24-04-16

octao

OCTAO
SCHOENEN
ZOALS ZE des MORGENS STAAN
ERMEE IN DE NIEUWE DAG VERDER GAAN
VERZET IEMAND ZE VOOR JE
IN DE NACHT OF MORGEN
BETEKENT NIET MEER OF MINDER ZORGEN
UITEINDELIJK IS HET JIJ 
DIE JOUW LEVEN LIJDEN EN VERBLIJDEN DOET
LEIDEN MOET

WP_20140601_09_36_19_Smart.jpg


1. wat te schrijven  "Schrijven of handelen, maar schrijven is handelen en wordt nog een aantal ontwikkelingen meer, wanneer het gelezen wordt. Je bent verwittigd. Deze woorden, zoals alle, weer een eeuwigheid en vanmorgen bezig met geboren worden en altijd aan een ander vervolg voorbereiden bij hun voorbereiding, geboorte en hun levensloop. Woorden, het eeuwige gezelschap van mens en vogel...uitdrukking van evenwichten tussen tekort en teveel en alles wat naar beide kanten overhelt. Teveel drinken, teveel  lezen, teveel houden van...alles tussen wanhoop en euforie dat ons bij tijd en wijlen tevreden maakt en ons toch van uit die tevredenheid liefst laat stijgen naar nog hogere lagen die ons dan weldadig gelukzalig, wijs en verlicht maken kunnen. Haast een lichamelijk gevoel dat spiritueel geworden is. Wat was er eerst, de kip of het ei, een voorbijgestreefd debat, het ei natuurlijk en daarvoor het gevecht tussen bestaan en niet willen bestaan, een strijd die ook wel big bang wordt genoemd.  Ergens op een stip in tijd, die eenheid is, een ruimte willen innemen die nul benaderd, leidt tot ontploffing, straling, atoom, cel, mens, dood en straling met haar dan weer verrijkte of verarmde invloed op de levens van mensen...want onafgewerkte verhalen zetten zich door en de levenden, één met de doden, zoals tijd via verleden, heden en toekomst één is in het nu...gebruiken voortdurend hun al of niet begrepen verleden in het nu. Wie weet worden deze inzichten, in woorden vertaald ooit ergens een lichtpuntje bij de ene of andere lezer. Onderdeel van een gigantisch aanbod aan informatie ter voorbereiding van informatie en ontwikkeling van bewustzijn,  al willen woorden gewoon alleen maar esthetisch zijn, eerder dan gebeurtenissen te blijven herkauwen.  Ook als je ze niet schrijft, blijven woorden praten in je hoofd, vaak worden ze gestuurd door een aantal lichamelijke noden of tekorten, soms gedreven door het zintuigelijke. De jonge vrouw die aan de overkant van het rond punt tegenover het speelplein van de
peutertuin als betovert blijft staan bij het horen van het woord 'mamma' uit één van de jonge mondjes. Kent ze de schepper, schepster van dat woord of loopt ze al een tijdje rond met het zoete verlangen van zwanger te willen worden ?  Zou weer een nieuw boek kunnen worden, is er in het echte leven eigenlijk al één met personages van voor en na hen, ons, maar dan in een mix die op van die hele heldere momenten wel volmaakt lijkt, hoogten en laagten inbegrepen.  Wat te schrijven over de menselijke vorm van zijn anno 2010, op deze eerste herfstdag, die volgens de weerkundige wetenschap een aantal andere nazomerdagen zal inluiden. Tevreden met de nachtrust van vannacht vanmorgen, behalve dan van de droomanalyse. Waren de alfagolven reeds weg, of was de droom niet eerder een toevallig samenraapsel van symbolen die niet onder een teveel aan  overbodige waarnemingen in de dag uit raakten ? Overbodige waarnemingen zijn een echte plaag in de samenleving. Uit het overaanbod van communicatie kunnen te weinigen echt selecteren wat er nu voor hen van belang is.  Te velen hebben overbodige waarnemingen nodig om hun leven een voor hun hopelijk tijdige, zinnige invulling te kunnen geven.  Ze hebben wereldsterren nodig en vergeten daarbij dat ze zelf kunnen zingen en voetballen en dat ze zelf in hele boeiende films zitten. Ze hebben duurbetaalde bisschoppen nodig om te kunnen geloven in het leven, soms pornosterren en roddels waarvan ze achtergronden niet begrijpen, maar boeiend, dat wel.  Ze hebben oppervlakkige nieuwsfeiten en bijna geen duiding nodig, ze stemmen tegen de eigen belangen, zo vol van eigenbelang als ze vaak zitten. Ze maken het gezond kritische deel van de bevolking tot een minderheid die dan maar de nare gevolgen van het oude systeem van aan democratie doen, moet ondergaan.  Ze willen wel veranderen, maar zitten vast in een aantal gewoonten en negatieve emoties vaak. Ze hebben onvoldoende uitzicht, vanwege onvoldoende inzicht en een pak onnodige levensangsten.
2. zijn of niet zijn, maar wat is zijn ? 
Het begin der tijden heeft nooit bestaan. Tijd is eenheid. We geven en nemen en laten onze sporen na. Omstandigheden verschilden, we evolueerden...naar meer bewuste energie. Ook als op een dag blijkt dat ons 'zijn' er niet meer is...en ons als hopelijk positie verrijkte straling verliet. Terug naar de roots van biologisch leven, de straling. Er zijn een aantal mogelijkheden als men over de essentie van het leven wil communiceren. Ik kan jullie docu's over de schoonheid van het universum doorspelen. Of foto's, muziek...of jullie aanmoedigen om jullie artistieke talenten te benutten, te studeren...samen onder mekaar onze negatieve emoties te overwinnen. Ik kan alles vertalen, jullie naar m'n blogs en hun linken en die van anderen doorverwijzen. Ik zou kunnen verhalen vertellen over de rol die we in het leven van anderen spelen. Ik zou je kunnen uitnodigen om er over komen te praten of te mailen. Ik zou video's kunnen posten met ingesproken inhoud. De inspanning om het leven te begrijpen vertrekt echter voornamelijk van je eigen leven. Tijdens onze levens evolueren we, gelijklopend aan onze graden van bewustzijn, kennis, ontmoetingen. Eenieder moet zijn eigen ervaringen doorleven, interpreteren, er mee omgaan, ze delen met anderen. Leren over wat het leven is. Leven is niet zomaar iets dat per ongeluk gebeurde. Het is iets helemaal spiritueels dat zich na een big bang via straling in materie vertaalde. Waarom was er een big bang, waarschijnlijk in een reeks van bigbangs ? Omdat iets dat dreigt kleiner of gelijk aan nul te worden de tendens tot ontploffen vertoont. Symbolisch betekent dit dat iets zonder vorm niet kan bestaan. Als iets zonder inhoud, vorm dreigt te vallen, betekenisloos wordt, gaat het in een andere energie over. Wegens de druk om te evolueren is levensduurte van energie in een bepaalde vorm beperkt. Of het nu om materie of biowereld of relaties gaat , basiswet van het bestaan is 'het zin hebben' , zin geven, onzin ompolen. De weg van straling tot atoom, molecule en cel, organisme en onszelf; of van stam tot de samenlevingen van nu, alles zit voortdurend in evolutie. In iedere episode zijn er wetten van aantrekkingskracht die een rol spelen in evolutie van bewustzijn op iedere schaal. Alles heeft een kern in de micro-en macrowereld.  Universumstelsels, melkwegstelsels, sterrenstelsels, atomen en alle atomen die ons innerlijke vormen. Een atoom heeft een protonpositie(+)en een neutronstand(+-),de omgevende elektronen
zijn - geladen. Symbolisch betekent dit dat een atoom of een persoon kan reageren op de omgeving, atomen met ladingen, wij met gedachten, woorden, mimiek...allemaal vormen van complex samengestelde energie. Er kan soms ook gekozen worden voor een houding van onverschillig evenwicht, niet reageren.(neutronpositie) De filosofische vraag is, in hoeverre er keuzevrijheid is en hoe groot de rol van 'determinatie'  of vrijheid is. Wat we ook doen, bijna altijd is het onlosmakelijk verbonden wet wat en wie er aan ons voorafging en hoe we daar zelf als niet geheel nieuwe mix aan karaktereigenschappen op reageerden. Alles kan altijd logisch-wetenschappelijk verklaard worden...zin en symboliek ervan blijven niet minder boeiend. Als we de wetenschap op die manier interpreteren krijgt alle gebeuren een zin en een doel. Leven werd als het ware reeds in het verleden voorbereid met meer en meer bewustzijn als doel. We hebben een keuze, ons interesseren voor wat vorsers, filosofen, schrijfers te vertellen hebben of niet. We kunnen de hele dag computergames spelen of ons bezig houden met wat er  in de samenleving gaande is. We kunnen proberen peilen naar hoe het gesteld is met de zielen van diegenen die we meer of minder kennen. Waar we op lange termijn van gemakkelijk tot moeilijker, niet kunnen aan ontsnappen, zijn de onwaarheden die men ons vertelde of hetgeen we ons zelf  wijsmaakten. ZIn of onzin, that's the question. 
translation : "to be or not to be, but what is 'to be' "? 
The begining of time never existed. We give and take and leave our traces. Circumstances were always different, 'evolution' you know,... 'beiing' was, is, will always be one. Even when on a sudden day it looks like 'being' isn't there any more. Maybe it left us, hopefully, as enriched radiation. Back to the roorts of biological life. There are a number of ways to express oneself if one wants to communicate about the essence of life.  I could pass you films about the beauty of the universe. I could show you pictures, send you some music, encourage you to use your artistic skills, your talents, study... . I could translate some texts I wrote so far, guide you to my main blogs and their links and those of others. I could tell you stories the roles in life we play for others.
I could invite you to come and talk about it or to react by email. I could post videos with spoken explanation, but the effort to understand starts in your own environment. It would lead us to far, in time, as one grows older and one learns to deal with emotions, one gets wiser... . In our own lifetime we evoluate, based on our levels of consciousness and knowledge and people we meet. Everyone has their own experiences in life to interpretate and deal with, learn and share with others. Life is not just something that happened by coincidence.  It is something completely spiritual that translated itself in to matter starting from the radiation after a bigbang. Why was there a bigbang, probably in a cycle of bigbangs ? Because something that tends to become smaller or equal than zero tends to explote. Symbolically (spiritually) this means that something without a form cannot exist. When something tends to become meaningless, it disapears in to another form of energy. Because of the growing pressure to evoluate, it's lifetime is limited. Whether a social or an individual relationship, that basic law of 'making sense' controls all evolution. The road from radiation to atom, molecule,cell, organisms...to us or from tribe to modern society...breads evolution. In each episode their are laws of attraction that play their part in the game of growing consciousness. Everything has a core in the micro and macro world. Galaxies, milky ways, stars, atoms...our own inner. An atom has a proton (+) and neutron position (+-), the surrounding electrons are - Symbolically this means that an atom or even a person can react or not, atoms with energy, we in words,mimicry...or one can take an observatorish attitude...opting for a kind of indifferent balance. Whatever we do always depends of what came in to existence before us. Philosophically the question is : in how far are we free to choose and in how far are we determined by what and who ? It might be a question over the border of those who lived and those who live. One can interpretate something logicallyscientifically or (and) symbolically.  If one considers science in this way, it not only tells us a scientific story, but one with a purpose. Every life once lived, was preparated to become in to beiing aware of more and more. We have a choice, taking an interest in what philosohers, writers...scientists said and say or not. We can decide to play computergames all day and taking no intrest in what is goiing on in society. We can chose to live without taking a real
intrest in the souls of the ones we love or happen to know. What we can not escape from is the untruth we believe in, because we were told so or because we made our selves believe in.  Sense or non sense, that's the question. 
3. Boodschap van de planeet Krito  (fiction, ter illustratie sociaal economisch politieke aspecten) Onderstaand interview kwam tot stand dank zij enkele mensen werkzaam in een aantal observatoria. Vanaf 24 juni 2010 kwamen daar een aantal signalen met het verzoek om dialoog toe.Tot iedereens verbazing was de vraag om communicatie duidelijk verstaanbaar en bovendien in het Nederlands.  Daarom werd professor Gust Aerts uit Leuven aangeduid om de dialoog te beantwoorden.   De wetenschappers lieten de politieke, economische en militaire leiders en de media op verzoek van de contactzoekers voorlopig buiten het gebeuren.  Een stem die zich voorstelde als KritaKrokus uit Krito de hoofdverantwoordelijke voor het ministerie van interplanetaire betrekkingen, herhaalde eerst bij wijze van inleiding en test zijn inleidende groet : Krita: “Aan alle mensen van goede wil, begaan met een menselijke leefwereld voor allen, aan jullie allen, aardbewoners : Groeten uit Krito Al vele milijaren volgen we jullie wereldse doen en laten, bestudeerden jullie culturen en talen, maar tot nog toe zijn we er niet in geslaagd van contact met jullie te leggen.    Het gejuich dat U op de achtergrond hoort, zijn mijn medewerkers wiens geestdrift nu interplanetair uit deint. (pauze). Eerst waren we van plan enkele satelliet zenders te hacken en ons tot de totale wereldbevolking zelf te richten, maar die optie hebben we laten vallen in overleg met onze historici die jullie geschiedenis hebben bestudeerd.  Wees gerust, we kunnen jullie nog niet bezoeken de volgend 200 aardjaren , maar dat zouden jullie leiders toch niet geloven en jullie zouden in opdracht van jullie militair industrieel complex al meteen beginnen met een aantal kernwapens en dergelijke bij te maken.   We richten ons nu tot jullie in het Nederlands om geen ongepast chauvinisme in de landen met de grotere taalgroepen uit te lokken en omdat één van jullie landen waar het Nederlands gesproken wordt, als hoofdstad Brussel heeft, niet onverdiend nadat dat land door de eeuwen heen van uit het merendeel van de andere Europese landen aangevallen werd. Als ontwikkelde culturele wezens, is die symboolwaarde ons niet ontgaan van op Krito.  Dit is onze kernboodschap aan jullie : Jullie bevinden jullie op een mijlpaal in jullie ontwikkeling, de keuze waarvoor jullie staan lijkt ons heel duidelijk : ofwel blijven jullie nog decennia
