27-04-11

so there was life after dead as well

IMG_1158.JPG

Lees meer...

07-12-10

Hoe wat warmte in koude brengen

Bijna winter en dan er middenin, vóòr officiële datum

Want het leven, dat werkt niet zo officëel.

Op de vensterbank staan ze er reeds, water en frisdrank buiten, voorlopig geen frigo nodig, voordeel van het glijden van de vroege naar de mid-en laatherfst. Op de houten balk boven de kachel liggen een paar tientallen lucifers verspreid naast hun voormalige thuisbasis, een leeg doosje alumetten…wachtend om aangestreken te worden en de kachel in vuur en vlam te steken nadat de neus van diegene die het huis voor iedereen verwarmt aangenaam door de zwavel werd geprikkeld. De kleur van de ochtendzon is weer onuitspreekbaar en vandaag geen natte kilte dus. Aan iedereen, nog enkele weken volhouden en de dagen lengen.

De oude hond komt zich boven de emmer buiten plaatsen, hij verwacht meer dan de brokjes en een boterham. De omvergereden haas van enkele dagen terug, is al achter de kiezen geslagen, gedeeld met het jonge hondje. De doodgereden en meermaals overreden kat van wie weet wie, weer in een stuk van de grond gestoken.

Ontroerend hoe de oude hond die een lichte beroerte lijkt gehad te hebben, zich al waggelend naar de jonge hond begeeft en hem precies ter afscheid likt.

Nooit met hem naar de dierarts gemoeten. Kerngezond. Weer een hond dat over de honderd werd. De vorige was een teefje en werd in huis gehaald om haar een plezier te doen, maar ze was al te oud voor de jongen die ze zo graag zou hebben gewild. Ze kreeg zelfs nog schijnzwangerschappen, maar op de duur etterde haar uiers. De hond die nu de wereld binnen wie weet welke een tijdperk nog, de wereld gaat verlaten indien hij zich niet herpakt..spurten dat hij kon, er is nog een foto van hem in volle vaart, al lachend. Zo is het leven. Hij heeft zijn fierheid nog en heft zijn poot bij het plassen, zonder te vallen. Hoe vaak heeft men in omgaan met hem, niet gedacht al die jaren, zijn naam noemende, 'dat gaat een triestige dag worden als ge met je hond zijn ophoudt.' Langzaam begint men te snappen dat het niet anders kan en dat het moet gebeuren. Zijn het de bloedverdunene pilletjes van de dokter of wat, maar hij kan de kruipkeldertrap al terug af om zelf zijn behoeften buiten te gaan doen. Behoeften, wat een breed woord.

De eerste sneeuw, 's anderendaags van uit Engeland overgekomen, ligt nu de paar laatste dagen als een onbegrepen warme mantel over het landschap. Toch ergeren er zich aan zijn boodschap van 'zie toch wat een weelde aan schoonheid er in het witte kan zitten'. De hond kan een dikke tien minuten op een in de sneeuw gevonden been kauwen, zonder merkbaar kou te hebben. Al zwalpend maakt hij enkele saldo's om een stukje aarde en bovenste lagen aan de aarde terug te geven.

Het werd kouder en kouder de dagen voor Nikolaas van Turkije, herdacht werd. Je kan alle richtingen uit met het leven. Je kan het aan het papier toevertrouwen, maar ook alleen beleven, afhankelijk van je aard en wat je meent te moeten doen omwille van het overbrengen van schoonheid en een aantal andere idealen. Maar bovenal is het leven de echte film, vol van mensen in evolutie, met elk hun verhalen en ervaringen die ons tesamen en afzonderlijk tot een geheel maken. Ieder van uit zijn eigen manier van zijn bestaan, daar draait het leven om. De ene wil een aantal dingen zoveel mogelijk alleen verwezenlijken, anderen delen wat ze kunnen. Sommigen zijn door de manier van hoe de samenleving draait aan de kant gezet en toch zijn ze met hun vaak bescheiden middelen bezig met belangrijke dingen zoals menselijke waarden bijvoorbeeld. Of het bestuderen en uitdragen van hoe de maatschappij draait, ze bekritiseren en alternatieven uitdragen of beleven. Of hoe dat de kosmos in mekaar zit, of hoe elke nieuwe levensloop, op zijn breedst genomen zijn plaatsje in het zich steeds weer vernieuwend universum krijgt.

Anderen, zoals de pastoor, bezocht vandaag het oude vrouwtje en haar dochter die de helft van haar tijd door te koude gladde nacht moet op de pijnlijke benen van haar moeder te verzorgen, naast de taken die ze als toegewijde huisvrouw en moeder en de kweekster van het fruit in uw mand al heeft. Anderen houden winkels open of starten er een nieuwe, met alle risico's vandien, want op die plaats heeft nog geen enkel winkeltje het lang uitgehouden. Zo komt iedereen in contact met iedereen. De soms eenzame en wat teruggetrokken loonverdiener in 't café, zowel als de mensen die hij of zij daar graag hoort vertellen. Mensen, vertellen graag, maar wat hen echt bezig houdt en hoe ze zich bij het leven voelen, is vaak te complex of persoonlijk om over te beginnen. Toch weten ze graag veel en laten zich soms verleiden om de hen toe vertrouwde dingen in een andere vorm te gieten en door te vertellen, met alle gevaar voor vervorming vandien. Zelfs hij of zij die niks aan de hand lijkt te hebben en vrolijk overkomt, leidt een dagelijks bestaan waarin emotioneel overeind blijven niet altijd even doenbaar is. Maar dan zijn er gelukkig ook de anderen die vaak warm klaarstaan om een uitwisseling aan te gaan. Niet altijd overal met ingewikkelde dingen, maar met de warmte van hun wezenlijke zijn, een rijkdom die ze ook niet zonder slag of stoot hebben verworven en proberen te behouden. Zo doende wordt men altijd wijzer en ruimer van binnen en ventileert men die aura richting de andere stukjes van de puzzel.

