22-09-10

Iemand Niemand

109_1937.JPG

Soms heb je met mensen iets dat over de dood heengaat.

Beter gezegd, dat hebben we allemaal.

In meerder of mindere mate is men zich daar van bewust, openbaart het zich.

Soms kennen mensen die dit altijd niet even bewust ervaren mekaar.

Weten van die band en hun eigenlijke levens op een hele intensieve manier.

De eigenlijke levens die ze hebben geleefd primeren.

Ze komen al eens sporadisch in hun leven in contact met mekaar.

Voor een korte of langere periode verstrengelen hun levens als het ware.

Doet de duur van het tijdsbestek er toe en is er niet meer dan liefde en emoties waarover het gaat ?

Wat blijft is het onfysiek contact van de wereld op internet misschien.
Maar is er ondertussen niet die andere wereld, die op het ritme van weet ik veel, volle manen...

doorwerkt tussen hen...hen in meer dan enkelvoud en meervoud meer dan twee ?

Zo was er die dag, een hele ouwe dame werd begraven.

Iemand zag het verdriet en de tranen in de ogen van een kleindochter.

Iemand hield dit intens bezig een stuk van de rest van de dag.

Iemand die toch al een poos geleden nog, bewust kreeg waarom hij vroeg, een verhelderende droom.

Eentje met een vraagstelling vooraf..."waarom die plotse tijd en niet-fysieke ruimte tussen de twee".

De avond vóór de vermoedelijk heetste dag van het koude jaar 2010 ging heen.

Het werd morgen tegen 04.30.

Iemand werkte zich door een droom heen.

Eerst wat over willen reizen en vertrekken en het nog niet doen wegens andere opgaven.

Dan over het waarom van toch te leven waar men leeft en te doen wat men doet.

Ondertussen verliep de droom in de alfagolven van het al wakker zijn en nabeschouwen door.

De missing-link kwam er zomaar meteen onder een beeld van een oorlogsweduwe,

niet diegene die gisteren begraven werd.

Wel de vrouw die een stuk van haar leven naast de eeuwelinge die begraven werd had gewoond.

Het verbazingwekkende was dat die vrouw compleet uit het dagelijkse bewustzijn van Iemand verdwenen was.

En daar stond ze. Iemand moest zelfs nadenken over wie ze was in verhouding tot anderen.

Haar huisje naast dat van de eeuwelinge was al afgebroken.

Iemand dacht na over familiebanden...moeilijke oefening, maar het klaarde op.

Weduwe van de vrouw van de eeuwelinge van gisteren.

Moeder van een zoon, die net als zijn vader door de oorlog was weggemaaid.

De zoon, hoe heette hij al weer ? Hoe zag hij er uit ? Zelfde voornaam als Iemand.

Iemand kon zich geen beeld vormen over hoe de oorlogszoon er uitzag.

Plots was het er...heel duidelijk, als een flasback van toen Iemand op een kerkhof van burgelijke oorlogsslachtoffers voor een foto had gestaan en er een soort gelijkenis zag met de kleindochter van de weduwe.

VOLGT nu de kern van de droom...een flashback met het verdriet in de ogen van de kleindochter volgde.

Gevolgd door een reeks verbanden over het dorp als collectief verdriet met de collectiviteit vd slachtoffers.

Niet meer uit te leggen. Simpel gezegd, gewoon gevoel van verbondenheid, over de dood heen.

Iemand ging buiten. 0500 uur, prachtig ontwaken van de zomerdag naast het water, de koelte verzamelde zich om tegen de rest van de hitte van de dag te kunnen; zette zich in de een stoel aan de vijver, keek naar links, hoe laat was het, zonder uurwerk zou je kunnen zeggen, het was een beetje minder volle maan reeds.

Iemand had het zekere gevoel dat hij iets heel speciaal ging schrijven, zoals toen die dag enkele jaren voor 2006:

'er was dus toch leven na de dood' luidde het toen...inmiddels lijkt het Iemand alsof er gewoon geen scheiding is en altijd alles zich weer in nieuwe ontwikkelingen tussen zij die altijd overblijven vertaald.

Hopelijk heeft iemand iemand begrepen. Iemand dacht zo, 'zal deze woorden eens naar Iemand anders sturen, iemand anders met een hoge slaagkans om het te begrijpen'. Zo zie je maar, je kan het leven en wat er meer is tusssen hemel en aarde niet willen uitleggen aan zo maar iedereen...het moet op basis van concrete levens en verledens en hedens begrepen worden, je kan er geen Kerk van maken.

Oef. Het staat er weer op. Moest Iemand vroegtijdig bezwijken zal het komen door te intensief geleefd, maar misschien wordt je daar ook wel heel oud mee. Zelfs een kort leven in menselijke maatstaf kan dan heel oud zijn.

Wat Niemand wil weten is of het verdriet van de zoon van de oorlogsweduwe nog bestaat...en zo ja of het op momenten als ochtenden als deze in interaktie voorgoed verdwijnt.

co

 

 

13:33 Gepost door zinblogger in re dichterbijdeziel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.