ter plaatse trapellen én ook achteruitgaan ofwel kiezen jullie resoluut voor een totaal andere aanpak van jullie samenlevingsbeheer. Ondanks jullie technologische ontwikkeling slagen jullie er niet in van op een ecologisch verantwoorde manier datgene te produceren wat jullie menselijkerwijze nodig hebben en het vervolgens op een sociale manier te verdelen. Integendeel, jullie systeem draait rond het steeds meer produceren vanuit de superwinstmotieven van een kleine groep speculanten.  Niet te geloven, maar met een gigantisch productieapparaat leven jullie al zo onder de voortdurende bedreiging van ineenstorting van jullie economisch systeem, met steeds maar weer werkeloosheid en economische en militaire strijd tot gevolg. Bovendien zijn jullie door jullie systeem verplicht van tegen een hels tempo te produceren met steeds minder mensen, terwijl jullie talrijk genoeg zijn. Merkwaardig ook dat jullie het leven voornamelijk beleven van uit het idee dat het uitsluitend in het teken van productie en consumptie zou moeten staan. Onderwijs, cultuur en levensbeschouwing...daar hebben jullie in verhouding weinig tijd en middelen voor over...voor ons een overduidelijk teken dat jullie nog veel werk hebben aan die 'winkel' van jullie, zoals jullie dat zeggen. We hebben, in alle bescheidenheid ,een aantal dingen op een rijtje gezet, waarvan jullie werk zouden moeten maken. Jullie hoeven nog niet over te stappen naar het samenlevingsbeheer dat wij hier kennen, objectief gezien zouden jullie dat wel aankunnen maar subjectief gezien ligt ons systeem hier nog niet zo in jullie aard. Wat jullie dus al wel zouden kunnen doen is zorgen dat jullie overheden op internationaal vlak zouden overeenkomen om : -voor hetzelfde werk hetzelfde loon uit te betalen -alle mogelijke vormen van speculatie uit jullie economie te bannen -één internationaal sociale zekerheidssysteem voor meer welzijn te ontwerpen -een onmiddelijke internationale reconversie van de
wapenindustrie te beginnen -de militaire conflicten onmiddellijk stop te zetten  -een plan voor degelijke ontwikkelingshulp uit te voeren -een eenvoudig en rechtvaardig belastingsysteem in te voeren  -wat jullie 'geld' noemen en 'banken' onder strikte voorwaarden te organiseren -per grote economische sector één wereldwijde groep te maken om die moordende concurrentie waaronder jullie gebukt gaan te niet te doen -de media door structurele maatregelen uit het winst denken halen. Tot daar de kern van onze boodschap aan jullie”.  Het interview kon nu beginnen. De kleine groep wetenschappers hadden besloten de wereld van instanties en media niet te alarmeren en van uit eigen naam te reageren. Gust Aerts : “Hallo en welkom midden onze groep van wetenschappers op de verre aarde en bedankt voor de goede raad. Inderdaad, heel velen proberen hier tegen de irrationele en onmenselijke logica van ons samenlevingsbeheer in te gaan, er wordt aan gewerkt, geholpen door de tegenstellingen die het systeem zelf voor meer en meer mensen aan het licht brengt, al zijn we op onze hoede om niet te euforisch te worden bij het boeken van kleine sucsessen. Vermits jullie alles van ons lijken te weten, stel ik voor dat we jullie een interview afnemen om meer van jullie manier van organiseren op te steken. Hoe zit jullie samenlevingsbeheer in mekaar ? (wordt desgevallend op aandringen van aardlingen vervolgd) ondertussen op aarde :  -link van de dag : http://bloggen.be/conscience2008   plusminus 500 columns  http://filosofischverzet.skynetblogs.be 
________________________________________
4.  Verhuis, uit, sleutel, droomwereld
De vaste bekenden in het oorspronkelijke gezinshuis verlaten om uit te vissen of ook dat weer literair een zoveelste nieuwe poging en aanvulling in het individuele en collectieve zin zoeken baren kan. Zaterdag 13 april, pril is ze wel die lente na de veel te lange winter van 2012-2013.  Ieder jaar opnieuw groeit het verlangen naar warmte en licht en vertrekken half oktober sterker, naarmate de botten ouder worden en die op de bomen langer op zich laten wachten.  Nu de schrijvershoek midden alle natuurelementen behalve de bergen en de zee, weer eens is heringericht voor een nieuw seizoen van : het zware praktische, meer en meer te delegeren fysieke werk, alle kunsten, sociale
betrokkenheid en innerlijke observatie van ‘t filosofische geheel der dingen en aanverwante wezens.  Bij ’t ontbijt met heerlijk, maar vooral eerlijk Oxfam fruitsap en granen gemengd met melkveewit, nog even getwijfeld aan de eenheid van dingen en aanverwante wezens…maar nee, stof en idee, fysica, chemie en biologie zijn zo één als leven en dood; ze zijn en veranderen en verdwijnen, maar zijn nooit echt weg, zoals reeds herhaaldelijk; vooral theoretisch dan, in ‘de Blogfilosofen’ onderwezen.  
Vóór ik mijn nieuwe, zelf in mekaar geknutselde bed onder het plafond een eerste nacht ging proberen, ging ik na wat vrijwilligerswerk en het weer opzoeken van de juiste trillingen voor het
schrijven, nog eens naar een paar door mij al weken en weken verwaarloosde oorden ter laving van meer dan de dorst.  In ’t ‘Goe Leven’ zaten twee koppeltjes waarschijnlijk tiener te zijn, hun huid en mimiek om jaloers op te zijn, nee, ‘jaloers’, zo moet het niet omschreven worden; naar mate men ouder en wijzer wordt krijgt men tegelijk een andere kijk op de kringloop van zijn…men zou wel willen herbeginnen, maar dan van uit een andere benaderingen…al blijft de vraag of men wel veel keuze heeft een mens levenslang vergezellen.  De jeugdige vervangster van de gewone baas in het café met de mensen uit het schilderij van Monnet, met of zonder a; zette wat Johnny Cash op want zelfs de aanwezige jonge lieden vonden de disco en aanverwante hoempestoempetonen niet passen bij het soort blije, rustige sfeertje in de ‘pub’ zullen we maar typen, want wie hoor je de dag van vandaag nog spreken over ‘winkelen’, ‘shoppen’, dat is pas in. Om de tong te eren werd er aldaar donkere Tongerlo gedronken, één maar want weinig agenten nemen iemand voor hun plezier het rijbewijs af.  Van hoe het leven gewoon vredig ‘Goe’ kan zijn, naar het ‘Verzet’, voor cola met enkele voor mij bekende Vlamingen, zij het vandaag minder gekende dan.  De blanke man met Leuvens en Brussels dialect en zijn heimwee naar Afrika had minder aandacht voor zijn heimwee en meer voor twee Lolitas, één in ’t zwart en de andere een witte.    De meer of minder softe bonken kwamen vanavond qua originaliteit aardig in de buurt van de naburige tafel kunstenaars precies; al of niet op zoek naar inkomen en inspiratie, hun muze vanavond misschien die vrouw die over mensen met psychisch leed vertelde.  Indien je merkt dat je tussen twee goed op mekaar ingestelde tafels zit; ben je een bevoorrecht iemand, je hebt meer ruimte om als niet ingewijde van uit een andere hoek iets aan te brengen en tevens de nodige afstand te houden; als was je een toevallige passant in de tevens rokersruimte buiten, waar de samenstelling van tafels vaak wat ‘lukraak’ is, een Nederlands woord voor zowel ‘toevallig’ als ‘doeltreffend’.  
Van ‘toevallig’ gesproken.  De voorzienigheid kan nog al eens wat influisteren op een dag.  Je steekt de houten plooimeter in de glazen pot met choco en andere kroonkurken voor de blauwe zak en je ‘’’denkt’’’ ergens ‘als ik vanavond na mijn vrijwilligerswerk wat ga drinken, zal ik me maar inhouden…(gedachte tot stand gekomen met dank aan de houtmeter en de kroonkurken).  Op hetzelfde moment, misschien een biljoenste van een
denkseconde later, vermoedt je dat dit denkgebeuren wel eens een voorspellend iets zou kunnen hebben.  En oh ja hoor, blij kom je een uurtje later terug op je schiereiland, want je hebt nog eens wat andere mensen dan de bekende gezien, je parkeert je camionette naast de oude camper waarmee je wel weer zou willen vertrekken; zo staan zij daar ook niet weer zo alleen…je laat de lichten van de auto nog wat branden om een sleutel te vinden; maar wanneer je na het boomwateren terugkomt, merk je dat je niet meer in je bestelwagentje kunt.  De wind, ook die in je haren deed iets met het portier en jij iets van gewoonte met de sluitknop.  Dan maar zonder vloeken het brommertje op naar het oorspronkelijke gezinshuis, door regen en wind, tweemaal twintig minuten verder, want daar ligt de tweede sleutel.  En nee, iemand opbellen om 24 uur, doe je niet, je valt niet graag iemand lastig, al hielp je zelf al veel; ja zelfs volgens waarschijnlijk een paar mensen, naar de ‘botten’…maar die komen altijd op een dag wel in bloei, al moet je er soms langer dan gewoonlijk op wachten.  Al met al een prachtig begin voor een eerste avond weer in complete afzondering…al bestaat complete afzondering eigenlijk niet, maar later meer daarover; zoals ook misschien over de in de titel beloofde dromen.
‘Wat ben je aan het doen’, zou je meer persoonlijkheden bevattende vriend Faceboek zeggen ? Zullen we dag na dag wel proberen te vatten, met zijn allen samen iedereen tegelijk en in een merkwaardig geheel van allerlei verbanden…maar je eigen ervaren is me toch soms wel wat.  Zo ook met die dromen,  probeer ze je te herinneren voor de virtuele en andere mensen buiten het schiereiland ze de volgende uren verdringen.  Je droomt over iemand die een mop vertelt op een cassette ergens op een feest, de man is er al een tijd in ’t echt en virtueel niet meer (dat laatste is hij trouwens nooit geweest), maar je hoort hem via luidspreker van de buren; de mop ben je ’s morgens vergeten; je weet nog dat je walste met je moeder, die dansen in ’t echt maar niks vindt en het nu niet meer kan. Je bracht een lading fruit naar iemand die ook al dood is voor een oom die ook daar al ergens moet zijn en sprak links en rechts onder meer met iemand die in een kerk voorleest.  Middag ondertussen, er roept de praktische plicht.  
5. Ontoevallige toevallen en ontwikkelingen 
Soms moet je je verweren op facebook tegen dingen van 200 jaar en al altijd oud : “Het is de oude discussie onder Utopisten, Anarchisten, Marxisten en zo voort voor een stuk. In verband met de film, er zijn geen volmaakte mensen en ergens moet er hiërarchie en organisatie (organisatie gaan utopisten niet betwisten hoop ik) zijn, men mag mij gerust dictator noemen (vooral mensen die me niet kennen dan); maar de Staat is nodig, maar dan op een andere manier georganiseerd .. .en de weg daar naar toe; is ook al niet volmaakt waarde confraters.  Een onvoorwaardelijk basis inkomen is een goede zaak, maar wordt al eens teveel gebruikt ook door groepen met neoliberale ideeën, anti-Staat; wanneer het hen goed uitkomt. Ugh” .  Leuk op FB ook mijn voorstel aan HS om de verzameling UNOX bouillon blokjes van de jaren begin 1960 te fotograferen als één van zijn nieuwe thema’s, na wat hij al met wegpaaltjes, papier en zo meer deed.
Die politieke opmerking zette je er gisteren  niet bij, beetje te zware dag geweest weer qua fysieke en andere activiteiten, geleidelijk in een rustiger tempo geraken, dan maar weer.   We leven echt op een  planeet waar mensen hele goede dingen doen, waar een deel dat ook wel wil, maar gevangen zit in een box van lichte tot zware relatiegeschillen waar men maar niet uitgeraakt, ook omwille van de verstoorde relatie met zich zelf…wat maakt dat men geen tijd heeft voor de diepere filosofische, maar noem het eerder diepmenselijke betekenis van het geheel der dingen. 
In deze vroege morgen van zondag de veertiende, dus alweer even wat licht geminderd, want de haan die hierachter slaapt, snapt het niet goed…elke vermindering of vermeerdering van licht, schrijft anders trouwens.  Beetje fondant chocolade uit de kast genomen, had ook de keuze tussen melk chocolade, wat de metafoor ontlokte dat fondant me meer aan de linkerhersenhelft doet denken dan de andere zoetstof.  Een metafoor is een schets die een vergelijking oproepen wil, handig om aan te tonen dat alles op een symbolische manier dan toch, één is in feite.  De haan herbegint weer, kan hem toch geen zak over zijn hoofd gaan trekken of hem bij zijn kleine harem in drie kleuren gaan weghalen !  Gelukkig wonen de buren zeer ver en is het geen tenor haan. Nog een geschenk van iemand, die haan, via wie je het werk ‘kunstzinnige balletten’
schreef, erotische poëzie en niet van de vulgaire plank. Je kan moeilijk met als muze een andere partner juist dezelfde poëzie schrijven rond dezelfde dingen, ze overkomen je; vanwaar ze komen, al een heel eind terug en in feite al vóór de geboorte; maar ook die uitleg deed je al op andere plaatsen.  Bovendien moet je niet altijd alles willen verklaren, beleven is ook dik in orde en observeren en goede energie in gang zetten via dit proces.  De haan trouwens, bij het aanklikken van het licht in het keukengedeelte van deze chaletachtige studio, zweeg, je gestalte herkennende…en je hebt wel eens achter hem gezeten toen hij té ijdel en arrogant was en niet genoeg aan zijn toch wel grote stulp had in vergelijking met zijn vroegere situatie dan. 
De droomwereld was er ook vannacht weer. H.E., in lange tijd niet meer gezien, een jaar of pakweg tien, liep er maar wat bij als een wat oudere puber (puberster, vrouwelijk; bestaat niet; ook leuk filosofisch gegeven); alhoewel deze oud collega ook al niet meer van de jongste moet zijn. Een ander verschijning uit het verleden had hemzelf in een soort andere body achtige verschijning omgetoverd en had geld nodig voor een dure kamer voor zijn ijdele madam, die ik niet ken; maar de prijs van de hotelkamer naar waar hij verdoken solliciteerde omdat hij ze zelf niet kon betalen; deed dat vermoeden.  Alleen in dromen, zo heb je  je voorgenomen; kan je nog al eens een uitzondering maken met gul zijn tegen de verkeerde mensen, in dit geval kon het alleen indien het zou bijdragen tot toch weer niet content zijn van minstens één van de partners.  Dan was er die rare droom over een soort neanderthaler achtig meisje in deze tijd dan, die met een stok met gevaarlijk punten één of ander veld of park kwam opgelopen en niemand verwondde, maar toch een bedreiging vormde…door toedoen van jezelf, al was dat niet duidelijk of het alleen je eigen verdienste was, werd het gevaar afgewend door het inzetten van twee zonen van iemand die een soort worstelaars waren, mollige gespierde ventjes die haar om beurten in een wurggreep namen.  Tenslotte was er ook nog een droom over iemand uit het verleden, sectie legerarchief.  Het was iemand die je destijds tegen anderen in bescherming hebt genomen omdat sommige van zijn militair kamergenoten wilden dat hij zelfmoord zou plegen, dan kon namelijk iedereen in de kamer ‘afzwaaien’ wat voor ‘einde dienst’ staat betekent. Al lachend zogezegd, haalde men van alle stoten met hem uit, hij  heeft het overleefd en is je achteraf als burger nog komen bezoeken. En bij het buiten