 

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/

Lees meer...

18:50 Gepost door zinblogger in re dichterbijdeziel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-09-10

Iemand Niemand

109_1937.JPG

Soms heb je met mensen iets dat over de dood heengaat.

Beter gezegd, dat hebben we allemaal.

In meerder of mindere mate is men zich daar van bewust, openbaart het zich.

Soms kennen mensen die dit altijd niet even bewust ervaren mekaar.

Weten van die band en hun eigenlijke levens op een hele intensieve manier.

De eigenlijke levens die ze hebben geleefd primeren.

Ze komen al eens sporadisch in hun leven in contact met mekaar.

Voor een korte of langere periode verstrengelen hun levens als het ware.

Doet de duur van het tijdsbestek er toe en is er niet meer dan liefde en emoties waarover het gaat ?

Wat blijft is het onfysiek contact van de wereld op internet misschien.
Maar is er ondertussen niet die andere wereld, die op het ritme van weet ik veel, volle manen...

doorwerkt tussen hen...hen in meer dan enkelvoud en meervoud meer dan twee ?

Zo was er die dag, een hele ouwe dame werd begraven.

Iemand zag het verdriet en de tranen in de ogen van een kleindochter.

Iemand hield dit intens bezig een stuk van de rest van de dag.

Iemand die toch al een poos geleden nog, bewust kreeg waarom hij vroeg, een verhelderende droom.

Eentje met een vraagstelling vooraf..."waarom die plotse tijd en niet-fysieke ruimte tussen de twee".

De avond vóór de vermoedelijk heetste dag van het koude jaar 2010 ging heen.

Het werd morgen tegen 04.30.

Iemand werkte zich door een droom heen.

Eerst wat over willen reizen en vertrekken en het nog niet doen wegens andere opgaven.

Dan over het waarom van toch te leven waar men leeft en te doen wat men doet.

Ondertussen verliep de droom in de alfagolven van het al wakker zijn en nabeschouwen door.

De missing-link kwam er zomaar meteen onder een beeld van een oorlogsweduwe,

niet diegene die gisteren begraven werd.

Wel de vrouw die een stuk van haar leven naast de eeuwelinge die begraven werd had gewoond.

Het verbazingwekkende was dat die vrouw compleet uit het dagelijkse bewustzijn van Iemand verdwenen was.

En daar stond ze. Iemand moest zelfs nadenken over wie ze was in verhouding tot anderen.

Haar huisje naast dat van de eeuwelinge was al afgebroken.

Iemand dacht na over familiebanden...moeilijke oefening, maar het klaarde op.

Weduwe van de vrouw van de eeuwelinge van gisteren.

Moeder van een zoon, die net als zijn vader door de oorlog was weggemaaid.

De zoon, hoe heette hij al weer ? Hoe zag hij er uit ? Zelfde voornaam als Iemand.

Iemand kon zich geen beeld vormen over hoe de oorlogszoon er uitzag.

Plots was het er...heel duidelijk, als een flasback van toen Iemand op een kerkhof van burgelijke oorlogsslachtoffers voor een foto had gestaan en er een soort gelijkenis zag met de kleindochter van de weduwe.

VOLGT nu de kern van de droom...een flashback met het verdriet in de ogen van de kleindochter volgde.

Gevolgd door een reeks verbanden over het dorp als collectief verdriet met de collectiviteit vd slachtoffers.

Niet meer uit te leggen. Simpel gezegd, gewoon gevoel van verbondenheid, over de dood heen.

Iemand ging buiten. 0500 uur, prachtig ontwaken van de zomerdag naast het water, de koelte verzamelde zich om tegen de rest van de hitte van de dag te kunnen; zette zich in de een stoel aan de vijver, keek naar links, hoe laat was het, zonder uurwerk zou je kunnen zeggen, het was een beetje minder volle maan reeds.

Iemand had het zekere gevoel dat hij iets heel speciaal ging schrijven, zoals toen die dag enkele jaren voor 2006:

'er was dus toch leven na de dood' luidde het toen...inmiddels lijkt het Iemand alsof er gewoon geen scheiding is en altijd alles zich weer in nieuwe ontwikkelingen tussen zij die altijd overblijven vertaald.

Hopelijk heeft iemand iemand begrepen. Iemand dacht zo, 'zal deze woorden eens naar Iemand anders sturen, iemand anders met een hoge slaagkans om het te begrijpen'. Zo zie je maar, je kan het leven en wat er meer is tusssen hemel en aarde niet willen uitleggen aan zo maar iedereen...het moet op basis van concrete levens en verledens en hedens begrepen worden, je kan er geen Kerk van maken.

Oef. Het staat er weer op. Moest Iemand vroegtijdig bezwijken zal het komen door te intensief geleefd, maar misschien wordt je daar ook wel heel oud mee. Zelfs een kort leven in menselijke maatstaf kan dan heel oud zijn.

Wat Niemand wil weten is of het verdriet van de zoon van de oorlogsweduwe nog bestaat...en zo ja of het op momenten als ochtenden als deze in interaktie voorgoed verdwijnt.

co

 

 

13:33 Gepost door zinblogger in re dichterbijdeziel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |