven dat we erfden en veel meer. Indien we tot der dood wél bij mekaar hadden moeten blijven, zal me dat nog wel een dag duidelijk worden zeker ? Dan zou ik dan toch nog gelijk hebben gehad, die keren dat ik je vroeg van niet te vertrekken, dat het op 'een ander' ook wel 'iets' zou zijn. Waar ik wel bijna zeker van ben, is dat die die vaak zeggen dit of dat absoluut niet te zullen doen, er korter en korter bij komen te staan. Maar dat is voor als je eventueel op dit schrijven terugpennen zou. 't Beste. Genegen groeten.

PS Ik had hier ook een hele cynische tekst over verhoudingen kunnen schrijven, maar wat zou het uithalen, behalve dan het versterken van het soort onvrede, waar de ene al meer terechter dan de andere al eens door geplaagd wordt. Als ik ooit zo een tekst schrijf, hou ik hem best voor mezelf.

de liefde is gewoon een ander woor voor het leven en leidt evenzeer als het woord 'god' tot vele misverstanden, ach, noem god gewoon het leven. en in bijzonderheid de liefde, het medeleven, al in vele mooie citaten bezongen

 

 

 

   

Harm en Martina

 

Nieuwe scheuten, dezelfde bomen

 

De schoonmoeder van later, belandde niet bepaald in een situatie met waarborgen voor een kommerloze beleving van alles waar een zinnig mens, hier op deze rijkelijk van zuurstof voorzien bol…zou kunnen van genieten, zo niet gaat naar snakken. Onderdeel van het grote vervolgverhaal van ieders leven over de dood en de verwikkelingen bij leven heen.  Ze werd al meteen via haar innerlijke bedrading, haar erfelijke eigenschappen, belast met een zenuwstelsel dat ze slechts door keihard werken enigszins onder controle houden kon. Haar moeder, vijftien, verkracht en in dracht van een halfzus, kreeg een invalide neef als wettelijk gemaakte levensgezel in deze ‘noodsituatie’ toegewezen.  De halfzus werd voor de schoonmoeder een vriendin die ze met pijn in het hart op haar vijfenvijftigste zien wegkwijnen zou.  Wie was de vader van de halfzus, het dikke goedhartige mens ? Vanwaar kwam beider deels matige afkeer , deels opwinding voor het uitzicht van een orgaan dat in de wereld van de openbare afbeelding in de taboesfeer leefde ?

 

Met enkele zussen en een qua spierkracht ijzersterke, maar suikerzieke broer, die zich met hard werken, tromboneblazen, duiven melken en naar zijn manier van naar liefde zoeken…zoals iedereen op een andere manier gaande hield…bracht de schoonmoeder haar jeugdige leven door in een huisje van zes op zes.  Het allerkleinste dat er in de streek onder de provincie Antwerpen te vinden was.  De kinderen in dat huisje zouden tot op veel latere leeftijd…tot op de dag van vandaag blijven blijk geven van een  verbondenheid die je vaak in hoge mate bij eerder krip behuisde mensen op een eigenaardige manier terugvindt…dat zou je willen schrijven, zo leek het wel; maar eigenlijk van de andere kant, konden ze beurtelings in coalitie met die of die die of die niet meer uitstaan. Alleen al het verschil in hun latere bezittingen, zou hun onderlinge aantrekkingskracht menigmaal schaden.  Zo schaden…dat ze toch nog door onderlinge, steeds wisselende coalities te sluiten; erin slaagden van breuken te herstellen door er andere te maken.  Het leek een compleet verlies aan tijd, maar het was hun evolutie. 

 

Alle dochters uit de ministulp, met wel wat ‘pleziergrond’ (voor hof, duiven, kiekens…)errond, werden de stad ingedreven om ter meest te verdienen aan het ijverig onderhouden van huizen van soortgenoten met meer kubieke ruimte ter hunner beschikking.  De onderdanigheid in al zijn vormen werd er dan ook figuurlijk en soms letterlijk ingepompt en maakte van de zussen de beste werkkrachten die men zich als een beetje arrivé kon veroorloven.  “Ja madame, nee mijnheer direct”. Zelfs als de madams er niet bij waren,  spraken ze nog over hun madame, in bewondering opkijkend naar een levensstijl die de hune niet was. In Vlaanderen was, zeker vlak na de tweede wereldoorlog niet overal de mentaliteit uit de 100 jaar oudere katoenvelden van de negerhut van oom Tom voorbij.

 

 

 

De schoonvader van later, naar buiten uit een ongelofelijk sympathiek iemand…die dat zelfs bleef als hij anderen ongezouten zijn gedacht zei…naar zijn gezin toe des te gespannener op momenten dat ook zijn neiging om alles voor iedereen tot in de puntjes te willen regelen hem parten speelde.  De schoonpa had het al wat ruimer dan de schoonma; zijn pa was boer.  Een boer in wiens wettige vrouw reeds ‘gezaaid’ was …vóór die boer na dat hun verkering begon, zelf zijn wispelturigste natuurelement in…nu zíjn beste stukje grond planten kon.  Als één van de miljoenen, door de moderne landbouwverhoudingen tot keuterboertjes gecatalogeerde boerenzonen, stelden de boer zijn drie echte en één onechte zoon vast dat de Noord Amerikaanse manier om te leven; die in de naoorlogse vijftiger jaren uit zijn startblokken kwam, nog zo slecht niet was, maar niet met een viertal hectaren grond  en vijf koeien te bereiken zou zijn.  Dan maar, zoals miljoenen in ’t verleden…naar de grootstad ! Naar de vijfdagenweekstraat.  Naast de gewone job…kuisen en tuinieren voor soortgenoten die daar geen plezier in meer vonden of geen tijd voor hadden, het niet leuk meer vonden, maar er wel geld voor over hadden dat hun stedelijke tuin proper was.  Dus, aan initiatief nemen om de inkomsten van die ene vaste job wat aan te dikken, ontbrak het ons jonge, jeugdige span van Brabantse proletariërs niet.  In de dorpen waar ze beiden van afkomstig waren, sprak men alle twee kilometer een ander dialect, een andere taal eigenlijk, zielsnuancen. In de hoofdstad van hun land werden zij vlug het Frans machtig, zonder dat het Frans hen te machtig werd…want Martina zou naar Nederlandstalige scholen toegaan.  Dat er dat telkens katholieke waren, daar had ons koppel van de eerste overgangsgeneratie nog geen weerwerk kunnen tegen bieden.  Ook de overgang van hun verschillende Vlaamse dialecten naar het Algemeen Beschaafde Nederlands (wat een oude term die het gezapige van het dialect niet vat)…dat zou een taak voor de tweede overgangsgeneratie, die van Harm en Martina zijn.

 

 

 

Schoonmamma en schoonpa zouden het na de 2de wereldoorlog  eens even ‘modern’ aanpakken.  Modern was een soort nieuw modewoord waar weinigen van hadden gehoord, maar dat geweldig ingang zou vinden.  Was dit immers geen tijd met totaal nieuwe mogelijkheden…die zich in schril contrast met hun achtergronden aankondigden ?                  Er was de condoom, die toen nog Engelse Jas noemde…die zou verhinderen dat er kinderen komen zouden…alhoewel één van beiden geen nazaatambities had.  Hoe Martina later zo zeker wist dat zij eigenlijk niet volledig gepland en gewenst geweest was; dat had Harm nog niet achterhaald.  Dat ze sinds haar moeilijke geboorte, die volgens haar ‘meer op een misval leek’, wel gewenst was, had ze van bij haar geboorte aan de genegenheid van haar verwekkers te danken.  Toch voelde ze zich vaak ongewenst.  In theorie had ze daar wel eens met haar ouders kunnen over praten.  In de praktijk is praten over dergelijke ‘storende factoren’ eigenlijk niet zo doenbaar als Harm het haar leren en verleren zou. Het geboorteverhaal, zoals verteld door de schoonmamma; daar had ze uit kwaadheid om veel zelf een ‘misval’ –gebeuren van gemaakt.  Martina kwam in ieder geval in een voorgeschiedenis terecht waar kinderen al van jongs af aan werden ingeleefd in een start die was gehypothekeerd door alles behalve de gang van zaken van simpele en noodwendige trouw en onschendbaar huwelijksgeluk.  Onschendbaarheid in de liefde, leek voor weinigen weggelegd.  Over die ‘trouw’ tussen mijnheren en madammen, tussen venten en wijven, jongens en meisjes hadden nog niet de ervaring om hier cynisch en sarcastisch over te doen, ouderwets leek hun de gedachte niet, ze koesterden ze ook, toch waren het hun ouders die ze eerder ouderwets begonnen vinden, de beat cultuur stond voor de deur; de ‘vrije liefde’ gedachte zat zijn opwachting te maken in afwachting van de nodige confrontaties met tal van achtergronden met wortels in eenieders specifieke realiteit en aanleg of niet om daar op in te spelen en de voorvaderlijke verhalen een waardig of aardig vervolg te geven.  Konden Harm en Martina daar in die eerste schitterende opening van hun psychologische en andere ontdekkingstochten echt al veel zicht op hebben ?  Zij begrepen wel dat er bij die ouderen sleur moest zijn…begrepen dat, van uit hun standpunt, dan weer niet.                         De mogelijkheid dat het verminderen van goede gevoelens voor mekaar hen geleidelijk ook zou overvallen…was toen niet denkbaar.  Met zijn beiden in een romantisch gevoelen, beschermd van de gevaren van te veel vrije ‘markt’ economie in de liefde, konden ze nog niet weten, of wilden ze nog niets weten van de mogelijke gezonde of ongezonde invloeden die van uit een relatie met een derde zou kunnen vertrekken.  Nog minder hadden ze inzicht in het gelijklopende, sterk vertakte, met mekaar verbonden proces van een aantal evoluties tussen mensen waarvan ze de helft nog niet eens kenden en wier levens mekaar zouden kruisen. Dat had hen toen toch maar alleen met jaloerse spanningen en een vroegtijdige breuk of emotionele zwaarte opgezadeld, indien men immers alles op voorhand zou weten, zou er heel anders met het leven worden omgegaan. Het leven draait immers meer om wat er te gebeuren staat omwille van een aantal situaties dan om wat er zou kunnen gebeuren.  Beiden, Harm zeker, was niet eens jaloers in die fase van hun relatie, daar trouw op alle vlakken hem zo vanzelfsprekend leek.

 

 

 

Schoonmamma, schoonpa, vroeger omringd met mensen die ze kenden, nu in de grootstad,…te dicht bij mekaar…tussen veelal vreemden.  Zij, geremd door wie weet welk paar of meerdere ervaringen, ‘paarervaringen’ dan ook.  Hij, door de jacht van het levenspad om zijn groot veeleisend libido in deze nieuwe, grauwere, zakelijker wereld aan te passen aan de mogelijkheden van het getrouwde leven ook met een vrouw die eigenlijk van in haar jeugd ook geconfronteerd was met ongeveer dezelfde problematiek : het te instinctief zien beleven van het liefdesgegeven in het leven.  Beiden hadden dus raakpunten en toch zaten ze vaak te vitten op mekaar.  Welke weg moest hij op, als dikwijls  vrouwvakkundig gecounterde lichamelijke nood  het hoogst werd ?      Het mannelijk handwerk in een hoekje, frustreerde hem wijl hij met zijn groot orgaan daar in een hoekje achter de badkamerdeur stond, hij was op vrouwelijk naaiwerk uit, ja, ‘naaien’ dat was ook weer zo een vroeger onbekend woord dat opgang maakte.  Hoe dan ook, ‘dank zij’ of ‘door de schuld van’ (zoals je wil), kwam schoonpa niet verder dan wat hete moppen met kuisvrouwen en de vrouwelijke collega’s op het werk…maar dat laatste leek hem al gewaagder.  Het gewoon uiten van gevoelens, lag hem niet zo, voor hem was alles meer wit zwart dan gekleurd.  Zijn vrouw, de schoonmoeder, die soms behoefte had aan een krachtig, overheersend mannenlijf…en soms zelf even tiranniek en bazig deed dan zijzelf anders eisen kon…had hem, de schoonpa, zijn seksuele vrijheid moeten geven.  Maar natuurlijk dacht ze daar niet aan, na wat haarzelf misschien door zeker de verkeerde man voor schoonpa was aangedaan…en wat dochter Martine  ook te wachten zou staan ? Een gewone, vriendschappelijke omgang, in bepaalde gevallen zelfs seksueel contact weigeren is soms zich op ’t verleden wreken. Het verleden van grootouders, ouders, eigen ervaringen en niet uitgekomen, maar vooral niet begrepen verwachtingen kunnen een mens danig parten spelen.

 

 

 

Je hebt voorzaat en vóórzaad

 

In een opstel over zijn grootouders, schreef Harm over de spermatozoïden van zijn vaders vader.  Daar zijn opa geen ongezonde belangstelling in kinderen had en Harm geen microscoop, had hij de daarnet vermelde dragers van de voorouderlijke genetische geschiedenis nog niet gezien, documentaires daarover waren nog ver weg begin jaren zeventig.  Die bio chips, die ergens in dat voor sommige lekkere, witte, warme, in vlokken en vlagen uitgestoten goedje zitten. Opa’s spul,…of hij het nu vóór het startschot voor Harm’ s vader als menselijke voortzetting of niet bedoeld had…dat ‘spul’ toen, was opa’s echte erfenis in feite…het is niet zo maar ‘spul’, maar een collectief dat uit individuele dragers van verhalen bestaat.  Opa Isidoor zaliger zelf, was het, in zijn tijd voorlopig eindresultaat van een lange reeks op combinaties gebaseerde eindresultaten. “Een door geen enkel stilgevallen hart onderbroken proces; dat vertrekt van af een veel langer verleden dan dat van cellulair leven”…dat was nog eens een voor Harm’ s tijd revolutionair opstel.

 

Atilla, iemand die voor leraar godsdienst doorging, kon er niet mee lachen.  Waarom ? “Vooruit Harm, lees je gedrocht maar verder voor”.

 

Harm vervolgde “Pak nu zo’n kop van zo’n klein fijn ‘eicel riekend’, zwepend, zwemmend dikkopje van onzen ‘overoudsten’;  (wij, eerder dan God, hebben zijn ziel), wat of eerder wie, zat daar, toen hij er zo nog gedeeltelijk versies van hem, met miljoenen rondzwom, allemaal in ?    Zo één klein encyclopedietje zat vol bouwstenen.  Niet alleen bouwstenen, maar ook het schietlood, (de helft van een toekomstig brein), een soort telraam om recht te blijven…, heeft het mannelijke deel van de ziel meer rationele elementen dan het gevoelsmatige deel van het brein, kan men zich eigenlijk afvragen.  Symbolisch zijn man en vrouw de samenvatting van de ontstaansgeschiedenis, zowel beiden fysica als chemie, synthese van alles tussen big bang, straling, fotonen, atomen, cellen en zo verder.  Dus kort, de helft van de vorm van armen, benen, romp …en alles wat zo lang mogelijk draaiend houdt.  Oma Clothilde had keuze genoeg.  Maar eenmaal dat the struggle for live, voor alle spermatozoïden ; behalve één (mijn vader is namelijk een eenling)…op de grote kolossale eicel van oma Clothilde strandde, dan waren de teerlingen geworpen.  De beste, de grootste, de krachtigste, de aantrekkelijkste keuze gemaakt  oma eicel ?  Of eerder de ziel die paste bij wat er in deze generatie episode in allerlei richtingen van anderen te leren viel en andersom ?  Is dit een soort van voorbestemming  die  door die bepaalde paar armen, benen, tenen…nog maar pas in wording levenslang gedragen zal worden ?  Clothilde en Isidoor legden het allemaal op die momenten vast.  Van toen af aan had vader maar te groeien en te bloeien tot de tijd van het genetische beslissen bij een volgende paring  aanbreken zou, ‘paring’ (dit woord kom misschien van ‘ring rond pa’, voor diegenen die zich een zaadje in een eicel kunnen voorstellen bij de aanvangsfase van het splitsingsepos”.

 

 

 

Zoals veelal, kwam Atilla met een aantal verwijten aandraven.  ‘Daar heb je hem weer’, dacht Harm, ‘nam zo iemand met zo een militaire discipline nog wel de nodige tijd en fantasie om in z’n ongetwijfeld saai bestaan met een aantal dingen des levens op een andere manier klaar te komen ‘ ? “Harm Isidoors, jij zal je straf niet ontlopen.  Jij haalt je eigen verderf op de hals door met zo een zaken te spotten” ? “Ik probeer een aantal verborgen, niet altijd romantische  realiteiten zo veel mogelijk ethisch en verteerbaar voor te stellen, zo dat ze bespreekbaar worden”, zei Harm zonder ‘mijnheer’ en zonder ‘Atilla’.  “Hoe je ook tegen mijn opstel en mijn vrijheid en vrankheid van schrijven aankijkt, deze zitten niet fout ! Het gaat hier gewoon om wat symbolisch filosoferen over het begrip ‘ontstaan’.  Wat is er nu boeiends aan in wiskundige termen (hij gaf ook wiskunde) nadenken over wat eerst bestond : het idee…of de stof…als je weet dat tijd eigenlijk theoretisch niet bestaat en ze in feite zoals fysica en chemie één zijn en als dimensie apart eigenlijk niet bestaan en mekaar eeuwig voortbrengen ? Laat ons gewoon aannemen dat alle materie bezield is en op stoffelijke processen met een geestelijke symboliek berust. Anders roep je ter eigen afscherming van een aantal realiteiten in onze levens, spookbeelden op”.  Atilla had duidelijk niet gevolgd. Was dat allemaal zo moeilijk te verstaan…of was de afrekening tussen iemand die aanvoelde dat hij misschien in zijn gezag bedreigd werd en iemand waar heel de klas binnenpretjes om had…belangrijker geworden ?  Het leek wel op de miniversie van een opvoedkundige clash die al tijden bezig was en die zich nu voor ’t eerst op zijn simpelst en ingewikkelds tegelijk manifesteerde. Zo begon Harm over gezag en zin en onzin van handelingen na te denken.

 

 

 

Dat reeds langs zovele invalshoeken beschreven leven, begon goed voor Harm.  Negen maand lang had ook hij de tijd om er zo goed mogelijk uit te zien als één van hen daar buiten. Negen maand lang gesponsord door bloed, kalk, eiwitten…van een gulle geefster die laten geven en doen krijgen had.  Wat een heerlijk gevoel, afkomstig te zijn van een beslissing in verband met al dan niet willen opgevuld geraken, al dan niet bereden willen worden, al dan niet vol van dracht te willen zijn.  In ieder geval afkomstig van iets dat ook gewoon als ‘goesting’ kan omschreven worden.  Goesting, de zin van een aantal personages om zich eventueel met dit leven komen te moeien.  Sommige ‘muziekstukken’ kwamen tot stand, andere niet. Zijn gietvorm was er door een kettingreactie gekomen. Een proces dat zich in de buik en in de maatschappij doorzeten zou.  Niet alleen een proces, maar ook een wezen…aan materie en geestelijke symbolische evolutie van zichzelf en anderen en hun structuren gebonden…niet altijd even voorspelbaar als materie.  Toen wist Harm het nog niet, maar leven en organiseren, had ook vooral met materie te maken…hoe belangrijk de rol van ideeën ook nog zou blijken te zijn.  Ideeën, dwaze en minder dwaze tot geweldig spitsvondige en heldere voorstellingen van allerlei dingen, zwevend en zich ankerend, bruikbaar, fantasierijk of te verwaarlozen; beschouwingen over gezag, bezit, genieten, verveling en zingeving…daar bleek veel nog al eens rond te draaien, ook met als verlengstuk de praktijk er van.

 

Een kleine driehonderd dagen lang had Harm nodig alvorens hij klaar stond om zich niet tegen zijn goesting, naar buiten te begeven.  Getuige daarvan de gemakkelijkheidsgraad waarmee de voor zijn moeder tweede bevalling verliep.  Alles om te leren stappen, grijpen, zuigen, zien, horen, voelen, plassen, kakken en projecteren; was aanwezig.  Zelfs de commandopost, zijn brein; dat aan al het opgesomde gehoorzaamde of het automatisch beval; of samengevat er een eenheid mee vormde, was in goede gezondheid aan de finish en start tegelijk gearriveerd.  Vermoedelijk was zijn levenslust tevens een soort combinatie van structuren van allerlei voorouderlijke puzzels van verhoudingen tussen mensen, voor hij zelf het toneel op moest.  Harm dacht soms dat het begin van wat hij later zijn bewustzijn leerde noemen; zeker was gelegd bij het horen van die vreemde onderwaterakoestiek, die mengeling van maag-en darmgeluiden… en dan ‘dat vreemde hoorspel’ daarbuiten. Daaruit had ie ook zeker zijn vermoedelijk in zijn brein gelokaliseerd gevoel van soms met rust gelaten te worden, ontwikkeld…een gevoelen, niet alleen gegroeid uit het verblijf in een vrouwenlijf, maar ook van iets dat al eeuwig voor hem te hebben bestaan, namelijk; de eigen ‘innercommunicatie’, zou hij het fenomeen later gaan benoemen.

 

Zo makkelijk als hij in het wezen ‘baarmoeder’ zat, zo gesmeerd als ie er uit kwam,  na er negen maand eerder na een teelballenstorm ingeëjak(l)uleerd te zijn…terwijl zijn tweede helft op lekkere lichaamstemperatuur hunkerend te wachten lag.  Zijn eerste energiebron had hem naar buiten gedreven, of was het op zijn bewust initiatief gebeurd, de wetenschap is nog zo ver niet.  Van haar weg, naar het begin van volwassenheid en groei toe, een proces dat zich via andere vrouwen nog op andere dimensie van  groei, zou gaan herhalen.  Gedaan met utopisch zweven en zwemmen, dobberend in een vijverzak (wat, zo scheen hem, ook al een herhaling van de evolutie van de biologische wezens was).  Het manvrouwelijk glijmiddel bij het voorspel (hopelijk was het er geweest), de eicel, de zaadcel, de logeerkamer en een welbepaalde, nooit willekeurige lul, deden hun werk, voerden hun lied uit, speelden hun onvermijdelijke rol en rollenspel…waren geneugten-volle transport -en stockagemiddelen om een nieuw leven te kunnen laten geboren worden !  Een leven, eens te meer gebaseerd op aantrekken en afstoten, beide afzonderlijk of tegelijk. Voortgedreven door onder meer de goesting, het niet meer kunnen uitstaan van de geslachtscellen met 23 chromosomen die men aan boord heeft als lichaam met cellen met 46 chromosomen. 

 

Hun spel, haar spel…en verboden spelen

 

Martina en de stad.  Ze was ál en nog maar acht en zocht als eenieder ander kind naar ruimte in het leven.

 

Harm woonde in een dorp, maar ging vaak naar de rand van de stad, waar zijn grootouders woonden.

 

Tussen de vlak tegen de straat gemetste rijhuizen 234 en 238 verstoorde een weelderige bloemen –en struikenhof gelukkig de bouwkundige eentonigheid van het straatbeeld.  Het was het voortuintje van Isidoor Isidoors en zijn vrouw Clothilde.  Tegen het voetpad hier ditmaal geen gevel met gehaakte gordijntjes als streng gefronste wenkbrauwen.  Wel, met mos begroeide, doorregende sierplaten, die hun eerste betonijzer ‘al’ lieten zien.  Geen brievenbusklep in de deur, maar een op een pikkel gezette oude melkkruik, met als bodem een altijd openstaand of klapperend houten deurtje, langs waar Clothilde de voorloper van de Data Communication Service post uitnam, …indien er toevallig dat jaar eens geen vogel in komen wonen was. In die zomer, de zesenzestigste sinds 1900, hadden de mussen ergens iets anders gehuurd of misschien was er één ten prooi gevallen van het als maar groeiend wegverkeer.  Pech natuurlijk voor de ouders uit de buurt.  Een gelegenheid minder om het onder hun verantwoordelijkheid vallende jonge volkje uit de buurt met graagte levendig bij te brengen dat vogelnesten een wonder zijn en geen vandalenobjecten.  Een levendig onderdeel, en levendig mocht in Harm’ s woordenschat gerust met twee e’s geschreven worden.  Hij wist nog niet dat het hij vanwege zijn levendigheid ook vaak in aanraking met minder levendig ingestelde wezens zou in aanraking komen of met wezens die minder levendig en vooral ook minder blij en tevreden geworden waren.  Waarom en hoe en wat er aan te doen…het leven zou het hem voorschotelen, maar niet altijd duidelijk herkenbaar op de manieren die hij normaal verwachtte.  Het gietijzeren hekje tussen de twee dikste platenstijlen was altijd alleenlijk gesloten om de hond en de immer tijdens hun vrije uren aanwezige jonge kinderen uit de buurt van mogelijk autogevaar te vrijwaren.  Eenmaal het piepend hekje gesloten, kwam je in een wereld die je in de vijfdagenweekstraat niet meer voor mogelijk hield.  De bloemen en struiken in het voorhofje, de groenten in volle grond en die in de serre, waren Clothilde’ s artistieke kinderen.  De hoogstambomen, va, elke ‘laar’ (notelaar, pruimelaar…) een paar soorten, die had Isidoor nog geplant…als zijn geesteskinderen zien groeien.  Terwijl er in hun kruinen generaties duiven hun grondgebied oorlogen en paardansen aankondigden, om van het duivenplatform eerst ernstig tegen partner of concurrent aan te gaan…hernieuwde de natuur zich er jaar na jaar. 

 

Alvorens Isidoor zijn vrijelijk in de weide achter de boerderij rondlopende konijnen in Clothilde’ s kookpot belanden, hadden ze een heerlijk gezond leven van honderden planten oppeuzelen en kweken en paren op zijn konijn’ s achter de rug.  Geen wonder dat ze zich door de buurtkinderen met Isidoor’ s ineen geknutselde vangkooi klissen lieten; liever dan in de richting van de stad te willen ontsnappen. Sterven moest je toch !

 

In de Vijfdagenweekstraat was de boerderij van de Isidoors meer dan een oase tussen de rijtjeshuizen met hun koertjes van tien vierkante meter.  Isidoor had met de steun van de hele straat kunnen beletten dat zijn boerderij ook voor de aanleg van één van de eerste grote warenhuizen zou worden onteigend.  Zo kwam het dat de boerderij de parking eigenlijk bijna helemaal in twee verdeelde en schapen, varkens en koeien van achter de stekelige, met vogels bevolkte hagen en knotwilgen naar de -af en aanrijdende ‘blikken beesten’ gluurden.  Met een zelfverzekerde onverschilligheid liepen ze zeker te filosoferen over hoe het zijn moest van daar in die winkelkarren ingevroren te liggen.

 

Of dachten ze aan die keer toen die met hormonen, onnatuurlijk opgeblazen, ontsnapte stier, uit het nabijgelegen slachthuis nog even graag wat nakomelingen achter de haag verwekt had ? Het was net vóór de tijd van de kunstmatige inseminatie moet U weten.  Nog vrijer dan de dieren op de boerderij, waren de kinderen in hun duizend-en-één-spelletjes van ‘wie-niet-weg-is-is-gezien’ tot ‘dokter-zie-eens-of er hier niets anders had moeten zitten’.  In vaste en wisselende groepen van vier of zes, mochten ze de boerderij altijd een namiddag de hune noemen.  Mogelijkheden om fantasie vaste vorm te laten krijgen, waren er genoeg.  Vooral in de ouwe schuur met al die stukken metaal en hout; die Isidoor soms alleen tegen kwam als hij ze niet nodig had...werd menige burcht veroverd, menig kasteel aangevallen en kwamen vele niet gepatenteerde uitvindingen tot stand.  Om van de stukken kindervel die er sneuvelden nog maar te zwijgen. 

 

 

 

Wie er ook bij Isidoor, Clothilde en hun kleinzoon Harm te gast was, Martina was er soms maar al te graag bij om van die groeps-en vriendschapsbanden tussen de natuur te genieten.  Later zou ze haar eigen vergelijken met één van die strak opgebonden tomatenplanten die onder een bijna bacteriënvrije kap moeten opgroeien.  Van op het huisladdertje keek ze soms van op het koertje over de muur om een glimp van de spelende kinderen op te vangen.  Zo had ze gezien hoe een vijftal jongens en meisjes van haar leeftijd in het hoge gras uitprobeerden wat je met sprietjes gras kan doen als een doktertjesspel onder de gordel op verkenning gaat.  De jongens vonden er precies weinig avontuurlijks aan.  De precies iets meer in het spel geïnteresseerde meisjes bleven op hun nieuwsgierigheid zitten toen de witte broeksrekken bij het naderen van Clothilde vliegensvlug de hoogte inschoten. Alsof de geniepigheid een onvervangbaar onderdeel van dit speciale spel was, kwamen eerst de snaken dan de hinden ‘als uit de lucht gevallen’, aan het lange gras plukkend terug in de richting van de boerderij gewandeld.  Clothilde kon er zich niet druk in maken.  Zij wist beter en dacht aan al de luiers die zijn in haar tijd proper had gemaakt, gewassen, gedroogd, gestreken.  Aan hoe haar kinderen dan proper werden.  Hoe dat ‘vies’ uit die ‘anale fase’, naarmate haar kinderen opgroeiden, al minder dan in haar jeugd zelf, op al wat met kuis en onkuis te maken had, sloeg.  Clothilde was één van de vrouwen die hadden geleerd dat kinderen mekaar weinig hinderlijke littekens aandoen.  Die vorm van ontering, dat doorgeven van minderwaardigheidsgevoelens en seksuele geremdheid van de ene generatie naar de andere…dat blok dat je van je kinderbed mee het huwelijksbed intrekt…die dwaze vorm van en allen prijs willen bezitten, dat geforceerd willen openbreken van huwelijksbeperkingen, waar vooral sommige mannen soms leken mee opgeladen te zijn, die oneer sloeg voor haar op wat vaders niet met dochters hadden te proberen.

 

Nee, die kinderen daar in die weide, die begrepen mekaar zonder oneerlijke machtsverhoudingen.  ‘Waarom kunnen ze niet jong blijven’, dacht Clothilde.  ’t Was al erg genoeg dat de meeste volwassenen inde Vijfdagenweekstraat zo naast mekaar door leefden of mekaar’ s binnenmuren dachten door en door beleefd te hebben.  Slechts één keer, bij de aanleg van de parking aan de supermarkt, toen de ‘kinderboerderij’ verdwijnen moest, had een deel van de buurt de oproep van een zekere Jeroen Nekkers gevolgd.  Na een petitie waarin het straat comité de onzichtbare eigenaars van de winkelketen verzekerden dat ze een boycotactie zouden inzetten indien hun tuin van Eden verdwijnen moest…besefte de straat dat als één van hen durf genoeg heeft om iets te organiseren, dat je dan wel degelijk iets bereiken kan.  Doch de boel viel stil.  En “in plaats van de gezonde microbe op andere straten van de stad over te brengen…en niet te stoppen voor elke straat zijn kinderboerderij had…”, had Isidoor toen gezegd; viel het boerderij comité uiteen , even snel als het er gekomen was.

 

Van toen was het geleden dat men nog iets dergelijks gedaan had. Isidoor zei soms, tegen onder andere die Clothilde van hem, “dat te veel mensen zich tussen hun muren laten vastspijkeren en hoogstens opkomen voor hun eigen directe belangen, terwijl de wereld in Vietnam bijvoorbeeld in brand staat”.

 

Isidoor had nog in het oorlogsverzet gezeten moet U weten. Uit schrik voor de groeiende invloed van de onder de oorlog erg verdienstelijke linkerzijde van het politieke landschap, had de top van burgerij onder invloed van de sociale strubbelingen de sociale zekerheid op poten gezet en langzamerhand was de Westerse erkende bevolking zich gaan gedragen als of ze door de verkregen welstand in het gareel van de grote imperialistische firma’s die de rest van de wereld bleven leegroven en over uitbuiten; verplicht was van in de praktijk te stemmen en the handelen als of de belangen van één percent van de bevolking en de voornamelijk door haar voorgedragen politieke klasse, dezelfde waren als de internationale belangen van de werkende bevolking, de werklozen, de kleine zelfstandigen en de lokale grote en middel grote ondernemers.  Weinig partijen en vakbondsmiddens waren met de iets grotere politiek en de vooruitzichten op wereldvlak bezig.  Ondertussen verkommerde de bandwerker door steeds opgedreven  ritmes en werd de werkloosheid groter door allerlei herstructureringen.  De staten investeerden soms in onzinnige vormen van werk om de sociale druk wat van de pan te houden en vergroten daardoor ook de druk op sommige relaties in de Vijfdagenwerkweekstraat…waar sommigen uit verveling of uit afstomping al eens teveel dronken.  Nee, sinds toen had hij de sociaal actiefste straatbewoners nog maar weinig gezien. Hij zou ze misschien zelf eens kunnen gaan opzoeken…wie weet dachten zijn dat immers ook niet.  Men kwam Isidoor wel opzoeken wanneer één of ander naar de waanzin geëvolueerd koppel begrijpelijke jaloerzerikken mekaar te lijf aan ’t gaan was.  Opa Isi (easy) probeerde hen dan van de echte of vermeende muizenissen of spoken in hun hoofd te verlossen.  Meestal echter zat alles zo diep verstrengeld…en was het tot dan opgehouden burenimago toch om zeep, dat geen lijmen of alternatieven nog hielpen.

 

 

 

De methode van Isi was er geen van zalvende woorden, maar gewoon één van tips waarvoor meer begoede en minder drempelvreesachtige mensen professionele hulp betaalden. Zijn sermoenen, die niets van klassieke preken hadden, waren denkwerk dat in stukken en beetjes mondeling doorgegeven werd…zodanig dat Isi soms dingen te horen kreeg die hij helemaal niet gezegd of zo bedoeld had. Toch wist Harm er onder meer via zijn ouders ook nog een deel van. “Geef mekaar toch wat ruimte verdorie”, zo begon hij gewoonlijk. “Probeer dat hoofd van jullie eerst eens onder controle te krijgen.  Denk je nu werkelijk dat je iemand waarvan je waarschijnlijk al lang vergeten bent waarom je hem of haar zo speciaal vond…dat je zo iemand moet verwijten dat hij of zij ook al eens een stukske van zijn of haar leven aan een ander bloot wil leggen.  En als dat dan al goed lukt, ook al eens fantaseert over hoe ‘het andere’ met die ‘andere’ zou zijn…al zou men beter op vriendschappelijke voet met mekaar blijven omgaan…maar het is des mensen’ s dat dat niet altijd lukt, soms schaadt het, soms baat het.  Mag een mens niet weer echt leren ademen als de druk in zijn omgeving door factoren die men niet begrijpt, of soms eerst jaren later echt doorgrond, té groot wordt ?  Moet je als je het geluk of het ongeluk hebt van zo een ‘vijfde bedpoot’ te kennen, dan misschien in Uw wettelijke wederhelft alleen zijn of haar slechtste kanten gaan zien om toch maar zoveel mogelijk redenen tot klagen en zagen te hebben ? Draaien die dingen waar voor je angst heb alleen om het verlies van bezittingen, en in hoeverre denk je dat je mensen en kinderen kan verliezen als je zelf in je kracht weet te blijven ?

 

Kan je de relatie niet meer lijmen, zijn driehoeken of scheidingen een feit en zit je je kas op te vreten omdat je alleen thuis zit of de kinderen net dan extra lastig zijn ?  Ben je jaloers op de romantiek die de buitenechtelijke relatie voor je partner heeft teruggebracht…heb je je dan al eens afgevraagd hoe het komt dat een stuk of meer van de fijne dingen van vroeger verdween ? Misschien komt het gewoon omdat uw kinderen in hun lastige momenten geen speelruimten genoeg hebben of dat U meer met ballast bezig bent dan met menselijke dingen ?  is het dan niet hoog tijd om het heerlijke van vroeger niet te verheerlijken, maar om op basis van het verlangen van eenieder weer wat meer in zijn rust te brengen eens op een diepzinniger manier met mekaar om te gaan ?  En als ge met mekaar wilt gaan beginnen praten, dan mag er van alles onaangenaams boven komen…en dan mogen er al eens verwijten vliegen…maar kalmeer toch achteraf en denk en herdenk nog eens tot dat ge weet hoe ge allebei echt in mekaar zit, tot dat ge weet waarom de kaarten liggen zoals ze liggen…tot dat ge weet waarom dat er al eens uit schrik lange tijd gelogen werd.  Zit niet te denken dat het allemaal gewoon om de seks, het geld of het knapper zijn begonnen is…een mens is eenzaam op meer dan één vlak.  Natuurlijk als ge geruime tijd niet weet wat dat je in feite beter kunnen weten had (’t was misschien voor een stuk om niet te kwetsen of omdat je of iemand anders het niet zou aankunnen)…dan komt dat zoals alles wat achter de rug gebeurt, hard aan.  Waarom stel je mekaar dan in zo een situatie niet gewoon voor ?     ’t Zou  nog kunnen gezellig en leerrijk zijn !  En…het hoeft niet te eindigen waar dat de buurt zal denken dat het eindigt...al kan dat natuurlijk ook eigenaardige wendingen nemen, oncontroleerbaar uit de hand lopen soms…maar dat zijn opgaven waarvoor men in bepaalde omstandigheden nu eenmaal kan komen te staan.  Indien alles geniepig tot in één of meer huiskamers blijft doorknagen, zonder dat er alle dagen een paar woorden of liefst meer over worden gesproken…dan vliegen er op een dag natuurlijk een paar dingen door de keuken in het minst erge geval.  Moet dat nu mensen !  Zelfs uw kinderen denken dan dat er in uw bovenkamer iets niet meer klopt.  ’t Is toch beter dat ze weten wie dat dat is, diegene die ze eens in pa’s of ma’s bed gaan ontdekken bijvoorbeeld; indien de dingen al zo ver zouden komen.  In heel veel gevallen is het beter je heterovriendschappen vriendschappelijk te houden.  Ervaart mekaar toch als heel goede oude vrienden in een spel dat men met vallen en opstaan eerlijk moet leren spelen, maar niet te weinig menselijk opnemen mag.  Mekaar ook niet over heilig verklaren en als er dan toch lichamelijk geslipt wordt niet te veel achtervolgd worden door beelden van anderen die geweldig van mekaar genieten …zoals jullie vroeger bijvoorbeeld…en hoe kwam dat dat ? Ach, alles kan tal van oorzaken hebben, er zijn zelfs koppels die het praten gewoon door de seks vervangen, is het dat dan alleen wat telt ! ?

 

Kinderen verstaan nog weinig van die dingen, maar spontaniteit is wel iets dat ze beter dan volwassenen herkennen.  Ze zitten soms met een soort heilig beeld dat ze van hun ouders hebben en waar ze in hun later leven niet van gaan afraken als dingen op een traumatische manier afgehandeld worden.  Met een geschonden ‘vader’ of ‘moederbeeld’ is het soms wel niet zo makkelijk om zelf relaties op te bouwen, maar daar hebben niet alleen de ouders, maar ook de tijdsgeest veel mee te maken. Niet alleen de tijdsgeest die meer en meer vindt dat men geen grenzen meer moet vastleggen wat betreft afspraken en te verwachte gedragspatronen in een relatie, daar gaat men van terugkomen; maar vooral de dingen die mensen nodig hebben in een groeiproces, verklaren waarom men minder en minder bij mekaar lijkt te blijven als koppel.  Als die dingen alleen door de tijdsgeest van ongebreideld genieten voortkomen, lopen de avonturen gewoonlijk af met eenzaamheid en nog meer verwondingen…heeft het uiteengroeien meer te maken met opdrachten waarvan je achteraf denkt ‘hoe heb ik ze kunnen aanvaarden’ of met verschillende niveaus van denken en communiceren dan is dat een heel andere situatie volgens mij.”

 

Ja, die Isi, kon er wat van, het leek wel een soort prediker.  Hier nog een greep uit zijn crisis beheersingspakket.  “ ‘k Versta dat je in je eer gekrenkt bent…omdat jij verdorie altijd zo trouw geweest bent…maar is dat een reden om beginnen te zuipen of naar de betalende liefde over te stappen ? Wil je zo het beeld van de in je ogen perfecte vrouw om zeep helpen en cynisch verder door het leven ?  Wat is er plezant aan piekeren en je miserabel voelen ?  Probeer het eens opnieuw of met iemand anders…als je vermoedt of eerlijk verneemt dat je in een driehoeksverhouding meedraait.  Praat het eerst uit dan kom je misschien tot het besluit dat jullie allebei meer willen voelen dat je bestaat…dat jullie allebei willen ontdekken …en willen herontdekt worden. Bezint eer ge begint dingen achter te houden, al gebeuren dingen nu eenmaal voor dat je door hebt waarom ze al of niet nodig waren.  Doe mekaar niet de duivel aan met onmogelijke schikkingen en advocaten en notarissen, veel onder mekaar regelen maakt de band sterker.  Je kan zoiets als vertrouwen soms wel weer voor een stuk versterken als je dat zelf wil.  Ik zeg het nog eens, je moet met die dingen niet teveel gaan slapen of ermee blijven rondlopen. Praat ze uit, die geen overhaaste dingen of pak niet te vlug beslissingen uit onvrede of opgewondenheid of zo. Beginnen met een beetje meer en meer ruimte voor mekaar is soms voldoende…al kan het dan ook wel al of niet evolueren naar dingen zoals je ze niet graag zou zien.  Behoedt jullie van fysieke of verbale krachtpatserijen en vernederingen waar jullie toch alleen maar spijt van krijgen.  Ga niet zitten zuipen, want dan beginnen alle jaloerse en hebberige draken uit je onderbewustzijn een spelletje met je fantasie te spelen.  Door verwijten en tegenverwijten kom je daarna wel veel aan de weet, maar dan ben je door zo een manier van doen nog niet verder of gelukkiger. Dat voert de wederzijdse bewapeningsinspanningen toch alleen maar op…in plaats van te ontwapenen…in plaats van de juiste boeken te lezen over relaties en andere invalshoeken. Doe je zo niet, dan daalt de temperatuur in het toch ondanks alles, veelal warme bed van vroeger…nog maar eens te leer dan normaal onder nul…en ’t zou spijtig zijn indien voorgoed…al is algehele bevrijding van soms ook aangewezen in sommige situaties.  Beter een koele afstandelijkheid dan en nieuwe banden met een andere dab haat dragen en niet meer kwijtraken? “  En dan stapte Isi Isidoors dan maar weer eens op.  ’t Strafste was dat ze hem nooit ergens buitensmeten…de beterweter ! HIJ had in zijn tijd belet dat Clothilde steeds vriendschappelijker met een voor haar belangrijk iemand omgaan zou.  Goed wetend dat hij daarmee tegen zijn eigen manier van denken en voelen zou ingaan, besloot hij zelf van zijn ‘niet willen onder doen voor en ander kuddedier instinkt’ te volgen en zijn verovering, de moeder van zijn kinderen en zijn emotionele geborgenheid veilig te stellen en niet het meeste van zijn raadgevingen te volgen…geef hem maar eens ongelijk…maar hij heeft toch vele huislijke brandhaarden geblust misschien.  Harm herinnerde zich nog een aantal minder academische uitspraken die Isi zou hebben gedaan, tegen hem persoonlijk dan. “ Jongen, een beetje concurrentie in de liefde is goed, maar teveel kan grote wonden veroorzaken.  Wonden waarvan alleen de edelmoedige herstelt”. 

 

 

 

Harm, vele jaren later, geconfronteerd met die situaties waarvan hierboven sprake, besloot van al van die dingen eens te toetsen aan hoe het hem en hun en haar in de laatste drie maanden van zijn relatie met Martina afgegaan was.  Je kan niet één maand, één jaar, tien, twintig jaar…verder kijken of de beslissing van met iemand anders gaan samen te wonen, de juiste zal blijken, jij hebt gewaagd Martina, onder zeel veel druk, maar niet van mij; want van mij en voor mij en van en voor de puberende en later adolescente gasten mocht je van harte blijven.

 

 

 

Te mooi om waar te blijven, die heerlijke brieven, die geen andere lieven

 

Al van in de tijd van Isidoor’s boerderij, wist Harm het al. Meisjes, vrouwen, laten zich meestal veel liever ‘doen’, dan bijvoorbeeld zelf initiatief te nemen.  Sommigen dan toch.  Maar waar zaten de andere ? Die die ‘meespelen’ konden, zoals hij Martina had geleerd.  Zij had hem geleerd van haar tienerproblemen ernstig te nemen.  Hij had zich ontpopt tot een echte specialist in het per kerende post inspelen op haar grote en kleine probleempjes.  Hij bedacht honderden zinnen, zinswendingen, aardigheden op papier…in die heerlijke extra stimulerende periode van het mekaar door de ouders en het leger en zo moeten missen…in die tijd dat ze zich nog tot elkaar aanvoelen beperkten.  Aanvoelen in hoofd, huid, huidplooien en jongeheer. Wat moet haar vader toen jaloers rondgelopen hebben ! Zoals een niet meer bekommerd man die weet dat zijn vrouw het voor een ander heeft.

 

Harm had heel zijn leven gevochten tegen het feit dat de meeste mensen van hun gezicht stond af te lezen dat ze het leven een smakeloze, geesteloze, zoutloze grap vonden.  Hij zag voortdurend gelijkenissen tussen toestanden, absorbeerde leergierig de nieuwe dingen om ze in zijn sociaal wereldbeeld te laten passen.  Zocht naar manieren om anderen deelachtig te maken van hetgeen hij immer altijd opnieuw ontdekte en corrigeerde…tot de dag dat hij begon te registreren dat zelfs  het voor hem vanzelfsprekendste, eerlijke communicatie met je levenspartner, niet zo vanzelfsprekend was.

 

Tot aan de tijd dat die periode aanbrak, had hij werken neergepend die qua vorm soms nogal ver van de gemiddelde lezer stonden; alhoewel hij het ook soms in simpeler vormen goot.  Hij kreeg er weinig commentaar op in het begin. Nochtans het ging om dingen, grote dingen die het geluk van elke rijke en arme wereldburger beperkten, hinderden.  Vaak wordt er dan aan honger, oorlog, werkeloosheid…milieu…gedacht.  Daar hield het bij Harm niet op.  Hij bracht zelfs mogelijks toekomstige dingen, andere bestuursvormen in theatervorm in de tijd dat hij zich nog onvoldoende bewust was van het feit dat het hele spectrum van politieke partijen niet alleen staat voor een aantal programma’s van links en rechts maar ook voor de graden van egoïsme en solidariteit die in mensen leven…en ook de overgrote meerderheid solidairen laat zich door de praatjes van de andere groep vangen.  Hij wou de gewone mens laten voelen dat kunst, filosofie en begrijpen van de maatschappij enorm voldoening geven kunnen.  Sinds Martina, nu nog zijn wettelijke vrouw, hem beginnen laten voelen had, dat ze het eventueel wel zonder hem zou aankunnen…het huis en de pubers ; sinds toen was zijn systeem van ageren met de wereld van de sociale vooruitgang bijvoorbeeld, danig veranderd, want hij maakte meer tijd vrij om haar terug voor zich te winnen.  Voorlopig gedaan met militeren en minder over het sociale schrijven, een onverschillig evenwicht had hij soms nog tegenover de ellende in de wereld, hij leerde er van dat het niet over negatieve emotionele problemen geraken, één van de redenen was waarom zo vele mensen politiek niet geïnteresseerd zijn; dus ook op dat gebied moest hij stelling nemen en alternatieven uitwerken, of het was wachten tot de grote wereldproblemen naar de rijkere Westerse wereld kwamen.