gaan zingen de vogels reeds, alhoewel schemerdonker in de ochtend om 00.600 uur.  De nieuwe dag kan beginnen; al is hij reeds bezig. Tid weer voor het bed onder het plafond, of dat in de immobiele camper ? Laptop misschien naar daar verplaatsen ? De kamer met het gewone bed blijft leeg, wie weet omwille van de literaire noodwendigheden en de camionette is voor onverwachte gelegenheden bij korte of verre verplaatsingen, al wenkte gisteren weer het idee om een andere tweedehands camper te kopen.  Toch nog wat FB “de tong en de gedachte eer blijven aan doen, een hele grote kunst indien te impulsief of onervaren”.  “innerlijke rust kan beiden (seks en liefde als emotionele gevechten dan) overstijgen, want wat voor liefde doorgaat is vaak een overgeërfd of, én verworven strijd tussen positieve en mindere emoties waar te velen niet uitraken”
Een voor jou belangrijke boodschap in verband met het laatste citaat kwam binnen vandaag, samen met een paar andere verzoeken tot uitwisseling; net nu je weer vertrokken bent met schrijven, het is een uitwisseling, het leven niet waar; niet alleen tussen echte en virtuele vrienden, ook tussen familie, dat laatste het grootste geheim nog, zelfs als je er de meeste ingrediënten van kent.  Veel lost zijn eigen op door duidelijke afspraken en te weten wat nu ieder wil met zijn leven en hetgeen dat moeilijk blijft via praktische afspraken in banen te leiden waarvoor de momenten gekomen zijn. 
Als het allemaal maar zo simpel was als in de ‘chittychitty bang bang’-kinderfilm en zo zen als je hond die uren kan luisteren en ter plaatste rechtop zitten en er het zijne van te denken.  Ondertussen maak je misschien de laatste dagen van je moeder mee, die op de wandeling weer uitspraken deed  die doen vermoeden dat ze het nu wel voor bekeken houdt, de wereld waar ze zich bijna negentig jaar voor ten dienste stelde en die haar de laatste tien jaar ten minste toch wel de letterlijke bewegingsvrijheid had kunnen schenken om zelf nog in huis rond te gaan of daarbuiten.  
Al zo verliep de dag weer met bij elke ademhaling in en uit andere gedachten, niet zo zeer zoals ebbe en vloed maar meer van een constante toe –en afstroom van het soort straling van waaruit wij ontstonden, dewelke wij al eeuwig zijn en die in alle kleuren en woorden en zo meer ons van haar oorspronkelijke zijn wil vertellen; maar ons vooral wil uitleggen hoe de voorzienigheid eigenlijk
werkt.  Al in de tijd van bijvoorbeeld Heinrich Heine, wiens boek uit de bib onder je bed vanmorgen viel; waren de elementen godsdienstrivaliteit, arm en rijk en afwijzing en geluk in de liefde aanwezig; ze zijn er nog…aan ons om in onze tijd antwoorden te vinden die de mensen die van toen komen en nu in het nu leven, verstaan.
6.   PSYCHOPARANORMA  week 22/07/2012zo Het zit er dik in dat uit de overwegend onvermijdelijke jeugdtrauma's zowel de positieve kansen als de negatieve tendenzen in het latere leven geboren worden. Prachtig beschreven in 'de laatste liefde van mijn moeder' door Dimitri Verhulst.Bij zo een gevoel van waarnemen zit ik grote stukken van de dag, ook vaak cynische waarnemingen maar zelden cynische pennevruchten. Prachtig interview daaromtrent gevonden met oogrollende Dimitri. Groots van stukken leven in roman te verwerken. 23-24juli: eindelijk week met prachtig weer, afwisseling werk buiten, rust, weinig buitenwereld Triestig lijkt het als het veel te veel aanmodderen en geen vooruitgang blijkt op velerlei momenten. Wat er ook vooraf gebeurde ...kan de dans ontsprongen en bijgestuurd worden ? Altijd aan een aantal ideaalbeelden betrachten, maar die ideaalbeelden aanpassen ook. 25 barbeque; interessant hoe te midden van mensen met onderlinge spanningen toch verbanden en oases gezocht worden 26 WI herpakt zich uit kwaad isolement, de factor AD is coming to stay 27... 
7 Het vernunft waarmee situaties in mekaar lijken te worden gestoken opdat het verleden een vervolg zou hebben, is verbazingwekkend en kan heel ver terug gaan.   _ zinnige zinnen Weinig toegang nog hebben tot de eigen ziel, wegens farma, levenskarma, en te veel 'sarma'.(winkel, nt voor jongere generaties). Jaloezie en nieuw tot stand te komen leven, verbanden. Mensen maken zelf hun gevangenis. Mensen willen niet echt hun pijnpunten bereiken door te doorgedreven emotionele uitwisseling, maar best soms.  Hoe verloopt de voorbereiding van het vervolg van levens ? Zo veel mogelijk goed doen, maar evenzeer
eenieder in echte sterkte proberen brengen.   Mensen mogen problemen die ze met anderen hebben niet op andere mensen uitwerken. 8 . Harm en zijn duiven 2012. Laatste volle week van juli, maar eerste dat het echt alle dagen fijn zomers weer was. Vandaag zondag, beginnen de laatste julidagen naar augustus toe.  Een man, verwekkingsdatum 1955, rond het raakpunt van de twee langste zomermaanden; 56 en Harm geheten, zit op een witte plastieken stoel naast een vrouw, Germana, geboren 1924, in haar 88ste dus. Op het beton van het oude bedrijf waar ze een flink deel van hun leven werkten, staan haar wielen, rusten de licht gezwollen voeten een beetje boven de wat uitgedunde betonkiezels die nog allen op micro eenheden na op hun zelfde plaats zitten als toen ze gegoten werden in de tijd dat de oude boomgaard geleidelijk plaats moest maken voor meer en meer lappen beton.  De vrouw is overlevende bijna van een hele generatie van mensen die van af eind jaren vijftig vorige eeuw, het bedrijf mee opbouwden door hun aandeel in het planten van fruitbomen en het verhandelen van alle mogelijke Belgische fruit in het Hageland.   Al werken de stramme beentjes die nog maar een paar centimeter uit mekaar kunnen gaan niet meer, het hoofd van Germana, nuchter als ze altijd is, nog wel...moeiteloos citeert ze iedere werknemer bij zijn naam, haar tijdgenoten allen dood en diegene van de generatie van Harm die nog leven, weet ze ook te noemen. Er was Frans een ex mijnwerker uit Schoonderbueken geweest, die het idee lanceerde van dat familiebedrijf bazen én werknemers tijdens de gezamenlijke middagmaaltijd  telkens met gebak of taart zouden trakteren. En Tuur en Sieke en Clemance en Remy en Pierre en die en die en ook de oude grootvader en haar jongste schoonzoon die duiven op de zolder hield. Tuur die altijd tegen Harm ze dat hij zich niet zo te pletter moest werken als jongeling en dat hij naar zijn penvriendin in het buitenland moest gaan in de plaats.  Ze kan haar reeks niet afmaken want een sirène van een ambulance ergens in de omliggende dorpsstraten, trekt haar aandacht en dan belanden Germana's gedachten bij de toch ietwat felle zon en koude wind en het voorstel om toch maar terug binnengewield te worden, in ambulances nog duidelijk geen zin. Germana werd geboren in een oud pachtershuisje aan de 'kanten' van  Sint Margriete Houthem...en natuurlijk zou ze hem houden, de man waar ze op verliefd geworden was. Renato, afkomstig uit een dorp met vele oorlogsslachtoffers en dat was ook Germana,
haar dijbeenvlees werd hoog getroffen door een stukje metaal uit een soort granaat uit een vliegtuig, Vietnamese beelden in Haspengouw.  
9.  Misbruikt, en anderen Ergens verricht Misbruikt vrijwilligerswerk.  Ze voelt zichzelf al mishandeld sinds haar incest werd aangedaan, jeugdig, heel jeugdig al. Soms gaat dit generaties terug, het komt altijd van ergens een situatie. De dag van vandaag worden deze tendensen nog eens versterkt door de verslaving aan de porno industrie, die zelf mensen met een normale jeugd waarschijnlijk oversext kan maken, waardoor ze hun eigenlijke relatie verwaarlozen of een stuk onecht maken en in de problemen komen als de opwinding niet meer 'kikkend' genoeg is...de weg naar inhoud leidt dan onvermijdelijk langs leegte. 10. Kinderen en het leven naar volwassenheid Jongeman in zetel, uitgestrekt. Tweemaal drie jaar een liefje. Een derde of een vierde enkele maanden. Te lang geen nieuwe verbintenis meer. Liefdebelevingsalternatief dat er geen is. Argwanend ten overstaan van verbintenissen geworden.  Onopgeloste houding tegenover de moeder.  Zoals mensen vaak de dupe worden in de liefde, ten gevolge van onopgeloste dingen met ouders of anderen. Jongeman, tien jaar best beentje voor vrouw voorgezet Problemen uit vorige generatie twee maal onuitgewerkt. Geen vertrouwen in het klassieke gezin meer ? Op zoek toch naar andere, maar hoe perfect moet ze zijn ? Jongeman, meisjes krijgen, geen probleem, trouw zijn ook niet. Maar zich vestigen met iemand en een gezin, nee, ziet hij niet zitten.  Als kleine jongen kon hij niet tegen die nieuwe man van mam. 11. Tumult en commercie als vrolijkheid. Te lui om een goed boek te lezen. Tijd verdoen met babbelen om gaten te vullen. Te veel dingen zeggen die rond de kwestie draaien. Trager leven, nee zo veel mogelijk druk druk. Teven, geen vrouwen meer zien. Toegeven, weinig; het grote ik de baas. Tot wanneer hebben we maar te leven, de eeuwige draad niet zien. Telkens een nieuwe kans op de echte taken in eenieders leven. Trouw aan de persoonlijke groei midden een aantal anderen. Te veel zinloos werk. Te weinig onbaatzuchtige samenwerking ‘Altijd’ is een beladen woord. Al heb je maar een paar fouten, altijd klinkt dan dikwijls TE NEGATIEF. Anders proberen, men wil wel, probeert wel, vordert.
12  Een stilte vibrerend punt in jezelf bereiken Twaalf uur op de middag, de zon loodrecht, hier in Rielaart althans, in andere tijdzones minder. Op dit moment in tijd, waar een plaats om leven en schrijven is gevonden midden bomen uit meerdere streken van Europa en wat vijver die dit jaar meer een poel is, misschien wegens minder kracht om te ontwieren, schrijven vingers met een verleden tot ver verder dan de eerste cel, hetgeen de tijd ze nog geven. Stenen, uit Europese reizen verzameld en andere materie van Zuid Amerika en Afrika tot China, als decor; niet alleen op het graf van 'Herboren', zo vertaalt zijn vader's naam. De mobiele, maar nu imobiele camper, waar het soms zo heerlijk slapen is zonder veel kunstlicht en motorgestoor draagt op zijn banden van olie en lucht, deze onderneming, dit project van hem hier verder Naamloos blijf, maar is.  
Van uit het dagelijkse bestaan, al voor de eerste kreet, het geleerde, ontleerde en het nieuwe is gewoon hoog geconcentreerd bestaan geboren, bewustzijn die van alles en iedereen en het reilen en zeilen van de wereld de ware toedracht kent. Te lang bescheiden geweest, te vaak alleen niet cynisch geschreven. Toch nog leren om ook liefde in het cynische te leggen, zo de verduidelijking al eens beroep op deze stijl zou moeten doen.   Gespannen op de gitaren van het leven zijn wij allen, met de snaren die we doorgegeven kregen van de vroegere levenslijnen die voltooiing van de composities zoeken.     Als Alfa straling is en Omega even zeer, proberen we al 15 miljard jaar te balanceren met de middelen die we zijn en hebben. Altijd was oorlog een beetje vrede in de maak en vermijdbaar, maar de kansen bleven verkeken. Altijd ging het om objectieve dingen, verdeling van bezit, maar ook om subjectieve, de zin van het leven daar naast, van het zijn zelf van het eigen wezen 'in relatie', (= sympathisch) met anderen. Waarop berust het on-sympathische dan ?  De Naamloze verschiet, iemand zet een radio aan en het hart reageert met een paar kloppingen extra, beetje gestoord worden, vertrekt van in het emotionele brein, erfenis van alertheid onzer reptielenperiode; de tijd van het zich koud of warm voelen, voorloper van de emoties, broer en zus van de voortplantingsdrang, wiens ouders de atomen waren en hun goden en godinnen, componenten van de straling. Continu stoort sommige media ons soms met tumult en commercie als vrolijkheid. En zijn we te lui om een goed boek te lezen. Verdoen we tijd met babbelen om gaten te
vullen. Zeggen we dingen die rond de kwestie draaien. Weigeren we trager te leven, nee zo veel mogelijk druk druk. Zien we alleen nog de teef of heks of de macho of oen. Weinig geven we toe, het grote ik de baas. Tot wanneer hebben we maar te leven, de eeuwige draad willen of kunnen we niet zien. Telkens missen een nieuwe kans op de echte taken in eenieders leven. Trouw aan de persoonlijke groei midden een aantal anderen. Te veel zinloos werk en strijd om te overleven. Te weinig onbaatzuchtige samenwerking. De Naamloze, constant aanwezig in het NU, rots in de branding midden bespiegelingen, misleid en geleid worden en leiden, deugd gedaan worden ook, eenieder kan het al voor anderen betekenen, in meer of mindere mate, naargelang het Verhaal van de levenslijnen het dicteert en naargelang onze gedachten en gevoelens een innerlijke vrede gevonden hebben.  Naargelang de uitwisseling van dat alles tussen wezens ook.  De aard en een beetje meer plus dan min of krachten in evenwicht, ja, daar draait het al sinds de fotonentijd om. Het sexuele is er na het tijdperk van alleen het vrouwelijke voorplantingsmechanisme xx nog het soms verweesde kind van.  13. woordFANTASIE januari JA, nu, ari(vooruit) februari fe(faits,feiten)feb(febarkoorts)bru(realiteit,hard)ari(toch altijd vooruit) MaART ar,arreter, vertragen, slow down-beschouwen-art, kunst April aprendere, leren, waarom van IL (ziek) Mei vorigen leiden tot zelfkennis, mij Juni : niet meer haasten JU(zoals tegen paard niet) Juli : functie van de personages uit de omgeving Augustus : doen waar men zin in heeft A GOSTO(portugees) September 7, alles combineren (zie 'my name is combination) November : novo, alles wordt nieuw December : decider-décèder : beslissen/sterven...nieuw cyclus op komst zondag : straling licht, doet materie ontstaan :maandag...materie/dinsdag...materie dient/woensdag :woe=who, diegene die in het midden staat(vierdedag)/donderdag: donner,diegene die 'geeft'of weergeeft(tekenen,schrijven,bliksemen)/vrijdag : door de vijf vorige samen wordt je vrij/zaterdag : maar op je hoede voor de saters, illussies.....
14 bijzondere energie statements vanaf 18augustus -de aanwezige aura daar waar twee mensen met lotsverbintenis mekaar gaan ontmoeten of ontmoeten -reincarnatie alleen via big bang cyclus 20miljardjaarlijks, gebaseerd op alle mogelijke energie,of een mix die weer één maal de eigenheid laat spelen in de bb cyclus of via vertakkingen ?  vertakkingen vermoedelijk -diepste innerlijke intuitie komt van hoogste wezens die in ons leven ? op die manier is er reincarnatie(hoogste wezens en zo naar minder geëvolueerden, hoogste wezens, niet alleen JC)---ook gewoon genetisch parralel lopend en de verhalen afmakend (bron :intuitie is naspeurbaar via gedachtenenergie en telepathie, verbanden zijn het moeilijkst) -hoe meer types energie van mannen en vrouwen die je kent, als je mensen met gelijkaardige energie herkent en hun medische klachten hoort, veel gelijkenis 15. daily travel stories 1.stopte bij vespa herstellers, voor foto,één een sociaal helper voor jongeren met moeilijkheden, andere een psycholoog, komen misschien eens naar Rieellaart, uitleg filvzet gamma (merkwaardig, eerste is collega van een zoon met moeilijkheden) 2.ROB tv bij klokhuis-café 3.bib story 4.de vriendenkring op de berg in ATTenrode geen enkele beschreven   OCTAO

22-09-10

er was dus toch leven na de dood

100_1888.JPG

vervolg van categorie

mi.roman Dichter bij de ziel :  

Zo'n zestien jaar geleden schreef ik de volgende zinnen :

"Er zal vrede komen in het hart van diegene(n) met een eerlijke ziel. Behoedt de wereld van vernietiging en leidt de mensen naar betere levens. Vergeet nooit dat de wereld onverdeelbaar is. Er is maar één leven en één wereld, neem je verantwoordeljkheid en leef zo intens mogelijk. Wees licht om te kunnen gidsen. Ga naar de mensen toe en spreek over toekomstige vreugden. Jouw plaats zal zijn waar jij je vrij zult voelen. Leg hun het verschil tussen de materiële wereld en de spirituele materie uit. De waarheid is eenvoudig. Ze verbergt zich in het verleden, leeft in het heden en heeft de toekomst nodig. Waarom vindt men zo weinig vreugde tussen veel mensen ? Mensen verwonderen zich niet genoeg over wie ze eigenlijk zijn en over wat het leven dat ze leiden eigenlijk betekent. Ze zouden meer filosoof dan materialist moeten zijn, ze zouden zich de vraag moeten stellen waarom ze in een wereld van rijkdom en armoede, oorlog en vrede, stress op het werk en werkeloosheid leven. Maar er zijn andere redenen voor het gebrek aan vreugde...redenen waarover men nog niet kan schrijven en redenen waarover niemand kan schrijven."