 


Dus hij probeerde haar weer voor zich te winnen.  Alleen in bed was dat geen probleem.  Dat was het dus waar de werkman en de winkelier, de boer en de secretaresse…hun buiten werk opwinding van maakten…de liefde en alle mogelijke concurrentie en perspectieven daarrond.  Als je daar allemaal niet mee bezig bent, dan kom je ook zo over, als integer op dat vlak, vrouwen merken dat vlugger zo bleek al eens.  Alhoewel bijna eenieder grapt en zwanst over zwoele en ondeugende dingen, zijn de meeste mensen toch gesteld op integriteit, ook in relaties; vreemd, hoe zou dat komen ?  Veel minder interesse was er voor hoe je met een tendens in een partij of daarbuiten de verwaterde sociaal democratie weer naar de kant van de werkende mens kon krijgen, niet voor kapitalistische uitwassen die de wereld wurgden, minder ook voor een cultuur in die en andere zinnen of de eigenlijke wezenlijke zinnen van het persoonlijke en collectieve bestaan.  Had ze zich aan de kant gezet gevoeld door al zijn naar de maatschappij toe gerichte, niet meer volledig op haar en de kinderen gerichte activiteiten ?  Zei haar moeder haar, (bij gebrek aan andere, door hem te geringschatte praatjes soms) niet te dikwijls dat ze dat maar zo niet mocht betrouwen…die vergaderingen van hem ? !  Tuurlijk. De man van schoonmamma moest strikt aan de lijn lopen, vandaar. Kwam het ook niet gewoon omdat hij ‘er’ meer zin in had ? Ze had hem gezegd hoe ze soms geweend had, terwijl hij sliep.  Geweend omdat zij er een van in haar jeugd ontstane, andere frequentie op nahouden wou. Daarvoor liet ze zelfs vóór het trouwen het knuffelen in de zetel meer en meer achterwege.  Natuurlijk niet alleen daarom.  Ze was een meester in het energiek aaneenbreien van kunstzinnige pullovers en zo meer, spulletjes voor de kinderen van vóór ze baby waren.  Waarom kwam ze dat laatste jaar steeds weer meer en meer af met die argumenten die hij beu relativeren was, met op de achtergrond de stoorzender schoonmamma die vond dat hij niet te schrijven of teevee te kijken had wanneer zij al slapen ging…wat zelden voorviel trouwens…maar een paar keer was genoeg voor schoonmams die wel vermoedde dat ze druk op haar dochter kon uitoefenen, daar deze met een soort schuldcomplex ten opzichte van haar zat.  Indien Martina zich als buitenhuis werkende vrouw verplicht voelde van evenveel tijd aan dit en dat van het huishoudelijke werk te doen (Harm probeerde ook zijn deel te doen, al moesten die dingen bij hem zo altijd zo grondig gebeuren), dan kwam dit vooral omdat schoonmams zo een kuisfreak was, altijd bezig om tot rust te komen, veel mensen hebben dat.  Niks op tegen, maar laat een ander zijn wijze om de zaken des huizes te regelen.  Had hij Martina niet vaak genoeg gezegd dat ze zich niet aan teveel details in deze huishoudmaterie mocht laten vangen…in de zin van haar eigen een te strikt weekschema op te leggen ?  Wat baatte dat echter…Harm bleef gewoon instaan voor het werk en het spel met de kinderen, het schillen van de patatten, afwassen, afruimen, herstelwerken, klussen aan de bouw van het huis…in de wetenschap dat maniakale vormen van properheid toch ook erfelijk bleken te zijn, behalve als je op bepaalde punten in je wezen zelf breekt met diegenen die ze doorgaven.  Hij onthield zich dus van al te grote over ijver wat kuisen betreft.  Dat ze zich dan maar uitsloofde voor haar mams.  Ten andere, gewoon bij de kinderen in de zetel zitten TV kijken, terwijl Martina stofzuigers of wasmachines verkrachte, werd hem zelf door haar als een vorm van ongeneselijke luiheid aangesmeerd. Precies of iedereen moet de hele tijd mechanisch bezig zijn om zich goed te voelen.  Wat haar stoorde was eerde Harm’ s kalmte en ook de dingen die ze hem had toevertrouwd over haar opgroeien in een soort driehoeksrelatie met de ouders…dingen die Harm al lang had geklasseerd, als je zelf kinderen hebt moet je toch vooruit en die dingen laten voor wat ze waren.  Aan hem hadden er ook ‘gezeten’, hij had zijn voeten gewoon aan die histories geveegd, maar ja, dat onder jongens en oudere jongens is anders koek dan het misbruik dat zij te verwerken had. 

 

 

 

Harm wist wél wat werken was ; want hijzelf had in zijn jeugd en tot ver over de twintig jarenlang keihard werk verricht in een familiezaak, alles wat je je maar kan indenken… en ook daarzonder weet eenieder dat men beweging nodig heeft en door gewoon de dingen rond het huishouden en zo meer te doen, heb je die al voor een groot stuk.  Wat trok Harm zich op de duur nog aan van wat huishoudelijk gezeur of van Martina’s onderschatte, steeds vaker terugkomende zinnetjes zoals : “zo wil ik met jou niet oud worden, ik het huissloofje…”.  Als men daar teveel over klaagt, duidt dat er op dat er andere dingen meespelen en niet in het minst iemand anders die in de coulissen al zelf geen vrouw meer heeft en zit te ‘trekken’ zonder dat je het weet…aan je eigen vrouw natuurlijk, wat had je gedacht ?  Vergeten is dan hoeveel genot je iemand in bed kan schenken en al je positieve dingen, naar de achtergrond verdwijnt dan dat je een goede vader bent en een zachtaardig ingesteld iemand.  Waar je dan weer van leert dat te begripvol en tolerant zijn ook niet altijd past in bepaalde situaties.  Heel die voor hem, gewone, gelukkige gang van zaken; begint dan te kraken als ze je laten voelen dat je afstand moet nemen.  Als ze een beetje sneller dan gewoonlijk door de gewone sleurdingetjes humeurig wordt.  Als ze tijdens ’t strijken afweegt hoever ze gaan zou met ‘de andere’ zijn plannen na zijn echtscheiding.  Als je voelt dat er meer zit achter die soms ijzig stille weekendmorgens in bed.  Wordt de concurrent, waarvan je het laatste jaar van je huwelijk nog niet weet dat hij bestaat, ongeduldig ?  is ze de oude ‘plooien’ moe en wil ze zich ‘plooien’ naar die van die andere ? Waarom dat laatste jaar alles zo overdrijven, ze waren toch met verkering er bij gerekend vijftien jaar gelukkig met mekaar en de kinderen geweest eigenlijk, zonder veel poespas de dingen doen die er toe doen, bouwen, werken, samen leven, kinderen krijgen en er zorg voor dragen, tijd voor speciale dingen nemen.

 

 

 

Dan begint het stadium van ‘het is dus toch waar’; want je krijgt links en rechts een niet volledig uitgesproken tip van iemand en die ‘toevallige’ bezoeker op dat theaterstuk van je, kon niet iemand zijn die niet persoonlijk een uitnodiging gekregen had voor die poging van Harm om een theatermonoloog te spelen.  De bal gaat aan het rollen, want je confronteert beiden in de zaak waar ze altijd afspreken. “Zo, de laatste tijd zie je hem meer en meer onder de middag”, wordt dan een stuk van de dialoog in plaats van “moet ik het huiswerk van die of die niet eens nog even nakijken” ?  “Oh zo, hij kan zo goed naar je luisteren, hij legt het zo goed uit,…laat je voelen dat je een speciale mens bent…dat je je niet minderwaardig hoeft te voelen.   “Indien je mij wat vaker kon laten voelen  dat je een vrouw was, had je die psychologische biechten en dat mekaar beklagen, dat in handje vasthouden eindigt…niet nodig”, zei Harm, toen op meer dan één manier geprikkeld door de kaper op de kust.  Geplaagd, soms gezegend met op seksuele bezitsdrang gebaseerde fantasieën, waarvoor het zich als platonisch voorstellende nieuwe koppel zich nog niet rijp achtte. Maar je blijft wel zitten met de vraag daar achter natuurlijk.  “Maar waarom moet het van ons, ons gezin, na een jaar van dat je het niet meer weet eigenlijk; zo ineens allemaal op mijn kop vallen”, probeerde Harm.  “Heb je schrik dat mijn enorm boze bui die keer dat je me zo tergde nog niet over is” ?  Die oorveeg op de duur, die je nu altijd inroept na dat ik je alleen vroeg van me te vertellen als je hem zag en dat niet zo bleek toen je die avond thuiskwam en me neersabelde met je blikken, me op zeer sterk negatieve wensen trakteerde.  Eerst in mijn hand bijten is ook niet leuk.  Je moet dat allemaal maar gewoon worden als man zeker, die zin van een ander in een ander.  Die ander die ‘er’ niet zoveel belang aan zou hechten als ik…dat is wel iets om mij kalm te houden zeker ?  “Het geen voor jou breien en zogezegd  ? ‘platonische’ dingen doen is, is voor mij al eens een pint gaan pakken, zonder dat ik eigenlijk weet waarom het er al eens per uitzondering meer dan de twee zijn die je drinkt als je niet per auto bent Martina.  Loskomen van al wat jij niet uitgesproken krijgt en ik niet weet en ik niet of nog niet kan verwoorden.  Moet een mens soms op liefdesgebied dezelfde logische criteria gebruiken als op sociaal gebied…van zodra je je serieus benadeeld voelt van werkgever veranderen, tot daar toe, maar de moeder van je kinderen zo maar afgeven, nee; dat is toch heel iets anders.  Een echte man doet uit respect voor zijn vrouw en de moeder van zijn kinderen niet zomaar een slippertje…die dat wel doen, dat zijn jeanetten, de mannen zowel als de vrouwen…zeg ik nu wel met een kwaaie kop…maar verdorie, je zou je gaan afvragen hoe het toch komt dat gewoon aardig zijn voor mekaar als stel nu zo moeilijk is, tevreden blijven is toch zo een gewone zaak…is het dat wat je stoort aan mij ?      Je verweet me soms dat ik niet jaloers genoeg ben…, dat komt gewoon door het vertrouwen dat ik in je heb, had; ach, wat maakt het uit, nu ik het wel meer ben…en dat al of niet jaloers zijn heeft niet te maken met het al of niet graag zien van iemand, maar met het feit dat je gemeenschappelijke levensopdrachten hebt met iemand, over de dood heen vaak; wel, nu ik het wel ben…lijkt ook dat niet veel te bewegen in jou.  Dan sta je als man ergens te vechten tegen je boosheid en lulligheid …gewoon omdat  men je dwingt je levensfilosofie te veranderen, je wil je wel leren realiseren dat verhoudingen buiten het huwelijk voor beiden moeten kunnen…al weet je in de verste verte nog niet wat die inhouden, zeker niet als je nooit iemand anders op elk gebied hebt mogen leren kennen.  De verleiding om zelf ‘op jacht’ te gaan begint dan de kop op te steken, je laat je niet door die dingen gewoon ‘overvallen’ als ze zich op het juiste tijdstip in je leven overkomen…was het dat Martina, is het je gewoon op het juiste tijdstip in je leven overkomen, of heb je er zelf naar gezocht omdat het één van je vriendinnen zo goed is bekomen…haar man minder weliswaar.  Op zo een momenten zit er zowel een voorstander van een gewone monogame verhouding in een mens dan als die van de opkomende opportunist in je, die wel veel nieuw ‘lekker’ vlees in de kuip om de hoek vermoedt, maar nog niks weet van alle mogelijke vormen van verwikkelingen die dat met zich kan meebrengen in het leven van heel veel anderen.  Bestond die ‘opportunist’ al niet veel vroeger  in je, kan je je natuurlijk afvragen, maar in mijn geval was dat soms al eens niet meer dan een leuke spielerei…die wel altijd een beetje invloed op de vertrouwde vrouw kan hebben uitgeoefend weliswaar, maar dat zal dan wel in twee richtingen hebben gewerkt”.

 

 

 

“Ach wat Martina.  Al bij al ben ik achteraf blij dat jij de eerste stap hebt gezet, moet ik het dan zo leren zien ?  In de zin van dat je mij verlostte van een dilemma dat ik niet voor mogelijk heb gehouden eigenlijk.  Je doet me beseffen hoe moeilijk de kleine realiteiten en niet geweten dingen wel op de mens als subjectief, emotioneel wezen doorwegen, bewust en onbewust, geweten en niet geweten; om van het andere ‘geweten’ maar te zwijgen…dat moet bij jou wel op de proef gesteld zijn, en wie weet hoe lang ga je daar nog mee zitten indien onze wegen dan toch uit mekaar gaan…en het belangrijkste…niet alleen die van ons”.

 

 

 

In de Bijbel Martina, worden dergelijke dingen ’s mensen’ s grootste vijanden genoemd.  Weet je nog hoe we het er over hadden van ‘ze’ (jouw vriend, mijn eventuele nieuwe vriendin) tot onze ‘vrienden’ te maken ?  het huis in twee inrichten, twee nieuwe ‘families’…ander perspectieven..; fijne praatmomenten…theoriemomenten vooral…verstoord door een aan het licht gekomen geheim afspraakje.  Waarom hoefden die dingen achter de rug te gebeuren ?  Waarom zei je niet dat hij van zover af kwam, als hij niet al naar dichter bij was verhuisd ?  Waarom risico’s nemen met je Harm die nog moest wennen dat je hem als een episode zien al…ziet.  Ook kleine dosissen van zich bedrogen voelen en het vertrouwde geluk van het gezin bedreigd te voelen, kunnen iemands daden op de duur kwaad en dom het pad der jaloersheid injagen en al eens voor hevige ruzie met altijd van jou kant die gifpijlen en gifpijltjes tussendoor…mijn tong heb ik echt goed in toom, die wel…op zo een momenten waren we soms toch heel erg temperament tegen temperament bezig, maar het als mens ontzien, kwam van mijn kant vooral.  Wat heeft ‘dit van jou’  nog bijgebracht Martina buiten onze heerlijke kinderen en waar we als projecten aan werkten ?  Begrip voor het feit dat ik soms het een en ander probeerde schrijven eens de werken aan het huis achter de rug ? De ervaringen zelf natuurlijk en wat er uit te leren valt, nu bijna 25 jaar later duidelijker dan toen als ik er zo op terugkijk…en wat niet af was gemaakt qua inzichten ging nog via andere mensen op onze weg komen.  Jij was mijn gezaag over hem, zijn scheiding, zijn vrouw, zijn kinderen, zijn werk, jullie werk beu…het was het je allemaal niet waard, je wou de knoop doorhakken.  Ik zei van niet.  ’t  Zou zonde zijn, je hebt niet alle dagen zomaar telkens weer goede gesprekken met iemand…al brachten  die geheime wekelijkse gesprekken  bij ons thuis soms het bewustzijn  van gevoelens van levenslange belemmering door mij binnenshuis, ze hebben je zeker ook geholpen je een jaar verder door het leven te slaan.  Je hield het twee dagen uit, dat niet meer naar hem bellen.  Wat hadden jullie dan toch altijd meer dan wij te vertellen ?  Dat de zaken door mijn vooruitstrevende houding wel konden versnellen ? Of ben ik mezelf al rijmend op aan het jutten. Niet zo een goede ‘winnaarshouding’  van mij achteraf bekeken.   In ’t algemeen wordt van een man verwacht dat hij begint te schelden met scheldwoorden richting vrouwelijk geslacht als daar zijn : vul zelf maar aan of met proza in de zin van “blijf uit de buurt van mijn vrouw zeiker, zoek er zelf één die vrij is.

 

“Nee Martina, veel van die houdingen heb ik eens geprobeerd, maar de kolk van het leven die jouw meenam, daar was weinig verhaal tegen.  Het is te simpel en te ingewikkeld tegelijk.  Ik heb nog de tientallen brieven die we mekaar tijdens onze verkering schreven, ik geef je nu dit maar je vindt er misschien alleen pijnlijke dingen in. Het neemt ook onze stiltes van het laatste jaar niet weg, het brengt ons niet tot knuffelen in de zetel zelfs niet.  Waarom begrijpt een vrouw niet gewoon dat een vrouw geen problemen heeft, met een man die haar genegen is in feite ? De vraag kan meerdere antwoorden hebben, maar laten we het daar eens een andere keer over hebben”.

 

 

 

“Nu gaan we dus scheiden en de gebeurtenissen die door de laatste ruzie in de stroomversnelling kwamen die jullie als koppel niet slecht uitkwam, dwingen ons nog meer van zakelijk tegen mekaar aan te zien.  Al ben ik er blij om dat je niet kan verbergen dat je tenminste mijn lijf niet kunt ontwennen…omdat het zo goed op dat van jou inspeelt.  Maar hoelang nog voor die andere de tussen mensen heersende tradities als alibi gebruikt om ook ‘jouw biologische zijn’ voor zich alleen te willen.  Martina, de dag dat ik daar zal tegenkunnen, zal ik nog meer prins zijn dan toen je als tienermeisje zo weg was van mijn woordgebruik omtrent het leven en alles wat er rond hangt en jij.  Misschien hebben jullie het makkelijker, misschien zaten jullie toch al aan de dis van het grote verboden feest ? Het is trouwens niet zo, dat het unieke van het nog ‘maar ‘ met iemand te hebben gedaan, niet voor jou geldt, weliswaar onder spijtig gesternte in je jeugd.  Zelf door maar gewoon te denken aan jullie die een stap verder zouden gaan en nog één…lijkt het alsof ik minder redelijk en begrijpend wil worden dan ik me veelal voordoe en toch eens goed met de vuist op tafel moet slaan…of zoals nog anderen, dreigen met stoffelijke, financiële implicaties, en dat, dat weet je wel maar al te goed, is helemaal niet mijn stijl; jij was onze koele boekhoudster, waarvoor dank, je was eerlijk in je beheer van het gemeenschappelijke.  Nu ik leer leven met voor een stuk bijna afgeschreven te zijn en meer vergeten te worden, ook nog even dit Martina.  Laat ons voorlopig maar zeggen waar we zijn, zo dat één van de twee niet aan zelfbeklag gaat doen.  

 

 

 

Breaking news, terwijl Harm dit schreef, kreeg hij bericht van de jongste zoon dat de man met wie ze trouwde al een jaar iemand anders heeft…zeg nu nog dat telepathie niet bestaat.  We zijn nu mei 2012, jarenlang sinds 1989 hebben deze nog op klassieke typmachines getypte teksten in één van de ijzeren kisten gelegen met al Harm zijn verzameld werk en nu eergisteren op hemelvaart -dag, na dat hij vergeefs achter een roman zocht waarnaar hij benieuwd was omdat het een soort allusie was ook op de Griekse politieke toestanden die reeds een paar jaar aan de gang zijn, ontdekte hij deze woorden rond hun liefde en besloot ze digitaal over te zetten.  ‘Zeg nu nog dat telepathie niet bestaat’, dacht Harm nu hij net al een paar dagen zo intensief met zijn verleden bezig was in het dorp dat qua naam zo sterk leek op de naam van de instelling waar zij momenteel tewerkgesteld was.  Ook haar medische problemen van het laatste jaar zijn mede daar door voor een stuk te verklaren misschien.  Vreemd is ook de gelijktijdigheid met Harm’ s relationele situatie…want sinds ongeveer hetzelfde tijdsbestek gaan hij en de boezemvriendin waar hij zo veel voor opgaf maar qua inzichten daar door ook zoveel terugkreeg nog gewoon als vrienden door het leven, maar dat is een ander verhaal, op het vorige geënt zoals dat gaat…en dan nog op een zeer magisch-spirituele manier. Raar ook, gisteren dacht Harm dat hij Martina ging terug tegenkomen…net voor hij met het plan om de tekst te typen begon.

 

 

 

“Martina, waarom mekaar nog langer laten aanvoelen  dat we onze wederzijdse schaakbeurten even ongenadig moeten doen als dat ons precies door de toeschouwers en de maatschappij en de genetica wel lijkt te worden opgelegd ? Laat ons kiezen voor een gedeeltelijk gemeenschappelijke weg in overleg met hem en zijn oorspronkelijke gezin, als het niet anders kan.  Geef me ook dan ook even de tijd om naar iemand anders uit te zien, misschien is dat nog het enige, naast het gedeeltelijk minder gezin vormen, dat je raken kan.  Iemand anders, ik kan het me nog moeilijk voorstellen, iemand anders die dan wel aan de voorwaarde van het niet iemand anders te beminnen moet voldoen.  De pijn die ik leed, wil ik, zie je, voel je…niemand anders aandoen”.          Later zou hij dit zo vaak herhalen dat…maar dat is een ander verhaal.  “Daarom hoop ik”, ging hij op een andere dag verder, “dat de vrouw van je vriend (wist Harm veel dat ze binnen het jaar van de ontdekking van de driehoek al met hem zou getrouwd zijn), …ook niet veel meer  voor hem voelt…maar hoe dat daar is gelopen, ik wil het niet meer weten eigenlijk.  Het kan me soms allemaal geen bal meer schelen hoe heel die story in mekaar zit, zelfbescherming misschien.  Ach Martina, je zal zeggen dat ik het allemaal niet goed inschat, dat je hem ‘niet wil binnenhalen’, maar we zijn dan toch maar al aan het scheiden, ik merk je twijfel soms wel, wanneer je je nog eens onder mijn rust koestert.        Een buitenstaander zal zoiets wel als onnozelheid zien.  Ook in de wetenschap dat je waarschijnlijk hoopt dat ik op een toegewijde andere val en liefst daarmee ergens anders ga wonen, neem ik je niet kwalijk dat je ook waarschijnlijk niet lang alleen zonder hem blijven zou.  Een vrouw moet, eigenaardig genoeg meer rekening houden met haar reputatie, meer dan een man.  De paar keren dat ik je verbaal overdreven verweet, ze zijn me hopelijk vergeven.  We zijn een soort overgangsgeneratie, want ik vermoed dat in onze maatschappij het aantal scheidingen nog gaat toenemen.  Wij kregen onze voorlichting onder ander via de pornografische afbeeldingen meestal, ongetwijfeld nuttig voor heel eenzame mensen op ouderdom, maar verder eens te meer een commercialisering van het wezen ‘mens’.  Veel ruzies hadden we niet, op die uitzonderingen van de laatste drie maanden na…toen de kinderen eindelijk merkten dat niet alleen zij soms vervelend konden doen met ons grote mensen gekwebbel.