Een poging om via een fiktief kortverhaal in deze 'Allerheiligensfeer' het doodgaan eens literair in de bloemetjes te zetten :

Er was dus toch leven na de dood

Het leven van elke dag is een aanvullende bron van inspiratie op alles aan theorie en praktijk waar ik al in elke literaire vorm over schreef.

Ik kon ophouden met schrijven en het aan me laten voorbijgaan tot ik het waarom ervan binnen enkele jaren beter snappen zou ...of ik kon er dagelijks een verslag over uitbrengen. Ik dacht na over de struktuur van m’n dag en bladerde in m’n werken en m’n verschillende soorten inspiratiemappen met ideëen en boekbesprekingen en sorteerde m’n opnames van TV-momenten en krantenartikels en boeken die ik om hun blijvende waarde de moeite vond.

Opdat een eventuele lezer dit zou kunnen volgen moest ik hem of haar eerst een aantal filosofische levenshoudingen overbrengen.

Hoe dit aan te pakken ?

Deze levenswijsheden waren deels het resultaat van een kritische studie van de bestaande levenshoudingen en deels gebaseerd op mijn eigen praktische ervaringen temidden allerlei personages die eigenlijk iedereens levenswereld bevolken.

We hebben ze bijna allemaal wel; famillie, partners, werkgenoten, vakbondsgenoten, partijgenoten, hobbygenoten, vrienden… .

Van al het gebrainstorm in m’n hoofd, vreesde ik even over te koken, als leek nog verder op mijn stoel blijven zitten wachten tot er iets daagde, gevaarlijk aan een ontoelatbare grens te raken.

Ik ging buiten in een door de elementen aangetaste houten buitenstoel zitten bekomen.

Ik strompelde terug binnen. Als symbolisch sloot ik de deur. Er knakte iets in me en ik sloot m’n ogen hier op aarde voor de laatste maal. Onverwacht afscheid, waar ik al zo dikwijls over had gefilosofeerd. Enkele van de dingen die ik me had voorgesteld, werden werkelijk.

De ervaring zelf was toch heel anders en een beetje te vergelijken met de ervaring die ik eens tijdens de crematie van een oude werkcollega van me had beleefd :

Eerst trok er een soort magnetisme door m'n lichaam beginnend van aan m'n voeten, net alsof het uit de grond kwam. Toen dat m’n hart passeerde vreesde ik echt van ‘oei’, het gaat goed fout met me.

Maar nee, het magnetisme versnelde z’n snelheid en éénmaal in m'n hoofd werd het een zichtbare driehoekige pyramide-achtige 'lichtdimensie'. Deze vorm geelachtig licht versnelde en zoefde zoals een fiktie-ruimteschip weg in de eindeloze donkere en verlichte ruimten van de... makrokosmos ?

Of was het de mikrokosmos ? Of een soort onverschillig evenwicht ertussen ?

Waarschijnlijk bevond ik me in de anti-materie die elke soort materie in zich draagt...in de mikrokosmos...maar die is overal, dus ook in de makrokosmos. Voilà, het mysterie 'God is overal', was daarmee opgelost.

In ieder geval, ER WAS DUS TOCH LEVEN NA DE DOOD.

Bij leven had ik drie te kombineren opties rond de dood gehad. We vielen zeker terug uiteen in de elementen uit dewelke we waren samengesteld ; energieën zoals mineralen, water, lucht en licht- en andere golven met zeker hun eigen vorm van bewustzijn.

Vermits we genetisch met de rest van de biologische wereld verbonden waren…waren we ook in die zin niet dood.

Als derde optie had ik alwel bij leven al vermoed dat al je bruikbare levenservaringen, die eigenlijk al begonnen via allen die in de genetische aardse boom aan jouw leven voorafgingen, na de aardse dood als een soort bruikbare ,in twee richtingen werkende energie zouden kunnen dienen.

Die energie, zoals de elektronen waaruit ze bestaat, is onvernietigbaar; ze kan alleen van vorm veranderen en dat is wat er vóór en tijdens en na ons leven met ons gebeurd.

Ik ervoer m’n ‘dood’ zijn als een wedergeboren worden in een andere di-mensie in het ten volle beseffen dat ‘ik’ en ‘we’ eigenlijk al eeuwig leefden ; reeds ver voor het ontstaan van het eerste atoom en de eerste cel als een bezielde energie...de kern van het goede dat zich altijd opnieuw als een kunstenaar uiten wil. Atoom en cel enzoverder worden wil, terwijl het struktuur en samenwerking in de chaos van de afzonderlijke elementen schept. Zelfs als het heelal in één punt verdwijnen zou, zou het toch weer in een ander punt opduiken. Dat andere punt, dat hetzelfde is, het punt midden de cyclus van de achtvorm. Zoals een hart het centrum van de achtvormige bloedsomloop is en een ster het centrum van de makromaterie rondom haar. Zoals een atoomkern centrum in de mikrowerled is.

De overgang was net zoiets als het gevoel dat men heeft bij het aanschouwen van het licht dat vanuit de avondschemer en de donkerte van de nacht in een aantal overgangen van lichtgradaties, ‘s morgens terug geboren word.

Net zoals je bij leven en welzijn soms niet weet of er leven na de dood is, weet je wanneer je dood bent ook niet of je nog een lichaam hebt of niet…zeer raar is dat…van het ene ‘onopgeloste’ raadsel duik je dus in feite een ander in.

M’n individualiteit begon een reis langs ons kollektieve en mijn individuele verleden naar het punt van mijn dood, waar de individualiteit weer in het geheel leek op te gaan en terzelfdertijd er toch nog apart naast bestond. Het ging allemaal wel snel, maar op aarde zou ik vele miljoenen pagina’s nodig gehad hebben om het te beschrijven. Die reis van het atoom naar de cel en de samenleving van nu, doorheen een schets van de menselijke geschiedenis; was eigenlijk een beetje zoals bladeren in een encyclopedie...maar dan op een nog vernuftiger manier dan 'digitaal'. De boodschap en inhoud van de reis was een beetje te vergelijken met een encyclopedie van A tot Z over alles, vanuit alle standpunten bekeken. Misschien was die beleving rechtevenredig met de moeite die ik mezelf had gedaan om zoveel mogelijk voor de mensheid bruikbare kennis op te doen.

Het was alsof de geestenwereld een soort internet-achtig geheel was, samengesteld uit de verschillende geaardheden van alle tot nu toe geleefde levens. Ieder soort leven was een 'home-page' eigenlijk...met vertakkigen naar al diegenen die binnen het aardse verhaal in verbinding met mekaar hadden gestaan. 'Hadden gestaan...' of 'stonden'...het was me nog niet duidelijk.

Het leek er sterk op dat hoe beter het werd om op aarde te leven, des te mooier de symboliek waartussen de 'heengeganen' leefden, werd. Was dat soms de drijfveer van de interaktie ?

Toen ik op een zeker punt NU, na het panoramische overzicht op mijn en ons aardse verleden aangekomen was, drongen de nieuwe wetmatigheden van mijn nieuwe vorm van bestaan tot me door. Ik werd er niet alleen sprakeloos van, ik ‘was’ ook sprakeloos, toen ik besefte op welke manier ik mij voortaan alleen maar naar de nog niet gestorvenen ‘uitdrukken’ kon. Er was ook het besef dat zij mijn energie konden gebruiken en ik de hunne ook nog…maar alleen op symbolische, intuitieve wijze, via gedachten, beelden en dromen en gebeurtenissen…een soort pure inspiratie in feite.

Ik was niet alleen spraakloos, ook ‘zien’ deed ik niet meer omdat ik zelf voor een stuk licht en lucht en vanalles meer was…zonder juist te weten wat, zoals je tijdens je aardse leven toch ook je ingewanden niet kan zien en alleen via een spiegel ‘je verschijning' kan ‘zien’.

Toch dacht ik nog veel meer in zichtbare ‘beelden’ zoals je bij leven in je hoofd ook beelden’ kan zien, waarvan sommige wetenschappers zeggen dat ze er niet zijn. Ik voelde ook sterker dan ooit de goede inborst die ik altijd bij me had gehad.

Ik ‘hoorde’ ook niet meer en toch wist ik eigenlijk niet of ik nog kon horen, want zoals iets dat gezegd wordt ook nog lang erna in je hoofd kan ‘doorklinken’, zo hoorde ik op die manier dan toch nog.

Ik vroeg me af of een stem ook geen gedachte was. Zelfs een gedachte leek een gevoel.

Bij ‘doodzijn’ leek meer de nadruk op het ‘aanvoelen’ te liggen. Het aanvoelen van diegenen met wie je in het leven verbonden was.

Niet het letterlijke aanvoelen, maar het mekaar in de geest ‘raken’…zoals de verhouding ouder-kind of man-vrouw of vrienden en werkgenoten onder mekaar. Het werd me meer nog dan tijdens m’n leven duidelijk, dat al hetgene je als bewustzijn en daden op aarde opstapelt ;al die positieve en negatieve dingen die op mekaar inspelen ; al reeds terzelfdertijd als een energie aan de andere kant als een puzzel ineengelegd worden. Het uiteindelijk ‘aanzicht’ ervan geeft je het beeld van de stand van zaken van ‘zelfkennis’ die je hebt bereikt bij je dood. We kunnen eens 'ontbiologied' alleen nog de intensiteit aanvoelen van wie we zijn.

Je aardse, op positieve en negatieve emoties gebaseerde ‘ziel’ die het beneden schijnbaar voor het zeggen heeft, laat al in het aardse leven stukjes ‘geestelijke informatie’ ontsnappen. Je uiteindelijke dood is het geheel van informatie dat je aangeboden wordt. Pas als je dat ginder allemaal door hebt, krijg je een soort geestelijk orgasme dat je in staat stelt te beseffen dat je aan de andere zijde niet alleen bent en dat er ook met andere geesten kan worden gecommuniceerd…net zoals je tijdens je aardse leven soms anderen nodig hebt om volledig te zijn. Net zoals je dat allemaal op sommige heldere momenten van je leven ook beseffen kan en dat besef dan tijdelijk verdwijnt omdat de gebeurtenissen bijna nooit stilstaan.

Er zijn zelfs momenten waar je je als geest, net als op aarde op je eigen terugtrekken kan…dat zijn dan de momenten, waarop je eigenlijk zoals tijdens je aardse leven, nog het meest verbonden met alles en iedereen bent.

Net zoals op aarde is het leven na de dood niet allemaal rozegeur en maneschijn, het proces van bewustzijnsverhoging dat al begon bij de aardse reis van voor het atoom naar de cel, het organisme, het dier en de mens en z'n samenlevingen…dat proces gaat gewoon verder na de dood.

Het hangt van je aardse verdiensten af in hoeverre je gewapend bent om het proces van bewustzijnsverruiming na je dood, verder te kunnen zetten. Ook je rol in de hierarchie van het hiernamaals bepaal je al tijdens je leven.

Jullie ‘nog levenden’ zouden verbaast staan van wie wat hier in deze wereld na jullie wereld vertegenwoordigt. Indien men het mij toestaat om mee te delen, later meer daarover, maar ik heb het gevoel van niet. Om dat allemaal te kunnen uitleggen moet ik terug naar de puzzel van m’n zelfkennis die ik tijdens m’n leven aanlegde.

ER WAS EEN REDEN WAAROM IK HAD GELEEFD EN NOG LEEFDE

Ik 'keek' naar de plaatsen op de wereld die ik had verlaten en 'zag' de groei en oogsten op de velden naast de wegen waarlangs ik had geleefd of gereisd. Ik zag de auto’s op de wegen en de rook uit fabrieken en huizen. Ik zag de dieren, maar de mensen zag ik niet. Misschien was ik in de mensen en kon ik ze daarom niet zien.

Heel vreemd in ‘t begin. Mijn kennissen leefden alleen nog in m’n herinneringen…ik kon ze alleen maar in m’n herinneringen zien, wat eigenlijk toch meer een hulp in m’n invoelingsvermogen, dan een minpunt was. Het versterkte het gevoel van afzondering dat ik leek nodig te hebben om me beter te concentreren op het observeren van de redenen waarom ik had geleefd.

De hoofdreden van m’n bestaan was het doorgeven van de tekst die ik vlak voor m’n dood geschreven had. Ik had namelijk vlak voor m’n dood een inleiding tot het schrijven van een ultieme roman die ik echt voltooien wou, geschreven. Ik had de inleiding ‘mijn inspiratiemappen’ genoemd.

Al zagen de heengegaanen ‘de nog levenden’ niet meer bezig, ze wisten wat er in die andere wereld gaande was. Zoals de levenden soms bezig waren met de vraag naar het leven na hun dood, zo waren wij, de ‘heengegaanen’ nog altijd bezig met de vraag naar wat er na ons nieuw leven na de dood, ons nog als ‘daarnamaals’ te wachten stond. Ook de energievorm van de 'heengegaanen' was niet voor 'eeuwig' en ook hun energie moest ooit nog eens naar een andere overgaan. Kwalitatief hadden we ons eigenlijk ‘verbeterd’, daar we tussen ons, ‘heengegaanen’ voornamelijk communiceerden met mensen die tijdens hun aardse leven met dezelfde interessen bezig geweest waren.

Het was frapant hoe ieder dat op zijn manier had willen doen.

Diegenen die bijvoorbeeld als boeren bezorgd om land-en tuinbouw waren geweest kregen energie van hen die er op aarde graag mee bezig waren en omgekeerd.

De communicatie tussen hen, kwam erop neer dat het systeem als een soort verbonden vaten werkte. De hebzucht van een kleine minderheid op aarde belette vaak dat de energietoevoer in beide richtingen doorstroomde.

Dan gingen de afgevaardigden van de boeren in het hiernamaals bij wijze van spreken ‘aankloppen’ bij de rechtvaardigen die destijds de wereld willen verbeteren hadden.

Dan vertelden die rechtvaardigen dan weer over hun problemen, en die uitwisseling alleen al was voldoende om beneden en boven toch weer wat energie te genereren om toch weer een aantal hoopgevende gebeurtenissen te ontwikkellen. Evenredig groot was dan de pijn van die gezagshebbers of hun collaborateurs die die blokkades destijds hadden veroorzaakt.

Bij deze zijn dus de huidig levende kreaturen op aarde verwittigd. Doe er iets aan of anderen zullen er iets aan doen…en in de hiernamaalswereld is het pijnlijke deel van het bestaan van de gewone doorsnee sterveling veel vlugger geheeld. Alleen zij die overwegend goede bedoelingen hebben gehad, worden niet lang met persoonlijk nog te verwerken pijn geconfronteerd. Zij ook die op aarde zo aan hun eigen zelfkennis en eventuele heling hebben gewerkt en daardoor zoveel goede golven produceerden dat de heling van anderen mogelijk werd…kunnen nog aanvoelen hoe het met de mensen en dingen beneden gaat…zonder rechtstreeks kunnen in te grijpen...en zonder er pijn van te hebben. Ze kunnen alleen een soort inspiratie en raad aandragen die door de eigenlijke ‘antennes’, die ook de op aarde levende mensen zijn, zou moeten kunnen worden begrepen. Vele negatieve emoties verhinderen dat proces echter. Zowel heengegaanen als de klassiek levenden hebben één groot werktuig dat individuen van beide groepen meer of minder goed kunnen gebruiken : de vrijheid van handelen. Deze vrijheid van handelen is een totaalprodukt van al de situaties waarin ze werd gebruikt en kan om bijna onbeschrijfelijke, bijna onnavolgbare redenen soms voor bepaalde bijna niet te vatten redenen 'geblokkeerd' worden voor beide groepen of hun individuele 'bestanddelen'.

Het hiernamaals waarin wij funktioneren, kan ons alleen maar doen ‘filosoferen’ over nog een ander ‘daarnamaals’, omdat er van tijd tot tijd onder de ‘heengegaanen’ die wij kennen ook geesten zijn die er ineens ‘niet meer zijn’; alhoewel we hun aanwezigheid nog op andere manieren kunnen aanvoelen.

Net zoals op aarde zitten we eigenlijk voortdurend in een tussenstadium, dat je net zoals tijdens je aardse leven kan onderverdelen in een aantal stadiums van immer voortdurende ontwikkeling.

Weer blijkt mij dus glashelder wat ik al tijdens mijn aards leven heb ervaren. Alles is één en verbonden, maar er zijn voortdurend tussenschakels, zoals er maar één kleur van licht is, maar zeven hoofdkleuren en een groot gamma vermengingen. Net zoals vanuit de stilte zeven klanken ontstaan, waarmee je de mooiste muziek en woorden componeren kan.

Net zoals de gedachte, het gevoel en de inspiratie op zijn minst zeven schakeringen van literaire expressie kunnen laten ontstaan.

Van kreten tot praktisch gebruik van woorden, proza, poëzie, essay's, filosofie of een leeg blad toe.

Net zoals je iemands huid op verschillende manieren aanraken kan, van ruw tot heel diep masserend of heel traag en zacht. Vreemd dat we dat lichamelijke eigenlijk uitzonderlijk misten… waren we er nog mee verbonden ? Konden we deze drang in het genetisch bewustzijn van levenden opwekken ?

Hoelang zou zo’n toestand voor elk van ons afzonderlijk blijven duren ? Bestond tijd misschien alleen voor hen die zich niet goed in hun vel voelden...nog veel blijven zoeken voor de boeg hadden ?

Bleef het zoeken van het waarom van alles ook niet voortduren ?

Het uitzien naar de volgende fase in onze ontwikkeling was dus een nieuw soort raadsel voor ons. Ik persoonlijk geloofde niet als een aantal anderen dat we weer gingen verdichten en na het ‘verdwijnen’ uit het hiernamaals weer in een soort aardse lichamelijke werkelijkheid zouden terechtkomen. Ik hield het meer op gissen naar de richtingen die onze geestelijke groei nog kon uitgaan en naar de manier waarop we onze genetische stamboom van alle rassen daar beneden zo goed mogelijk konden duidelijk maken dat ze hun eigen moesten leren behelpen en ontwikkellen om het hierboven makkelijker te hebben...en ook om het ons makkelijker te maken.

Ik had niet veel heimwee naar het beneden, naar het lichamelijke zieleleven, dat het embryo van de geest was, en ook weinig verlangen naar dat waar m’n hiernamaalsvrienden over filosofeerden, het verlangen om terug in verdichte vorm onder aardse omstandigheden te leven. Misschien zou ik het gewoon niet of voorlopig niet weten of zij ooit naar het 'daarnamaals' overgingen of weer, zoals ze hoopten 'reïncarneren' zouden. Dat ze dat reïncarneren maar aan de genetica beneden overlaten.

Het was net of ik al genoeg voldoening had aan het feit de positeve aardse ontwikkelingen nog kunnen mee te beleven. Ik liet hen alleen al door m’n aanwezigheid merken (want zo kommunikeren we daar) , dat ik hun verlangen naar een soort lichamelijke 'wederkeren' een romantische beschouwing vond.

Je kon toch niet terug in de tijd reizen in de zuivere materie, in de anti-materie wel, want we hadden toch nog altijd onze ‘herinneringen’, waardoor we konden ‘teruggolven’ in de tijd…en we zaten toch nog voor een stuk in de lucht en het licht en de mineralen tussen de levenden. Althans ik dacht dat die ervaring voor elk van m’n hiernamaalsgenoten met dezelfde energieën zo was. Op aarde kon je in ruimte terugkeren, maar niet in tijd; dat konden alleen de ziel en later de geest via hun herinneringen…een ziel die voor een stuk lichamelijk was…want anders zouden de levenden geen herinneringen kunnen hebben. Aangezien wij, geesten deel uitmaakten van het licht en de lucht en de golven, misschien zelfs van de voedselketen, hadden we op die manier een invloed op het zieleleven van de biologisch levenden. Sommige van m'n geestesvrienden dachten zelfs aan terugkomen door via het genetisch materiaal weer voor een stuk een aards leven te beginnen. Romantische dromers ! Volgens mij overlapten de ziele-en geesteswereld mekaar gewoon.

Er moest dus zowel tussen de levende als de hiernamaals-en daarnamaalswereld voortdurend een soort verbinding zijn; net zoals verleden en heden en toekomst al eeuwig resulteren in de dialectiek van these-antithese en synthese. Stelling, tegenstelling, samenstelling

Had een deel van m'n 'hiernamaalsgenoten' hun leven als te louter verstandelijk ingestelde filosofen doorgebracht en wisten ze eigenlijk veel over het niet-intelektueel ingestelde volk daar beneden? Hadden ze misschien daarom het gevoel en de nood om opnieuw aan een biologisch leven te beginnen. Als boer of bandwerker...of als 'bedrogen' man of vrouw indien ze bijvoorbeeld andere beweegredenen zouden hebben om terug te gaan. Ik probeerde hen ervan te overtuigen dat het hen niet zou lukken en vroeg om inspiratie aan de schrijver daar beneden op wie ik m'n hoop had gesteld. Inspiratie bleek immers iets dat in beide richtingen werkte.

"Hebben jullie je eigenlijk al afgevraagd wat jullie hier eigenlijk dan nog doen ?", was mijn tegengolf. Waarom zitten jullie eigenlijk nog niet in het ‘daarnamaals ? We zijn tenslotte toch 2003 'zielentijd' en ik ben al geest sinds 1979 " Tijdens het ‘golven’ van die gedachte begreep ik ineens wat Albert Einstein bij leven ook al van zijn eigen theorieën niet begreep toen hij ze voor het eerst als ziel aan papier toevertrouwde.

In 't aardse leven moest ik er altijd voor zorgen dat ik m’n teksten niet kwijtraakte, hier kwamen ze zoals iets dat je gewoon op ‘t internet opvraagd in m’n geest bovengolven.

Niet iedereen kon van dergelijke hiernamaalse natuurwetten gebruik maken.

In de hiernamaalse ‘aanwezigheden’ met minder bewustzijnsgolven waren er afgestorvenen die in vergelijking met het onze een eerder onderbewust bestaan leidden met weinig interaktie tussen het aardse en hiernamaalse bestaan. Ze hadden geen afstand van hun aardse beslommeringen kunnen nemen en hadden in hun aardse bestaan ook geen duidelijk zicht ontwikkeld op de hun dominerende emoties en strukturen die hen bleven gevangen houden. Dat konden evengoed eenvoudige ongeletterden als intelektuele mensen zijn; mensen met een gewoon beroep konden evengoed in de bovenste golven van bewustzijn zitten, terwijl evengoed terzelfdertijd een deel van de mensen met hoge aardse status en macht de minst energierijke golvenreeksen bevolkten.