 

Martina, je zegt tegen mij “ schrijven zoals die liefdesbrieven van vroeger, kan je niet meer”. “OK, daarna waren het politiek-sociaal geïnspireerde dingen voornamelijk.  Jij denkt er aan terug omdat je weer verliefd bent.  Ik zou dat nog wel kunnen door te herontdekken, maar die kans krijg ik niet meer. Dus moet ik je opnieuw ontdekken…al zullen daar misschien jaren moeten tussen zitten dat ik je nauwelijks te zien krijg.  Opnieuw ontdekken  dat je abstracte dingen maar begrijpt op het moment dat ze je concreet overvallen. Op de moment dat je dat nodig hebt, dat dan gewoonlijk ook de moment is waar op je die dingen het best kan missen.  Trouwens, de toon van liefdesbrieven hangt af van diegenen waar naar je ze schrijft, hangt samen met de liefde, de inspiratie ook dus die er van het andere subject uitgaat.  Dat maakt ook dat de band tussen twee mensen zo belangrijk is, dat, indien je tot een toestand komt waarin er van één van de twee te vertrouwde mensen geen inspiratie meer uitgaat, dat het dan (niet altijd), beter is indien je elders of op een ander domein van het denken en voelen, inspiratie vindt…en in het geval van personen, mekaar de vrijheid geeft.  Anders blijf je zinnen formuleren die niet meer de moeite ‘lijken’ voor de andere en verleer je het dingen zien vanuit het gezichtspunt van de andere.  Ook lichamelijk gezien krijg je het gevoel dat je soms met niet hetzelfde van vroeger te maken hebt en het voorspelglijmiddel minder vloeit dan vroeger.  Of ook dat door nieuwe banden anders zou worden is weer een verhaal waarover ik nog niet kan schrijven.  Het is niet makkelijk om voortdurend boven de primitief denkende en voelende mens uit te steken én in onze veel kapot makende beschaving dan weer de band met het primitievere in gunstige zin niet te verliezen. Blijven rekening houden met reacties en noden van teveel anderen, kan persoonlijk al eens doorwegen, kan zwaar zijn, zeker als je tegelijk bezig bent met de honger, de oorlog, de werkritmes, de werkeloosheid en  de armoede en vervuiling in deze wereld”.

 

 

 

Door het proberen spreken met haar, bleef Harm dagelijks grenzen verleggen, maar of dat wel dé tactiek was om haar terug te winnen, dat was een open vraag toen nog af en toe.  “Laat ons niet teveel meer graven…nieuwe dingen beleven zal waarschijnlijk een betere, misschien de enig mogelijke remedie geworden.  Al zit de kans er dik in dat we de moeilijkheden die we nu niet overwinnen, terug op ons bord gaan krijgen.  Niet helemaal terug naar de tijd van Isidoor’ s boerderij, maar toch een stap in de goede richting naar nieuwe ruimte toe ?  Ik vraag het me af. Ruimte, die jij in ’t stad nooit zo had zoals ik in mijn dorp.”

 

 

 

“Weer iets dat ik niet begrijp Martina, is dat jij nu ik wellicht naar anderen ga hengelen, je nu afkomt met het feit dat je een vijftal jaar geleden nog razend jaloers zou zijn geweest.  Hoe kon jij, die nog geen goed jaar gelden naar eigen zeggen verliefd werd, tot vier jaar terug je jaloerse neiging laten vallen ? Kende je hem toen al ? Worden jaloerse vrouwen verliefd om dat ze hun mannen willen voor zijn ?  Maar ach ja, laat het kibbelen maar aan al die dat interessant tijdverdrijf vinden.  Ik heb geen zin meer om mezelf naïef te vinden. Relativeren is altijd beter dan achter de nieuwe verhouding van je vrouw, waar je eigenlijk in de praktijk nog weinig mee te maken zal heb (in het wezenlijke, dat is iets anders dat ik je een andere keer zal proberen verwoorden)…dat je in die nieuwe verhouding dus ego afbrekende dingen blijft zien.  Waarom ook het familiespel, het kennissenspel van schuldigen blijven zoeken meespelen ?  is het de fout van de brandweer als er geen water in de leidingen zit ?  Gegevens zijn gegevens, je kan ze niet blijven herschikken. ’t Beste blijft ze naar de toekomst toe onder het licht van verdere evoluties proberen doorgronden.  Zelfs een psycholoog kan niet van elk zijner patiënten zijn levenswerk maken.  Je kan je ook afvragen Martina, of het wenselijk was om in zakelijke omstandigheden met minder zakelijke collega’s over ons privéleven te praten.  Mij heeft het me alleszins minder lullig en belazerd doen voelen, maar hun raad opvolgen, dat is wat anders. Voor hen die er over kunnen meepraten bracht het waarschijnlijk niet alleen een aantal onnozele binnenpretjes op.  Voor de anderen en ik was het soms wel leerzaam, maar weinig plezierig.  Wie weet  geeft het sommige mannen en vrouwen van onze werkmiddens geen zin in een soort preventief avontuurtje of weerhoudt ze hen er niet van ?  Nee, de sterkte om nooit over het privéleven te praten met anderen, hoeft niet meer voor mij. Net als die zogenaamde sterkte om trouw te blijven…al zal dat nu wel onder een andere invalshoek met mij gaan gebeuren, maar mijn eigen kennende wil ik weer honds trouw zijn, en een hond is net dat niet, wel grappig en ernstig tegelijk…mensen doen hun hond minder weg dan hun vrouw of man.  In feite komt het er niet alleen op neer met die trouw dat je schrik hebt dat je partner weggekaapt wordt, nee; het gaat hem om de om niet zo maar toevallige levenslijnen die vaak onnodig doorgesneden worden…maar dat wordt andere koek om dat degelijk uit te leggen.  Ik schrijf je nog wel eens over 23 jaar.  Ondertussen zal het oppassen zijn dat we niet te euforisch raken rond andere mensen die onze levens niet alleen met vrijheid blijheid maar ook met problemen zullen volstouwen zeker.  Het zal volharden worden in de nieuwe en oude objectieve gegevens.  Niemand hoeft onze oplossingen te volgen en te doen wat misschien niet het beste is in hun geval, niemand kan ons raad geven ook, die zullen we in ons zelf en in onze levens moeten ervaren, eens we niet meer terug kunnen…al zet ik de deur voor je wel op een kier.  Daar ben je misschien ook mee bezig, je denkt, ’t is toch om zeep, nu gaat hij gewoon mij hetzelfde lappen, plat gezegd, laat dat je beslissing niet beïnvloeden.  Alle kanten komen op hun beurt in de zon…mensen hoeven niet zomaar weg te lopen van mekaar.  Dat iedereen eens eerst en vooral eens zijn eigen weg zoekt en iets voor een ander leert doen zonder de hemel terug te willen. De functie van concurrentie in de liefde…is daar al over geschreven eigenlijk ?  Ze positief proberen aanvoelen maar counteren als je echt om iemand geeft die je in feite nodig heeft voor haar of zijn wezenlijke ontwikkeling. De moeder van je kinderen bijvoorbeeld, blijft dat toch !  Martina, ik moet leren leven met het feit dat ik er voorlopig niet het fijne van weet, van het leven en wat en waarom een mens iets overkomt. Wat ik wel weet, is dat jij door je dagenlange expliciete afwijzingsgedrag iets in beweging krijgen wou.  Ik kon telkens enkel constateren dat er zich geen revival aandienen zou.  Misschien ben jij ten gevolge van het feit dat eigenlijk je ouders hadden moeten scheiden qua vervolgverhaal wel verplicht om die stappen te durven nemen die zij niet aandurfden.  Misschien kan ik me, dan zij jou Martina, toch maar beter met het psychologische bezighouden, omdat het politieke toch niet te stuiten zal zijn en toch zal ik de mensen die daar omgeven ook proberen blijven raad en informatie en analyses en alternatieven te geven.  Daarbij moet ik wel niet gaan denken dat schrijven alleen alles in beweging kan zetten, de stoffelijke levensomstandigheden, het afwijzen van bepaalde negatieve dingen in onze economische, sociaal politieke verhoudingen, maar ook de meer subjectieve evolutie tussen allerlei van die net genoemde soorten relaties die mensen hebben, zal zijn duit in het zakje doen.  Net zo min als door studie alleen bekomt men inzicht, de praktijk, het beleven van al die dingen tussen mensen telt dubbel mee”.

 

 

 

“Chagrijnig is in ’t Nederlands zoiets als ‘venijnig’; in ’t Frans komt het van ‘verdriet’.  Ik kon op je chagrijnige momenten niet altijd rekening houden met je verdriet Martina. Ik zag je misschien ook teveel als wat men mij heeft geleerd als hoe ‘een braaf meisje’ moet zijn. M’n hoofd was twee drie maand jungle en woestijn.  Ik hield voortdurend rekening met de chronologie van je jeugd en je love-story.  Wellicht om niet helemaal het noorden te verliezen en willen blijven te werken aan de inzichten die ik nodig had om het leven te begrijpen.  Waarom ook niet ophouden met schrijven en mij tegoed doen aan het leven, zonder altijd willen uit te leggen waarom en waarvoor ?  Misschien omdat de tegenstelling tussen simplisme en onderliggende logica te belangrijk is voor je besluitvorming die je hoe dan ook blijf nodig hebben.

 

Hoeveel wiggen heb ik niet tussendoor toch nog tussen jullie proberen drijven Martina ? Allemaal om je terug te winnen.  Ik probeerde het met onze knappe liefdesbrieven uit de tienerjaren.  Met psychologische boeken die je normaal gedrag ergens aan het ene of ander weten, niet zozeer aan de ene of de andere.  Met verhalen over kennissen die open en bloot tot in detail mekaar verlustigden over hun veroveringen buiten de gangbare regels om.  Al mijn verhalen waren zelfs niet verzonnen en hun pocherij gemaakt, vond ik…de niet aangename afwikkelingen van hun verhalen, hebben we niet vernomen waarschijnlijk, al hoop ik van geen mens dat hij geen gelukkige levensloop heeft.  Maar ja, dat is bij de ene al meer dan bij de andere met pieken en dalen.  Het waarom van het feit dat men meer en meer vreemd gaat, zou dat gewoon niet komen omdat men zich seksueel of financieel wil verbeteren ? Als het dat laatste is, dan moeten er geen woorden aan vuil gemaakt worden.  Heeft men geen gezag op het werk of thuis en probeert men zijn mentale kracht eens liever op een nieuw domein uit ?  Nog enkele pogingen ?

 

Als de kinderen zouden moeten beslissen of pa of ma weg moest, er zouden veel minder scheidingen zijn.    Hij laat je weer vallen voor een ander, let maar op. Hij doet niet anders dan je schuldgevoelens er af praten. Je vond dat allemaal misschien gemeen en doortrapt van me, maar je weet het wel, zo iets ligt in feite niet in mijn aard…het komt als verdedigingsreflex (en niet alleen van mezelf) naar boven.

 

En wat is nu mijn rol ? De rol van het negatieve vaderbeeld dat je met je sleurde en naar ‘man beeld’ vertaalde overnemen ?  Me verwijten dat ik niet alles geprobeerd heb, hoe ik tenminste niet te doen. Ik deed zelfs nare voorspellingen meisje, sorry.  Indien je ’t met hem zou doen kwamen je oude schuldgevoelens zeker terug…en hoe zou je mij uit zulke momenten van samenzijn bannen met mij, met ons die je een dag zou achterlaten in je achterhoofd ?  Toen ik hem ’t eerst in je gezelschap zag in de wetenschap van hoe de dingen in mekaar zaten dan, ging mijn bloeddruk omhoog om geleidelijk aan weer te zakken.  Zoals toen ik het nog niet gewoon was om voor volle zalen te spreken.  Nu doet me dat allemaal niets meer.  Maar ik zou toch ook best nog een vrouwtje in de buurt hebben indien ik jullie zien knuffelen zou.  Achteraf beschreef ik je zijn mimiek terwijl hij mij en jou daar niet zag in dat cafézaaltje, als één van een stier die het dringend nodig heeft maar er niet aangeraakt, problemen met de eigen vrouw zeker ?  Als één met veel beslommeringen of als iemand die door zijn ondergeschikten niet wil herkend worden.  Ook dat was niet gelogen, maar mistte zijn uitwerking. Jullie hadden moeten langer blijven zitten die eerste keer dat ik jullie tezamen sprak, dat had een deel heibel kunnen voorkomen.  Toen ik alleen met hem zat, was het lijk in een schaakspel waar niemand goed wist welke pion te verzetten.  Dus braken we de match maar af. Ik met de informatie dat hij ze de laatste maanden wekelijks zag. Hij met niet goed te weten waaraan zich met mij te houden misschien.  Jij tevreden dat ik het nu wist”.