Ik wist dat het gewoon allemaal te maken had met de intensiteit aan goede wil waarmee je willen leven had. Een ander voorbeeld misschien. Een aantal zelfmoordenaars die een teveel aan goede wil en goedheid getoond hadden en daarin door het machtsstreven van anderen op aarde, verstrikt waren geraakt…kon je wel op kwalitatief redelijk intensieve golven vinden.

Het merendeel echter, stond nog een lang helingsproces te wachten om uit hun te ego-gerichte klaagkultuur te raken. Ze zagen hun onvolkomenheden wel en heelden daardoor geleidelijk, maar een echte uitweg naar meer bewustzijn kon alleen beginnen als ze zelf bij hogere bewustzijnsgolven te rade gingen. Meestal kwamen de meesten zo ver niet.

Bij de zelfmoordenaars werden in het hiernamaals ook diegenen gerekend die zich langzaam zieker en zieker hadden gemaakt door het niet afstand nemen van de ‘energieaftappers’ uit hun omgeving of het niet afrekenen met de negatieve emoties in henzelf.

Energie ‘aftappen’ is een hiernamaalse term voor de 'nog-niet-heengeganen' die het op voortdurende basis via de kracht van emotioneel sterken ‘voortsukkellen’ omschrijft. Wij proberen van hieruit soms wel het 'teveel' aan energie bij de enen intuitief naar diegenen met een 'tekort' te leiden, maar als de 'noodhebbende' niet zelf vanuit eigen kracht begint te denken, voelen en handelen... blijkt dat vaak een nutteloos ingrijpen van ons te zijn. Tegen de tijd dat we echt door hebben dat nog verder 'intuitie' sturen geen zin heeft omdat het niet op de levenslijn van de betrokkenen op aarde ligt... neemt die hun leven dan toch onverwacht en ook onverklaarbaar voor ons, een nieuwe wending. Maar gewoon in het dagelijkse leven is het al voldoende dat iemand letterlijk het licht en de lucht opzoekt en gaat wandelen om zijn of haar bedroefde ziel met 'ons' in onze nieuwe vorm te verblijden...we hebben zelf een connectie naar planten en bomen toe...dus rieken maar.
Emotioneel sterken zoeken in mindere perioden de aanwezigheid van andere ‘sterken’, willen ze in hun sterkte kunnen blijven. Het is natuurlijk makkellijker voor de sterken als de zwakkeren zelf naar andere 'sterkeren ?' ‘wegvluchten’. Meestal ligt de opgave van de 'sterkere' wel in het asisteren van mensen met een geblokeerde groei. Ook wij verstaan het waarom en waarom niet daarvan ook niet altijd.

Energie uitwissellen is dus een voor beide partijen biologisch en spiritueel een gezond proces.

Energie uitwissellen begint met een zo breed mogelijke kennis willen op te doen, begint met door ervaringen durven te gaan en je eigen mogeljkheden en beperkingen in te zien...aan beide kanten van het bestaan. Letterlijk op aarde en in de lucht.

Energie uitwissellen neemt vorm aan door het uiten van woorden, door evoluerende gedachten, door durven te handelen, door hoop en geloof in het mooie en het goede... door kreatie.

In het hiernamaals hebben de meest bekwame energieuitwisselaars het voordeel dat ze zelf niet meer naar de energie van de aftappers moeten afdalen. Ze kunnen alleen nog raad geven, geen hulp meer.

Het werd me duidelijk dat de drie bestaansdimmensies ‘hier’, ‘hiernamaals’ en ‘daarnamaals’ allemaal tegelijk bestonden in dezelfde ruimten als verleden, heden en toekomst…maar in een andere dimmensie. Want :

Wie was er eigenlijk genetisch aan mij voorafgegaan en nagekomen ? Iedereen biologisch levend of 'spiritueel'. Als je ver genoeg teruggaat zijn we allemaal famillie.

De heengeganen zwierven misschien uitsluitend rond in de anti-materie van de golven, het lucht en het licht of de mineralen van onze aarde. Dus via de elementen en het bloed kwamen ze tot in de lijven en genen van die anderen, de levenden…naar daar waar ze misschien via de dirigerende krachten van het ‘daarnamaals’ gestuurd werden. Misschien waren wij 'hiernamaalsers' gewoon een tussenschakel met het 'daarnamaals' .

Je hebt ergens nog iets goed te maken…of aan iemand te leren…voilà…naar daar, in die ziel mag je op een niet ingrijpende manier die ervaringen meemaken, je kan alleen energie geven onder de vorm van raad…als de overdenking of de wens of de handeling van de levende zelf komt.

De levende zelf heeft het volle beslissingsrecht over zijn handelingen.

De intuitie die hij of zij uit een hogere dimmensie binnenkrijgt moet altijd van de dimmensie ‘beneden' (de klassieke ‘levenden’) vertrekken. Je moet 'kracht' durven vragen, en als je ze krijgt was het 'energetisch tijdstip' hiervoor juist. Klinkt moeilijk, maar een aantal mensen weten dit zonder deze uitleg ook al wel.

DE DRIE DIMMENSIES WAREN ALLEN BINNEN DEZELFDE TIJD EN RUIMTE AANWEZIG

Hoe meer angst en onwetendheid er onder de levenden was, hoe meer ze vatbaar waren voor de negatieve invloed van andere levenden… . Het was alleen mogelijk van ‘raad’ te geven telkens een oprecht iemand er nood aan had. Zo iemand moest dan wel al zo ‘wijs’ geworden zijn dat hij of zij de taal van de reeds ‘geest’ gewordenen verstond. In het oude religieuse jargon noemde men die raad ‘engelbewaarders’. Iedereen deed ervaringen op en leefde in de richting van z’n dood, zonder te weten dat het goede gedeelte van het ‘na-de-dood’ hier ook op aarde op geestelijke manier aanwezig was. De kwade bedoelingen van afgestorvenen konden gewoon niet aanwezig zijn maar waren alleen genetisch gebonden aanwezig in de van generatie op generatie doorgegeven negatieve emoties. Hetzelfde geldt en gelde ook voor de positieve emoties...met dit verschil dat de positieve bedoelingen van afgestorven, wel, buiten het genetisch gebondene om aanwezig konden zijn.

De kwade bedoelingen gingen dan ook niet mee naar de overkant. . Ze bleven beneden destructief werken. Hoe meer mensen ‘beneden’ meer ‘menselijk’ dan ‘dierlijk’ reageerden…hoe meer de geestelijke krachten in hen hun werk konden doen.

Teneinde de biologisch-levenden nog van nut te kunnen zijn, moest je de waarheid over het leven en je eigen leven ontdekt hebben; zoniet keerde je alleen terug naar het zuivere bewustzijn van de elementen op zich…of bleef je in het negatieve deel van het genetisch bewustzijn gevangen…of moest je doorheen een soort emotionele heelkuur in het hiernamaals…een kuur die de hiernamaalers met meer wijsheid en geest niet meer belastte.

De ideale kombinatie was een levende die zijn ‘geest’ of ‘geesten’ volledig begreep. Zo iemand was een omnitalent aan inzicht die een breed gamma aan intuitie kon interpreteren en verstrekken aan mensen en organisaties. Eigenlijk wachten we dus allen onze dood af om in het hiernamaals en hier nog een beter begeleider te worden dan we het hier al waren.

Al het positieve en het inzicht in het negatieve, dat we tijdens onze aardse levens niet aan anderen konden overbrengen wordt in het hiernamaals voor iedereen duidelijk en is een onderdeel van het nooit eindigende helingsproces dat tot eeuwig bewustzijn leidt.

DE UITEINDELIJKE BEDOELING VAN DIT LEVEN was, is en zal worden VAN ZICH VOOR TE BEREIDEN OP WAT ER NA DE DOOD KOMT, EN DIT DOOR IN DIT LEVEN TE WERKEN AAN KENNIS EN ZELFKENNIS…en DAARDOOR OP ALLERLEI MANIEREN BIJ TE DRAGEN AAN EEN KWALITATIEVE VERBETERING VAN DE LEVENSVOORWAARDEN OP AARDE.
Het leven kon niet alleen genetisch, maar ook via de oude natuurelementen doorgegeven worden onder de vorm van energie…indien het daartoe de kracht toe verworven had. Belangrijk bij dit alles was te beseffen dat je altijd nog opgenomen kon zijn in de dimmensie die je verlaten had…niet alleen genetisch maar ook in de natuurelementen waarin je uiteengevallen was.

Zelfs verleden, heden en toekomst was één en voor sommigen in hoge mate vooraanvoelbaar.

Ik kon dit vanuit m’n nieuwe aanvoelen doorgeven aan een schrijver die net als ik intensief met deze dingen des levens bezig was. Ik kon zijn zoektocht helpen afronden….en bewees hem via zijn eigen geschrijf, dat alleen het goede, de bron van alles, ‘terugkeren’ kon….want ik wist dat hij nog altijd ‘bewijzen’ nodig had. Hij wist via de wetenschap om, dat het niets niet kon bestaan, want dat wat ’niets’ dreigde te worden; kleiner of gelijk aan nul dus: ontplofte…iets zonder inhoud had geen zin…kon niet meer bestaan bij de overgang naar iets anders.

Hij wist dat de elektronen de onvernietigbare eeuwige bouwstenen van alles waren. Hij wist veel over de elementen en het elektronenspel van de proton-geladen atoomkernen of hun neutrontoestand van onverschillig evenwicht. In zijn verstandelijk bewustzijn reikte ik hem viavia de intuitief symbolische of zakelijke informatie aan die hij nodig had voor de gelijkenissen met de gebeurtenissen in de mensenwereld rondom hem.

Hij was enorm geintresseerd in de dingen die ik hem op allerlei manieren duidelijk maakte.

Hij vermoedde zelfs welke figuren ik hem in zijn leven deed tegenkomen om die en die ervaringen op te doen of dat of dat boek voor hem te kopen…enzoverder. Ook ik zocht eens naar het antwoord op de vraag waar ik hetgeen ik zelf niet wist vandaan haalde…vanuit mijn daarnamaals.

Zijn bewustzijn bloeide nog meer open toen hij besefte dat bij elke ontbinding in om het even welke evolutiefase (fysica, chemie, atoom, cel…)het bewustzijn van van die elementen zich via hun elektronen naar de nog niet -ontbonden, nog niet afgestorven elementen en hun kombinaties verplaatst…OPDAT DE WIJSHEID VAN DIE KOMBINATIES EN DE AFZONDERLIJKE ELEMENTEN NIET VERLOREN ZOU GAAN…KAN GAAN. Alleen de manier waarop dit op persoonlijke en kollektieve vlakken zich beetje bij beetje of ineens realiseert , was niet altijd na te gaan.

FYSICA EN CHEMIE WERDEN BIOLOGIE OMDAT DE GRONDWET VAN HET BESTAAN DE EVOLUTIE NAAR MEER EN MEER BEWUSTZIJN IS. De eerste cellen ‘stierven’(ontbonden) zonder zich kunnen voort te planten.

Het bewustzijn van die afgestorven cellen kwam als een soort andere energie op ‘bezoek’ bij de volgende cellen die nog geproduceerd werden via de ‘navelstreng’ die hen met de natuur verbond, toen ze nog geen zich onafhankelijk bewegende organismen gevormd hadden.

Het bezoek had een ‘raadgevende’ soort leidende funktie dat leidde tot het DELINGSPROCES van de cel; waardoor organismen op termijn meer zelfstandig konden bestaan en hun bewustzijn zichzelf boven dat van de gewone elementen uittilde, verrijkte. DE OERLES DIE DE NATUUR ONS GAF WAS SIMPEL …om te kunnen overleven moest je DELEN

De stap van dier naar mens en van mens naar meer en meer mens; was ook de evolutie van beschouwelijk naar bovenbeschouwelijk. Mensen gingen allerlei soorten relaties met mekaar aan.

Eerst in hun stam, dan in hun dorp, later in hun stad. Op een dorpskerkhof kan je zien dat het 'zijn' ongeloofelijk veel combinaties uitprobeerd om via het spel van aantrekking en afstoting, van tegengesteld en gelijkgezind tot een soort 'filtering' van het verleden door het heden te komen.

Armoede, oorlogen en natuurrampen hebben dit willen 'zijn' van het 'zijn' om verklaarbare en onverklaarbare redenen doorkruist...en hoeven dat niet blijven te doen. Daar moeten we ons bewust van worden.

In zijn schriften had de schrijver tal van aantekeningen over voorvallen en paralellen opgetekend. Er zaten wel tal van voorbeelden in die, wat hij met 'bijzondere energiën' bedoelde, illustreerden, maar het zou zijn krachten te boven gaan indien hij dit soort zaken die hij de voorbije tien jaar genoteerd had, weer gaan opdiepen moest. Misschien kon hij er nu, dag na dag, verslag over uitbrengen; niet meer in de korte notitievorm waar hij alleen aan uitkon, maar in een meer verhalende vorm. Eén dag alleen al bestond uit duizenden details.

Elk verhaal dat hij schreef, zou, indien je er zou op inzoemen bijna oneindig veel mikro-vertakkingen hebben, zodat het beschrijven van de banden met het oneindige makro-geheel onmogelijk worden zou. Een Ierse schrijver had de dag van gisteren,honderd jaar geleden, zestien juni 1904 eens in één boek 'samengevat'. Honderd jaar later nam de schrijver die dag gisteren de hele dag door notities over wat zijn intuïeve wereld hem ingaf. Hij ging iets met zijn werk doen. 'Wij', verplichten hem daar niet toe...en gaven hem langs gebeurtenissen en gedachten om enkele 'verkeersborden'op zijn reis mee.

Hij had ondertussen een hecht geloof dat alles waar hij mee zat z'n eigen wel uitwijzen zou. Meer en meer spitste zijn zoektocht naar de zin van het leven zich toe op de relatie met de dood. Zou hij z'n visie niet eerder moeten vereenvoudigen dan ze gecompliceerder te maken ? Je had enerzijds de genetisch-biologische link en anderzijds de link met de natuurelementen waar we in uiteenvallen. Waar waren de doden naartoe...?

'Simpel toch', had hij gisteren na een reeks onnavolgbare notities besloten. Ze zijn niet méér meer dan de biologische vertakkingen waaruit ze zelf vooortkwamen en waarvan er nog meer dan vijf miljard leven én ook licht en lucht en de vele soorten golven en mineralen waarin ze uiteenvielen. Misschien is er wel helemaal geen link meer met hun bewustzijn zoals zij dat hadden, en is het bewustzijn van de natuurelementen op zich vele malen sterker dan welk bewustzijn je ook in de klassieke vorm van leven aan wijsheid vergaren kan.

De 'stilte' was de taal van de 'engelen'. Het 'geluid' kwam van de levenden uit.

Eigenlijk was er niets dood, want de doden waren weer helemaal natuur geworden en de natuur leeft ook. Geen wonder dat de schrijver zich temidden van landschappen en stilte zo 'kort' bij alles voelde. De 'stemmen' in het hoofd van de schrijver,waren niet alleen zijn 'gedachten'...maar misschien ook hun stemmen onderling of één van hun stemmen die zomaar wat aan hem doorgaf. Waren zij eigenlijk niet de dirigenten van het aardse gebeuren, een soort 'bruggen' die voortdurend berekenden wat vanuit een bepaalde benarde of amusante situatie beneden, gezien de omstandigheden, de 'voorlopig beste' uitweg of oplossing was ? Het waren zij, zijn 'stemmen' die hem het lijden en de vreugde lieten ervaren om te kunnen praten met mensen die ergens op een bepaald deel of op het geheel van hun leven 'in nood', 'lijdend' waren of aangename dingen te delen hadden.

Het waren die 'stemmen', die ontmoetingen voorbereiden en lieten gebeuren en weer afspringen. Ze leefden in een totaal andere wereld...die geesten. Voor hen was een 'binnenkoer' met vier muren geen gewone koer...maar een woning zonder dak. Bij alles wat ze deden, dachten ze in symboliek. Eén lijdende mens, vertegenwoordige voor hen de lijdende mensheid. Eén gelukkige mens, de totale vreugde.

Voortdurend bouwde de andere wereld ook 'spanningen' tussen mensen op.

Die spanningen moesten dan tot ontladingen leiden die hun lijden op termijn 'overbodig' maakten. Wat de ene generatie niet overwint moet de andere doen opklaren.

Dat was dan wel wat anders dan de medische wereld die het lijden wel voor een stuk wegnemen kon, maar toch de lijven van voornamelijk de ouden van dagen zo commercialiseerde dat het lijden tot aan de dood geld opbracht. Hoewel het psychishe lijden met het fysieke lijden verbonden is, kan een psychische (soms fysische) ontlading van spanningen tussen mensen blijvend heil voor alle betrokken partijen meebrengen.

De dingen zijn dan eindelijk eens gezegd zoals ze gevoeld worden. Diegene die de andere 'gebruikte' of 'benadeelde' blijft achter met de konfrontatie met de 'waarheid', de andere zou er versterkt moeten uitkomen indien hij zich niet aan de door 'de op zijn plaats gezette' gelanceerde 'schuldgevoelens' vangen laat. Er hoeven daarom nog geen woorden te worden uitgesproken of mimieken te worden geanalyseerd...het hele proces 'hangt' in de lucht...alhoewel het de daden en woorden zijn die het laten ontploffen.

'Die stemmen toch, die stemmen toch', dacht de schrijver. Negatieve stemmen van zij die er niet meer waren, waren alleen een gevolg van daden uit het verleden. Alleen het positieve van zij die waren heengegaan kon nog doorkomen. Hadden de hiernamaalers zelf alleen nog last van het negatieve van de gestorvenen...niet echt last als ze hier maar wijs genoeg geworden waren misschien ?

Om niet gek te worden besloot hij alle gebeuren maar als één eenheid te zien.

Die andere wereld moest gewoon ook van materie zijn...maar een materie van een andere soort. Misschien waren 'vuur' of andere voor ons ongekende intensiteiten van licht daar voor hen wel even gewoon als water en lucht hier voor ons. Zou er geen tussenruimte zijn waar beide werelden mekaar konden raken ? Een soort spiegelruimte als de stof waar dromen zijn van gemaakt ? Het was ofwel dat of het helemaal terug uiteenvallen in de elementen : 'het terug naar het begin van de wereld worden gestuurd'...'Nee, beide,' dacht de schrijver dan zoals steeds z'n gedachten weer aanvullend.

Het heelal was één lichaam...kon hij daar niet uit besluiten dat alles binnen hemzelf te vinden was...en dat hij meer aandacht moest hebben voor wat zich innerlijk in hem als observatie bewoog ? Wat had het allemaal voor zin hier beneden ? Echt leren beleven wat 'mens zijn' is...en tegelijk door het evenwicht dat je zo bereikt, dichter bij die wereld aan de overzijde komen ?

Ze wilden ons veel leren...wij wilden ons veel leren : zelfstandigheid bijvoorbeeld. Of hoe we ons door ons voorgevoel kunnen laten leiden. Het ontdekken van opgaven die typisch voor ons zijn weggelegd. Het weten dat hoe meer je een antwoord echt vraagt, dat dat er ook komt...via ervaringen en dromen allerhande, via anderen of je eigen diepten en hoogten. De vraag moet alleen goed gesteld zijn en het verlangen eerlijk en van negatieve emoties ontdaan. 'Tussen de twee werelden kan er geen wisselwerking zijn als je teveel aan zware emoties vastzit', dacht de schrijver. Helpen zij door ons en wij hen door onszelf ? Tweerichtingsverkeer. Korte ontmoetingen in een soort midden; maar waarvan de invloeden op lange termijn doorwerken.

Leren van ons niet door illussies te laten leiden...begint dat niet als je eerst al in enkele klassieke vallen gelopen bent ? Waren die krachten van de overkant niet een soort geestelijke ouders voor ons ? Leerden ze ons via de hindernissen die we op onze levensweg namen ? Of speelden wij hier beneden niet juist het spel, het theater dat zij nodig hebben om te leren wat zij bij hun aardse leven op 't eind nog niet hadden begrepen ? Stukken van onze verledens aan de andere helft van 't bestaan, en wij, beiden doorgroeiend naar andere inzichten dan de verworvenen, beide gevend en nemend, lerend en onderwijzend.

Met ons verstand kunnen we veel begrijpen...zoals ...'wat is lucht, wat is licht' enz.. .

Maar wat draagt die lucht en dat licht in z'n anti-materie aan geestelijke power...da's wel effe iets anders. De schrijver probeerde het allemaal niet meer voor z'n eigen uit te leggen en was al blij als hij het gewoon beleven kon. Met zo'n dingen kon je trouwens niet of moeilijk naar buiten komen...zonder voor 'gek' te worden aanzien. Ieder woord had zijn eigen diepe betekenis, het was niet juist dat woord, maar de hele symbolische lading die het dekte. Nervositeit was niet alleen het medisch fenomeen, maar was ook een 'organisatie' zonder leiding.

Het altijd zoeken naar innerlijk evenwicht had ook redenen waarvan de oorzaken vaak bij anderen verborgen lagen. Je werd toch altijd geduwd naar waar je moest zijn...de kleinste reden was goed om je op een pad met grotere gevolgen te sturen...en dat begreep je vaak niet, of alleen maar achteraf. De schrijver ging slapen. Hij droomde dat hij een cabaretavond gaf.

Hij werd wakker en wist maar niet wat hij juist gedroomd had. In de loop van de dag probeerde hij wat voorbeelden voor zijn theorieën te vinden. Hij zocht in zijn archieven en vond een heel oud gedicht van hem, geschreven lang vóór hij met dat leven na de dood zo intensief bezig was. En hij schreef er nog één.

na de dood

De stilte,

is allen die niet meer bestaan

is opkomen en overgaan,

is terug naar onze essentie

in stille beelden blijven ze voor de levenden achter

wat we onszelf wijsmaakten verdwijnt

wat blijft, onze menselijke waarde;

licht, schijnend in licht,

met de lucht ingeademd door de nog ademenden

Licht,

is ook die die er niet meer zijn

Lucht,

doet niemand pijn

Tijdens de zwaarte van het leven reeds even

stilte, lucht en licht zijn,

ze zijn wie de heengeganen waren.

ode aan een punt

vederlicht, immens zwaar, zou ik willen toeven,

in het punt van waarheid, echtheid

waarrond alles cirkelt, dacht ik zo

...behoed het willen weten van verscheuren

...behoed de ontsluierende kracht van zich in te willen graven

...kijk uit voor het teveel verlangen naar de overkant

troebelwitte stilte, vertel me van het luisteren

sterreverre draagwijdte, eindeloze ontwikkeling

kijk uit naar een brug naar ergens

vraag een eeuwigheid stilte voor onvatbare dingen

leef, mens leef, weef mens weef

temidden het stille, eenvoudige en goede

dankbaar voor al het goede en mooie,

zelf te zien, zelf te zoeken;

dwars doorheen kortzichtige onwetendheid

o combination, piece for the mystery of life

 

De zin van het leven was eigenlijk dat iedereen hier beneden ‘sterk’ moest worden om na zijn aardse dood nog als ‘goede raadgever’ kunnen te funktioneren. In een bepaalde zin lag alles dan eigenlijk ook voor iedereen min of meer vast, daar het altijd uit het vorige voortvloeide. Dat is de verklaring van het waarom dat sommige mensen beter dan anderen hun 'levenslijn' aanvoelen kunnen.  oc