 

“Soms denk ik dat het toch maar beter is van niet terug te grijpen naar de intensiteit waarmee ik je psychologie probeerde te doorgronden.  En van niet teveel met het verdriet van anderen bezig te zijn, en te moeten constateren dat mensen ook te veel dingen via roesmiddelen of pillen van de pillen industrie proberen wegdrukken, ze worden niet allen verliefd zoals jij…dan heb je nog geluk eigenlijk met al hetgeen waar je soms zegt last van te hebben met mij of met het verleden.  De graad van intensiteit die ik in deze verwerking steek is wel knap, maar is hij vol te houden ?  Hoe komt het toch dat in onze maatschappij teveel mensen menen dat ze een individueel gevecht moeten beginnen tegen anderen, op het werk of in een persoonlijke relatie ?  Te velen zien anderen als mogelijke de-pas-afsnijders.  Ik denk dat te veel mensen het leven niet boeiend genoeg vinden omwille van tal van factoren en ze snappen ook de verbanden en hoger liggende objectieven niet of het wordt hen niet uitgelegd of ze hebben het zoeken nooit geleerd, nooit begrepen, opgegeven of ze hebben het niet meer of niet in hen…of hun tijd is nog niet gekomen…of ze ondergaan gewoon de gevolgen van boomerangs die ze al of niet zelf geworpen hebben.  Wat kan ik daar het best aan doen ?   De proletariërs onder hen vertellen dat ze alleen moeten oppassen als er een kapitalist op hun kippetjes uit is ? Dat ze dan geen domme wraakgevoelens moeten koesteren ?  Een kamille theetje drinken om kalm te blijven ?  Dat ze niemand persoonlijk mogen willen psychologisch mogen ‘afmaken’ maar zich moeten leren uiten en dingen leren verwoorden ? Dat ze mekaar ook in moeilijke tijden moeten proberen helpen en begrip tonen.  Dat ze samenlevingsproblemen zowel op persoonlijk als op sociaal gebied echt moeten leren doorgronden  ? Welke raad geef je een groep waarvan velen  op materieel gebied al heel veel bereikt hebben ? Tips voor hun relaties, nee dan eerder info over internationale solidariteit zouden marxisten zeggen.  Communicatie op welk vlak dan ook, wordt verrijkt door studie en intenser observatie van de praktijk.  Maar ja, ik wijk af, zal je zeggen.  Ik voel me in ieder geval minder den dommen ezel in ons verhaal dan vroeger.  Zie meer jullie beider geluk nadat we besloten hebben van ieder op een eigen verdieping mét de kinderen er bij te blijven wonen.  Je noemt me sinds terug m’n jongen, en dat maakt wel blij, al ben ik nu de traditoonele sleurfiguur in het huishouden waarschijnlijk.  De eerste veertien dagen dat hij bij ons introk was ik wel neig jaloers hoor…maar ik maakte schilderijen op de zolder en toen ik ook een nieuw lief had, was het precies als was je mijn zus…maar het was hij die na een jaar er toch bij jou op aandrong dat ik alleen zou gaan wonen vermoed ik.  ’t Lijkt soms ook net of ik een dochter heb die ik moet beletten van in boze handen te vallen. ’t Lijkt net of er een generatieverschil tussen ons is, we schelen nochtans maar een paar jaar en jullie tien zeker.  Wel met dit verschil, de schoonvader hij kreeg nog alle respect van je en mij gaf je de volle laag, je had je afkeur naar hem moeten uiten, niet naar mij.  Het kan me niets meer schelen wat ze van me zeggen, ook daardoor reageert een mens al eens impulsief. Niet omdat m’n reputatie naar de knoppen zou kunnen zijn, maar wel omdat ik weet hoeveel meer spelers dan twee er in dit verhaal betrokken zijn.  Misschien wel 80, voorouders, familie en kennissen enz…maar goed, laten we het op jij en ik en hij en zijn vrouw en alle levende vertakkingen houden.  Zal ik even een voorbeeldje geven ? Je collega’s op ’t werk die uren kunnen doorbomen over wat een culinaire en huishoudelijke wereldwonderen hun mannen wel zijn. Een gespreksfeer die dan ’s avonds ontlaad.  Of vrouwen die van hun escapades vertellen als of het over Cupido zelf ging die ze hadden ontmoet.  Maar ja, nu ben ik zelf weer aan ’t zagen zal je zeggen.  Laat het ons maar weer hebben over de toekomst en niets te overhaasten of over toen je zei “ Ik ben geen 18 meer en een eventuele volgende man zal strenge selecties moeten doorstaan”.  “Juist goed voor hem, denk ik dan natuurlijk.  “Probeer ze maar eens te begrijpen de vrouwen”, zeggen de meeste mannen die alles niet zo ver vanachter na gaan als ik…ze zijn misschien slimmer, praktischer…of misschien sloven ze zich niet zo uit of juist wel…om wat…geborgenheid…die je wel eens in je leven moet leren missen welllicht, niet dat ik ooit een moederskindje was of zo, te mannelijk eigenlijk, maar met een heel zacht inlevingsvermogen dat al eens te veel streng vergeet te zijn.  Eigenlijk zijn we voor 95 percent geslaagd in ons 16jarig mekaar kennen…hoe dat voor de buitenwereld ook overgekomen mag zijn en wat de toekomst ook brengt…het zou kunnen dat die toekomst het percentage wel danig naar beneden brengt.  Het stemt me blij dat onze discussies, jij wil nog altijd scheiden, niet tot een juridische messenslijperij verwerden…zo zitten we niet in mekaar, ik alleszins niet, maar ik ben wel geen moeilijke op dat vlak zal je wel goed genoeg weten.  Ik heb me in ’t begin wel enkele keren afgevraagd of ik niet beter weg kon gaan.  ‘k Vond het wel leuk die periode dat we gescheiden gingen slapen en ik je toch nog eens bezocht voor dat er sprake was dat de derde hoek van de driehoek bij ons ging komen wonen.  Ik zal er toch nog moeten aan wennen dat je me vraagt iemand anders te zoeken.  Balzalen zijn er niet meer en alles is lawaaierige disco geworden, ze spelen haast geen slows en die advertenties in de koopjeskranten zie ik niet zitten.  Een heel levensbeschrijving geven zeker en dan afgewimpeld worden”.  Harm zou nog ogen opentrekken , want internet was nog niet echt gecommercialiseerd; als hij toen al zou geweten hebben dat dezelfde problemen ook met de nieuwe dating technieken van nu niet verdwenen zijn.  Maar dat is weer een ander verhaal dat misschien nog wel een vervolg krijgt.

 

 

 

“Je weet Martina, met woorden en inpalmen heb ik geen probleem; misschien omdat dat nu net mijn aanvankelijke bedoeling niet is, ik doe gewoon; maar ik vind het nog altijd zo weinig zinvol van te gaan ‘jagen’ zoals men dat noemt. Waarom zou ik al die vormen van romantiek terug van onder het stof moeten halen ?  Minutenlange of hele korte opmerkingen over dingen die vrouwen nauw aan ’t hart liggen ; ‘heb jij die plooien in je rok zelf gestreken’ of ‘vet, welk vet’ ? Nee, niet zo mijn ding, wel veel humor en artistieke spitsvondigheden en kennis om de alledaagsheid weg te toveren uit m’n mouw schudden bij wijze van spreken, dat zie ik wel zitten, maar ik zie nog altijd het doel er niet van in.  Zou ik niet beter een doofstomme een aanzoek doen ?”

 

 

 

“Martina, ik ga besluiten.  Ik zette ooit eens op papier dat als je als klein kind veel bedrogen wordt, dat je dan des te gemakkelijker liegt in je latere leven.  Ik ben blij dat we zover zijn dat we het opnieuw zonder leugens kunnen doen. Want welk een begrijpelijke voorzorgsmaatregelen leugens ook kunnen zijn, ze maken al het schone wat was een beetje ziek…en daarvan genezen is niet altijd makkelijk. Leugens leggen soms te lang een hypotheek op de toekomst.  Vertel mij nooit wat er in de eerste plaats misloopt met van alles in de wereld; ik weet het al, het is de overdreven bezitsdrang en een aantal nog niet overwonnen negatieve emoties die dingen doet escaleren voor ze zich in de dragers ompolen kunnen tot positievere gevoelens. Het begon allemaal heel mooi we begrepen elkaar als bij en honig, nu als jij en honing.   Alles was gegarandeerd en zeker, één keer nam ik de draad weer op toen jij wou knippen, met anderen zou ik dat nooit meer doen dacht ik, maar het hangt er allemaal van af…wist ik veel.   Het ging ons lukken, alles ging van een leien dakje lopen.  We vergaten dat er ook nog anderen in de wereld zijn die hun rollen spelen. We leerden hoe met kinderen om te gaan vooral, heerlijk maar niet altijd van een leien dakje met al die verschillende karaktertjes, en ook dat heeft allemaal zijn lange tijd verborgen redenen, zelfs voor de scherpste observator, maar minde voor een wijze of een hele wijze in wording toen. Er gaan nu nieuwe aanknopingspunten en mensen komen…als ik maar afraak van die situatie van jij met hem en ik nog nergens.   Ach, laat me nog maar wat schriftelijk lawaai maken dacht ik op sommige momenten zoals deze .  Vrouwen kunnen raar doen. Wees voorzichtig, goochel jezelf niet voor dat een andere langer meegaat. Belieg je eigen niet en doe wat je niet laten kan…zo leer je nog wat bij. Hopelijk overkomt je niet wat mij overkwam. Of toch, je wordt er ruimer van als je ’t overleeft.  Vooral dat ultimatum van ‘we deden het nog niet’ …en ‘als ji er niet tussengekomen was, zou het er toch eens van gekomen zijn’ en later ‘deze maand misschien…’ dat was het zwaarst om dragen naast onze kinderen eventueel minder bij me te hebben natuurlijk als numero uno.  Het werkt zo stom revanche zoekend op iemand in...net al dien je iemand voor te zijn.  Kies zelf maar een cliché voor me : de ‘bonne poire’, ‘den bronstige’, ‘de obsédé’, ik wil van al die etiketten af…een mens is een mens, menselijk.  Een schrijver bovendien lijkt wel iemand die constant op eieren broedt zonder te kunnen worden afgelost. De oudere generatie heeft geen liefdesremedies op onze generatie kunnen overbrengen, er werd gewoon weinig over gesproken over die dingen…gaan wij het beter doen, misschien is dit een gemeenschappelijke opdracht van ons en anderen, dingen bespreekbaar maken voor de volgende generatie.  Ze probeerden wel al eens, de oudere generatie, in de zin van ‘indien je het nooit met een ander doet, dat is het beste, dan weet je niet of er verschil is’.  Geweldig goed uitgangspunt amaai mijn klak, dat was er duidelijk mee gesmeten. Spijtig dat je enig kind was en geen broer om je in bescherming te nemen tegen de boze wereld niet alleen daarbuiten. Ben blij dat ik hem ooit geconfronteerd heb met de problemen die hij veroorzaakte.  Maar ja, dan weer, wie heeft ze bij hem veroorzaakt… wat geen alibi mag zijn natuurlijk, eigen verantwoordelijkheid blijft.

Tot slot.  Zij die door het spel der liefde geïsoleerd raken, hebben het soms moeilijk, soms hebben ze het gezocht of kunnen geen kant meer op omwille van te veel verantwoordelijkheden die ze opnamen; omwille van te bezorgd en zo verder.

 

Nu ik mijn vroegere haar ook omwille van hem als een zus onder één dak respecteer en m’n huidige haar vrijheid geef, omwille van haar eigen levensweg, ben ik zo vrij om ook mijn vrijheid te nemen, al is niemand om welbepaalde redenen nooit zo vrij als hij of zij denkt. 

 

 Sommige waardevolle illusies kunnen blijvend zijn op voorwaarde dat je de kracht verwerft om er niet over te treuren als een derde ze volgen gaat

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

18:19 Gepost door zinblogger in fa.relationele evoluties, kortverhaal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.